-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει περιγραφές βίας, πρόθεση βίας, ακατάλληλο λεξιλόγιο

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1iEjgkIf-VyhKvV_z3Z0xy0nk4pFIUM5wKNeLIzsvFqk/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει σκηνές βίας, βία σε ζώα

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Ηχητικά εφέ: freesound.org

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/e/2PACX-1vTEKe3zX5IN5XMuHXljr8secmMiKbqeb1q8zjos6oKbh1_jxSzM3mQ4UFQF8Aqvjx0xjE8YtFhOOyJv/pub

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει έντονες σκηνές βίας

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1H6Zn2WZui8FdpvXEQgqPJKm9MifIZNqu0uYSJUT-pGg/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

Οι Απάτσι έχουν μια ιστορία δημιουργίας με σκηνές δράσης και στιγμιότυπα μάχης όπου ο ήρωας είναι αποφασισμένος να σώσει την ανθρωπότητα από τα θηρία!

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει κάποια βία

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1qJtWZIDps8GH5VnyyEad1duZ565xifSCONck8G6GCPI/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει έντονες σκηνές βίας

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1-mhZ_mT0W-4BkWEQfoM4OiHLdbo9fVNkxJXjX32K5Ds/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει πολλαπλές αναφορές σε θανάτους.

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1m7qyw391f2-NZ9l1B_TJ0OIsi966WMXGOAGOh12SAjc/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1m4MMOzLSFTg7Vv-Krl3E0_-DRbPubWgKmUHGXLvbHpU/edit?usp=sharing

Ηχητικά εφέ: freesound.org

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει πολύ έντονες σκηνές βίας

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1Fiz95885wTl74fbk84XpgyduB5TgApVwUYBxTHepUrU/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1hXV90EudAFQvssX4p8JPl354mPz84yT1G5JZUzHiDlU/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει βία ενάντια σε ζώα

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1l2TtQc242PzHDjbg0R4g5m9D-0E_7N4kftlMjQkIMbI/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει βία ενάντια σε ζώα

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1tf5VXt2tAzLdZ_l4_S_fha0e1sUmRYrgoe-RD5QNvHc/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1AHJCcJcE3FSw74BhuHW1l-BQDmBiYW2XLndnmgiIGOA/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει κάποια βία ενάντια σε ζώα, απειλή σε γυναίκα

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1crPN-NnabHXCmCWC9OXB7tI8byVRi7W-KpRCxib3jXY/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό, κάποιους δυνατούς ήχους

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1EEXUOJTruvuuQWMmnWX9JyEw1lSBRz2QjnV-CDLksdM/edit?usp=sharing

Ηχητικά εφέ: freesound.org

Ευχαριστούμε θερμά την Library of Congress (LOC) για την παραχώρηση του τραγουδιού: Take dis Hammer

Ερμηνευτές: Howard Willie, Perkins Paul, Reid Allen, Brown John, Thomas Lonnie

Ηχογραφήθηκε: Florida State Prison, Raiford Penitentiary, June 4 1939

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό.

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1xduvqOTqmNU_EXJanvBl-nOkhfUrOExyEE3w2iSFS_M/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1OwoDWSYwoSdgSsQdR8N3JZ4XPx-A2dyOdeZcx2hBwWc/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1tnUrUskelq6s6MIcGky__EWHHFy5y66zK7Jv6Tr-t8o/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1iZB8Hwoe0vHK7I30jyIzeGeR_d4JXTp1bte5NyZDBzg/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει απειλές βίας, θάνατο ζώου

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1BUBTq1EXiRyYZfo3OXjl7nBAYwYBWf0hOLVaJ-j4Ung/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1_3jmW2iDnqedW0TFDP85bCzTap_Y2bsX4wB_ykssGzI/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1Spbq22fcNSQkDvjB6eXMmU_QO6IEoE1M0H9dUrBxB6g/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1fEl2gZFY0CF-n1ZcIEXQHF6DsXr07RhOy_BfpQDQF2A/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει εξιστόριση ασέλγειας σε παιδί, τραύμα, κατάθλιψη

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1LbjHC2QDaexc1mdjy5PaG7f4-MbKdGADPoeGv0IJ7BI/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει βία ενάντια σε ζώα (και φίλους)

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1DzqTrAkFzaC_mcgTl9G01I_USNmIPgqdy4tDvCgEKRE/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει περιγραφές σφαγής ζώων

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1PyBh4-MFtKnyrCgJZ2fodB2PSaZIeA9hq0XFDY054n0/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1Sp_dP71HDb3kiviWBn4bIylN1Ch_FkFuJHFhsnFPIBY/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

Και πάλι τα ζώα παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο για τη λύτρωση.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει βία σε ζώα

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1cEFW5knU86HgKVH4uYEcT7XTng8jBjUtZEkxBtq0RoQ/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει έντονη βία

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1dkEgiyuB7XjVRSkc50hMzZgvNN-uBPbF0JuXQnjyo9c/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1zL22Chl0yJ0tBF5ymweYtZL253FcPw887efAVjwBdxo/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1_5HAw5b8b61FaMU1HnFiEWn2BiqE9d0DfdTZ952k1yM/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1AJI5SXwzEGDGtDSl4y6He_ej78vBkndMNg9mFr7FOnA/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/15VKoOc3b2WENfQXxgRjz4ff4Hze6pEQoysOVpDvl7us/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει τρομακτικές υπερφυσικές σκηνές

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1k3TcsKnK0cxK6SSBjkdEptrB3i44rhwzgvWc222giOw/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1tz__UkHznILGp5rQwmbYHtDdHDuilopy8-Gt-rcl2aI/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει κάποια βία

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1qfb9lJpOapUr1lSbYEPNwh5dgApQht8BKne4wruXaXQ/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1f07LBIfEq8fmkZwc33y0p0EHUrSbidy_bIskg8DDzf0/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει κάποια βία

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ: https://docs.google.com/document/d/1wArYYm7cTrUX88IxTtdJc7BZc80PjvhurZnNo_1CG_M/edit?usp=sharing

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει έντονες σκηνές βίας

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ο Θρύλος των Πηγών Μανιτούς

Η φατρία των Όφεων, όπως και όλοι οι Ινδιάνοι, έχει κληρονομήσει θρύλους που αφηγούνται όλα τα φυσικά φαινόμενα μα και όλα τα υπερφυσικά που είναι πέρα από την κατανόησή τους.

Όπως είναι επόμενο, έχουν και τη δική τους θρυλική εκδοχή για τη δημιουργία των δυο πηγών στη μέση των κυνηγότοπών τους, μία με γλυκό και μία με πικρό νερό. Αυτή η ιστορία μας εξηγεί και τον λόγο που χωρίστηκαν οι φατρίες των Κομάντσι και των Όφεων. Λέει λοιπόν ο θρύλος:

Πριν εκατοντάδες χειμώνες, τα βαμβακοδάση του Μεγάλου Ποταμού ήταν ακόμη ψηλά όσο ένα βέλος και οι ερυθροί άνθρωποι, που κυνηγούσαν τους βίσονες στις πεδιάδες, μιλούσαν την ίδια γλώσσα. Η πίπα της ειρήνης άναβε και ελευθέρωνε τον καπνό της όποτε δυο ομάδες κυνηγών συναντιόντουσαν στην ίδια πεδιάδα. Εκεί η γη και τα θηράματα δεν τελείωναν ποτέ και κανένας λαός δεν ξέθαβε το τσεκούρι επειδή ένας ξένος κυνηγός μπήκε στη γη τους, μα αντίθετα τον φόρτωναν να πάρει μαζί του ακόμη μεγαλύτερη ποικιλία κρεάτων και του έκαναν δώρο την πιο περίτεχνη πίπα για το ταξίδι του. Ο ξένος αυτός έφευγε πάντοτε χορτάτος από το χωριό.

Συνέβη μια φορά δυο κυνηγοί διαφορετικών λαών να συναντηθούν σ΄ ένα ρυάκι στο οποίο είχαν πάει και οι δυο να ξεδιψάσουν. Δεν ήταν παρά μια πηγούλα που ξεπηδούσε από έναν βράχο και κυλώντας στο πλάι του, κατέληγε στον ποταμό. Εκεί περίμεναν να ξαποστάσουν οι δυο κυνηγοί. Καθώς ο ένας έπινε από τα νερά της πηγής, που ήταν δροσερά και κρυστάλλινα και μέσα τους καθρεφτιζόταν όλο το περιβάλλον, ο άλλος, εξουθενωμένος από τη σκληρή δουλειά τού κυνηγού, σωριάστηκε χάμω και έχωσε το κεφάλι του κατευθείαν στον ποταμό.

Ο δεύτερος δεν είχε καταφέρει να πιάσει τίποτα όλη μέρα και, λίγο η κακιά του τύχη - λίγο το θέαμα των παχιών ελαφιών που εναπόθεσε ο άλλος κυνηγός πριν πάει για την πηγή, αισθάνθηκε να τον κυριεύει ζήλεια και κακία. Αντίθετα ο πρώτος, πριν να ξεδιψάσει ο ίδιος, έβαλε λίγο νερό στις χούφτες του, τις σήκωσε ψηλά προς τον ήλιο και άφησε το νερό να πέσει στο χώμα - μια προσφορά στο Μεγάλο Πνεύμα Μανιτού που του είχε χαρίσει μια καλή κυνηγετική μέρα και μια δροσερή πηγή όταν είχε διψάσει.

Βλέποντας το αυτό, ο άτυχος κυνηγός θυμήθηκε πως αυτός είχε αμελήσει να κάνει την ίδια προσφορά κι αυτό θέριεψε περισσότερο το αίσθημα της οργής και της ενόχλησης που ο ίδιος άφησε να φωλιάσουν στην καρδιά του. Το Κακό Πνεύμα τότε τρύπωσε στο σώμα του και άρχισε να ψάχνει κάποιον πενιχρό λόγο για να ξεκινήσει καυγά με τον τυχερό κυνηγό που βρισκόταν απέναντι του:

Γιατί ένας ξένος, ρώτησε ο άτυχος κυνηγός και σηκώθηκε όρθιος, να πίνει κατευθείαν από την πηγή ενώ κάποιος, στον οποίον αυτή ανήκει, να αρκείται να πίνει από το νερό της που ρέει;

Το Μεγάλο Πνεύμα Μανιτού είναι αυτό που βάζει το δροσερό νερό στην πηγή, απάντησε ο άλλος κυνηγός, για να πίνουν τα παιδιά του το αγνό της νερό. Το τρεχούμενο νερό είναι για τα θηρία που περπατούν στις πεδιάδες. Ο Αου-Σα-Κουά είναι αρχηγός των Σοσόνι και πίνει από την πηγή.

Μα οι Σοσόνι δεν είναι παρά φυλή των Κομάντσι, είπε πάλι ο άτυχος κυνηγός. Ο Ουακό-Μις είναι ο αρχηγός όλων των φατριών. Πώς τολμά ένας Σοσόνι να πίνει καλύτερα από αυτόν;

Μα ο Μανιτού το έχει πει. Οι Σοσόνι πίνουν από την πηγή ενώ οι άλλοι λαοί από το νερό που ρέει στα λιβάδια. Ο Αου-Σα-Κουά είναι ο αρχηγός του λαού του και οι Κομάντσι αδέρφια του. Ας πίνουν και οι δυο από το ίδιο νερό.

Οι Σοσόνι υπακούουν τους Κομάντσι. Ο Ουακό-Μις είναι αυτός που οδηγεί ολόκληρο τον λαό στον πόλεμο. Ο Ουακό-Μις είναι ο αρχηγός των Σοσόνι όπως είναι και αρχηγός του δικού του λαού.

Ο Ουακό-Μις λέει ψέματα, η γλώσσα του είναι διχαλωτή σαν κροταλία και η καρδιά του μαύρη σαν του Μίσο-Τούνγκα, του Κακού Πνεύματος. Όταν ο Μανιτού έκανε τα παιδιά του, τι κι αν ήταν Σοσόνι ή Κομάντσι, Αράπαχο, Σίαν ή Παΐνε, έδωσε σε όλους βίσονες να φάνε και καθαρό νερό της πηγής να ξεδιψάσουν. Δεν είπε στον έναν να πίνει εδώ και στον άλλο εκεί. Την κρυστάλλινη πηγή την έδωσε σε όλους για να πίνουν.

Ακούγοντάς τα αυτά ο Ουασκό-Μις φούντωσε από οργή. Μα η δειλή του καρδιά τον απέτρεψε από το να ξεκινήσει μάχη με τον ήρεμο Σοσόνι. Μιας και οι ερυθρόδερμοι δεν συνηθίζουν να μιλούν και πολύ, ο Σοσόνι δίψασε και έσκυψε να πιει άλλη μια φορά από την πηγή. Ο πολεμιστής Κομάντσι τότε όρμησε στον γονατιστό κυνηγό και με όλη του τη δύναμη βύθισε το κεφάλι του στο κινούμενο νερό. Το κράτησε εκεί ώσπου το θύμα του δεν αντιστεκόταν πια, τα σφιχτά του άκρα χαλάρωσαν και κατέρρευσε μπροστά στην πηγή, πνιγμένος και νεκρός.

Ο δολοφόνος στάθηκε πάνω από το πτώμα και, πριν προλάβει να καταλάβει καλά-καλά τι είχε κάνει, εκεί που μέχρι πριν λίγο βασίλευαν η εκδίκηση και το μίσος τώρα ήρθαν οι τύψεις και η μετάνοια. Με τις παλάμες του κολημμένες στο μέτωπό του έμεινε να κοιτάει με φρίκη το θύμα του, που βρισκόταν ακόμα με το κεφάλι μέσα στο νερό. Ασυναίσθητα ο Κομάντσι έσυρε τη σορό λίγα βήματα μακριά από το νερό και μόλις το κεφάλι του νεκρού Ινδιάνου βγήκε από το νερό, είδε κάτι που τον τάραξε αρκετά. Φυσσαλίδες άρχισαν να βγαίνουν από τον πάτο της πηγής και να βγαίνουν στην επιφάνεια όπου κι έσκαγαν αφήνοντας πίσω τους σφυρικτά ένα αέριο.

Ένα ημιδιάφανο νέφος σηκώθηκε από το νερό που σιγά-σιγά διαλύθηκε για να παρουσιάσει μπροστά στα έντρομα μάτια του δολοφόνου τη φιγούρα ενός ηλικιωμένου Ινδιάνου. Τα μακριά κατάλευκα μαλλιά του και το πυκνό του γένι έτρεμαν απαλά σ΄ έναν άνεμο που πήγαζε από το στήθος του. Πάνω του ζωγραφισμένο ήταν το γνωστό τοτέμ του τρανού Ουάου-κάου-αγκά, του πατέρα των Κομάντσι και των Σοσόνι, την ιστορία του οποίου πέρασαν οι λαοί από γενιά σε γενιά με ιερογλυφικά, εξιστορώντας τις καλές και γενναίες πράξεις αυτού του πολεμιστή όταν βρισκόταν στη Γη.

Ο γέρος τέντωσε το χέρι του κρατώντας ένα πολεμικό ρόπαλο και είπε στον δολοφόνο: “Καταραμένε του λαού μου! Τούτη τη μέρα έκοψες τον δεσμό μεταξύ των πιο δυνατών λαών του κόσμου και το αίμα του γενναίου Σοσόνι κραυγάζει στον Μεγάλο Μανιτού για εκδίκηση! Ας κυλά το νερό από εδώ και μπρος σάπιο και πικρό στους λαιμούς της φυλής σου”.

Λέγοντας αυτό, η φιγούρα άρχισε να στροβιλίζει το πολεμικό ρόπαλο από κόκκαλο τάρανδου πάνω από το κεφάλι του Κομάντσι και ξαφνικά με μια κίνηση το κατέβασε στο κεφάλι του. Εκείνος έπεσε μέσα στην πηγή, η οποία μέχρι και σήμερα παραμένει τόσο σάπια και δύσοσμη που, όσο κι αν διψάει κάποιος, δεν μπορεί να πιει το νερό της.

Ο καλός Ουάου-κάου-αγκά όμως, θέλοντας να αφήσει πίσω κάτι στη μνήμη του πολεμιστή Σοσόνι που ήταν ήδη τιμημένος στη φυλή του για την καλή του καρδιά και το θάρρος του, χτύπησε με το ίδιο ρόπαλο έναν βράχο που σχεδόν κρεμόταν πάνω από το ρυάκι και που δεν είχε δει τίποτα από όσα είχαν συμβεί εκεί. Ευθύς ο βράχος έκανε μια στρογγυλή τρύπα από την οποία άρχισε να τρέχει άφθονο, αφρίζον νερό που και στον πιο ξεδιψασμένο οδοιπόρο θα φανεί σαν μέλι.

Έτσι παραμένουν μέχρι και σήμερα οι δυο πηγές, ένα αιώνιο ενθύμιο του φόνου του σοφού Σοσόνι και της αυστηρής δικαιοσύνης του καλού Ουάου-κάου-αγκά. Χωρισμένοι για πάντα παραμένουν και οι Κομάντσι με τους Σοσόνι, παρόλο που ακολούθησε ένας πολυετής πόλεμος ανάμεσά τους, που κόστισε τη ζωή σε πολλούς Κομάντσι ως αντίποινα για τον θάνατο του αρχηγού Σοσόνι.

Οι λευκοί κυνηγοί λένε πως οι διάφορες πηγές που βρίσκονται διάσπαρτες στα Βραχώδη Όρη είναι τα σημεία απ’ όπου η Σατανική του μεγαλειότητα βγαίνει από την κουζίνα του για να ανασάνει λίγο στον κόσμο. Λένε πως ανάλογα με το τι μαγειρεύει αυτός εκεί κάτω, τέτοια γεύση θα έχει και η πηγή.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Αφηγείται τη δεύτερη νύχτα

Σονάχτσι! Σόνς σονέτσι! Έχει κι άλλο η ιστορία μου. Αλλά τώρα δεν θα σας πω μόνο για την κυρά του Μάτσακι, που τη σκότωσε ο αγαπημένος της μιας και δεν την είχε ξεχωρίσει από την αδερφή της. Θα σας πω και για το Κόκκινο Φτερό, για τη Νύφη του Μάτσακι, αυτή την ιστορία θα σας πω απόψε.

Ακόμη κι αφού έδυσε ο ήλιος και τα σπίτια βυθίστηκαν στο μαύρο των σκιών, ακόμη ο νεαρός καθόταν δίπλα στον τάφο με το πρόσωπό του κρυμένο στις παλάμες του. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να προσπαθούν να του πάρουν τις μαύρες του σκέψεις. Τον άφησαν να κλαίει και να οδύρεται σαν χαμένος, σαν τρελός: “Αλίμονο! Αλίμονο! Αγαπημένη μου γυναίκα, σε αγαπούσα, σε αγαπώ. Δεν σε αναγνώρισα, σε σκότωσα! Αλίμονο! Αγαπημένη μου γυναίκα!”.

Μόλις όμως το φεγγάρι έδυσε πίσω από τους δυτικούς λόφους και μια φωτεινή δέσμη σαν χιονοστιβάδα κύλησε στον ουρανό σημαίνοντας το πέρασμα της μισής νύχτας, ο νεαρός είδε κάτι σαν φως στο χώμα που σκέπαζε τον τάφο. Έμοιαζε με θράκα που σιγοέσβηνε κάτω από τις στάχτες. Σιγά σιγά οι σκοτεινές σκέψεις του άρχισαν να φωτίζονται καθώς το φως από τον τάφο γινόταν όλο και πιο λαμπερό ώσπου έγινε εκτυφλωτικό σαν τον ήλιο που εξαφανίζει κάθε σκιά γύρω του. Και να! Η νύφη στον τάφο είχε τώρα φανεί. Πέταξε από πάνω της τα σάβανα και ανασηκώθηκε. Γύρισε και κοίταξε τον συντετριμένο μνηστήρα της τόσο ψυχρά και λυπημένα που ευθύς οι σκέψεις του ξανασκοτείνιασαν και του είπε με πόνο στη φωνή: “Αλίμονο! Ο καλός μου, ο άνδρας μου δεν μπόρεσε να με ξεχωρίσει. Δεν με αγαπούσε και με σκότωσε. Ήλπιζα πως θα με αγαπούσε, αλλά δεν με αγαπούσε, με σκότωσε!”.

Για άλλη μια φορά ο νεαρός βύθισε το πρόσωπο του στις παλάμες του και κούνησε το κεφάλι του με απελπισία γι΄ αυτό που είχε κάνει. Και όπως κάνουν αυτοί που το μυαλό τους τους προδίδει, άρχισε πάλι τον δυνατό του θρήνο: “Αλίμονο, αλίμονο! Αγαπημένη μου νύφη! Σε αγαπώ, σε αγαπούσα, μα δεν σε αναγνώρισα και σε σκότωσα! Αλίμονο! Αγαπημένη μου νύφη, αγαπημένη μου γυναίκα!”.

Στον τόπο του ουρανού τώρα στεκόταν το Μεγάλο Άστρο και η νεκρή κυρά είπε απαλά και συνάμα λυπητερά και παράξενα στον νεαρό: “Νέε άνδρα πάψε να θρηνείς και γύρνα στο σπίτι των πατέρων σου. Δεν βλέπεις πως είμαι πλάσμα διαφορετικό; Μόλις ο ουρανός της ημέρας γίνει κίτρινος και τα σπίτια βγουν από τις σκιές τότε και το φως που με βλέπεις τώρα θα το καταπιεί το φως της ημέρας όπως και τα λόγια του χτες καίγονται στο φως των ημερών που περνούν”. Έπειτα η φωνή της έγινε ακόμη πιο πονεμένη: “Δεν είμαι παρά πνεύμα τώρα μιας και - αλίμονο! - ο μνηστήρας μου, ο άνδρας μου δεν με ξεχώρισε από την άλλη. Δεν με αγαπούσε και με σκότωσε. Ήλπιζα πως θα με αγαπούσε, αλλά δεν με αγαπούσε, με σκότωσε!”.

Ο νεαρός όμως δεν έφυγε μέχρι που το γκρίζο πρωινό κατάπιε το φως που είχε δει μπροστά του και δεν είχε μείνει πια άλλο παρά το κρύο χώμα του τάφου όπως πριν. Τότε σηκώθηκε και έφυγε με μαυρίλα στην ψυχή. Δεν μιλούσε πια σε κανέναν και όλη μέρα περιπλανιόταν εδώ κι εκεί κοιτώντας μόνο τα πόδια του, σαν κάποιος που το μυαλό του τον έχει αφήσει. Όταν η νύχτα έριξε πάλι στις μαύρες της σκιές στα σπίτια, ο νεαρός γύρισε στον τάφο, γονάτισε δίπλα του, έσκυψε το κεφάλι και άρχισε ξανά το μοιρολόι: “Αλίμονο, αλίμονο! Αγαπημένη μου γυναίκα σε αγαπούσα, αλλά δεν σε αναγνώρισα και σε σκότωσα! Αλίμονο! Αγαπημένη μου γυναίκα!”.

Στη μέση της νύχτας το φως του τάφου έλαμψε ακόμη περισσότερο αυτή τη φορά. Το πνεύμα της κυράς σηκώθηκε κι έκατσε στο πλάι του τάφου της, μα μόνο κατέκρινε τον νεαρό και του ζήτησε να φύγει: “Γιατί μην ξεχνάς”, του είπε, “είμαι πια μόνο πνεύμα αφού - αλίμονο! - ο μνηστήρας μου, ο άνδρας μου δεν με ξεχώρισε από την άλλη. Δεν με αγαπούσε και με σκότωσε. Ήλπιζα πως θα με αγαπούσε, αλλά δεν με αγαπούσε, με σκότωσε!”.

Και ο νεαρός έφυγε μόνο σαν ξημέρωσε και με το δειλινό επέστρεψε.

Όταν το φως του τάφου έλαμψε εκείνο το βράδυ ήταν πιο λαμπερό από ποτέ και η κυρά ομορφότερη από κάθε άλλη φορά. Βγήκε από τον τάφο κι έκατσε δίπλα στον απελπισμένο της μνηστήρα. Για άλλη μια φορά τον παρότρυνε να γυρίσει στους πατέρες του. Μα όταν είδε ότι εκείνος δεν θα το έκανε του είπε: “Καλύτερα για εσένα να φύγεις γιατί έχω κι εγώ μπροστά μου μακρύ ταξίδι να κάνω. Όσο ελαφρύς είναι ο αέρας, τόσο ελαφριά θα είναι και τα βήματά μου. Όσο κρατάει το φως της ημέρας, δεν θα μπορείς να με δεις. Δεν ξέρεις πως τα πνεύματα φαίνονται μόνο στο σκοτάδι; Κι αυτό επειδή - αλίμονο! - ο μνηστήρας μου, ο άνδρας μου δεν με ξεχώρισε από την άλλη. Δεν με αγαπούσε και με σκότωσε. Ήλπιζα πως θα με αγαπούσε, αλλά δεν με αγαπούσε, με σκότωσε!”.

Ο νεαρός τότε σταμάτησε τον θρήνο του, κοίταξε κατάματα την κυρά και με λυπημένη φωνή της είπε:

Σε αγαπώ γυναίκα μου, σε αγαπώ! Αγαπημένη μου, όπου κι αν πας άσε με να έρθω κι εγώ μαζί σου. Δεν με νοιάζει πόσο μακρύ ούτε πόσο δύσκολο θα είναι το ταξίδι. Μου αρκεί να μπορώ να σε βλέπω, ακόμη κι αν είναι μόνο το βράδυ, τότε μόνο θα είμαι χαρούμενος και θα σταματήσω να κλαίω για εσένα. Επειδή σε αγαπούσα τόσο πολύ ήθελα να σε σώσω. Αλίμονο αγαπημένη μου γυναίκα! Δε σε αναγνώρισα και σε σκότωσα!

Αλίμονο αγαπημένε μου και αχ! πόσο σε αγαπούσα κι εγώ. Μα είμαι πνεύμα τώρα κι εσύ δεν έχεις τελειώσει ακόμη. Αν με αγαπάς, όταν θα φύγω από μπροστά σου να πας να μαζέψεις και να στολίσεις αρκετά κοντάρια προσευχής. Έπειτα βρες ένα ελαφρύ, χνουδωτό φτερό και βάψε το με ώχρα. Τύλιξε σε μια κουβέρτα τρόφιμα που θα σου φτάσουν για τέσσερις μέρες και φέρε μαζί σου και μπόλικες προσφορές προσευχής. Έλα κοντά μου τα μεσάνυχτα και κάτσε δίπλα στον τάφο. Σαν το φως της ανατολής έρθει δέσε στο κούτελό μου το κόκκινο φτερό. Έτσι, όταν θα χαθώ από μπροστά σου το πρωί, ακολούθα το φτερό μέχρι το δειλινό που θα ξαναφανώ και κάτσε δίπλα μου”.

Την αυγή ο νεαρός πήγε και μάζεψε φτερά κάθε λογής από διάφορα πουλιά, έκοψε αρκετά ξύλα και τα έκανε κοντάρια και στη συνέχεια τα στόλισε μετά φτερά και βαμβάκι σαν δώρο στους Πατέρες. Βρήκε και ένα ελαφρύ και χνουδωτό φτερό αετού, το έβαψε με ώχρα και το έδεσε γερά σε μια βαμβακερή κορδέλα. Όταν ήρθε το βράδυ, μάζεψε μπαγιάτικο πληγούρι, καλαμποκάλευρο και καμένα γλυκόψωμα και κατέβηκε μέχρι τον τάφο.

Ήρθαν και τα μεσάνυχτα, ο τάφος φωτίστηκε και να! Εμφανίστηκε και η κυρά η οποία έκατσε δίπλα στον μνηστήρα της. Δεν ήταν πια θλιμμένη μα είχε μια αύρα ευτυχίας γύρω της, σαν κάποιον που γυρίζει σπίτι του μετά από πολύ καιρό απουσίας. Και ο νεαρός όμως, ούτε αυτός ήταν ιδιαίτερα στενοχωρημένος με τις εμμονές του. Έκατσαν λοιπόν πλάι πλάι οι δυο τους και άρχισαν να μιλούν για το ταξίδι τους μέχρι που η γη άρχισε να κιτρινίζει από το φως την μέρας, οι σκιές να γίνονται γκρι και τα σπίτια και οι λόφοι να βγαίνουν από το σκοτάδι.

“Για άλλη μια φορά θα σου πω να γυρίσεις πίσω”, είπε το πνεύμα της κυράς στον νεαρό, “αλλά ξέρω γιατί έρχεσαι μαζί μου και είναι εντάξει. Πρόσεξε όμως να μη με χάσεις το πρωί αφού δεν θα μπορείς να με δεις, μόνο ακολούθα το φτερό που θα μου δέσεις στο μέτωπο”.

Ο νεαρός πήρε την κορδέλα με το κόκκινο φτερό και την έδεσε στο μέτωπο της κυράς. Έτσι και το φως του ήλιου κόκκινο και λαμπερό ξεπρόβαλλε πίσω από το βουνό και ο νεαρός δεν έβλεπε πια το πνεύμα. Μα στο ύψος του χεριού κάποιου που στέκεται, ορθωνόταν ένα φτερό που κινούταν απαλά καθώς το φυσούσε ο αέρας. Το φτερό και όχι η νύφη τότε, σηκώθηκε σαν τα φτερωτά στολίδια στο κεφάλι ενός χορευτή και πέρασε μέσα από δρόμους και μονοπάτια κατευθυνόμενο δυτικά, και πέρασε και τα λιβάδια δίπλα στο ποτάμι. Μέσα από δρόμους και μονοπάτια, κάτω στα λιβάδια μέχρι το ποτάμι ακολούθησε το φτερό ο νεαρός, μέχρι τον τόπο της νύχτας. Άρχισε να κουράζεται αρκετά όμως μιας και το φτερό ξεγλυστρούσε με μεγάλη ευκολία όπου και να βρισκόταν και μάλιστα κάποια στιγμή τον είχε αφήσει πολύ πίσω και αυτός δεν μπορούσε να το φτάσει. Καθώς έτρεχε να προλάβει φώναξε με αγωνία: “Αγαπημένη μου νύφη! Αγαπημένη μου, που είσαι;” και το φτερό κι όχι η νύφη τότε σταμάτησε και περίμενε. Έτσι συνέχισαν το ταξίδι τους φτερό και άνδρας μέχρι που, το δειλινό, έφτασαν στα δάση των μοσχοβολιστών πινόν και κέδρων. Καθώς η νύχτα άρχισε να κρύβει τους λόφους στις σκιές της το κόκκινο φτερό χάθηκε κι αυτό, μα ο νεαρός δεν σταμάτησε, ήξερε ότι θα κατευθυνόταν δυτικά γι΄ αυτό και συνέχισε. Κάποιες φορές όμως αισθανόταν τέτοια κούραση που δεν έλεγχε τις σκέψεις του. Έπεφτε πάνω σε δέντρα στην άκρη του μονοπατιού και σκόνταφτε πάνω σε ρίζες και κλαδιά. Ξανά και ξανά ακουγόταν να φωνάζει: “Αγαπημένη μου νύφη! Αγαπημένη μου, πού είσαι;”.

Επιτέλους όμως, όταν η νύχτα έφτασε στη μέση της, με χαρά είδε μακριά στην κορυφή του λόφου ένα φως τόσο κόκκινο και λαμπερό, σαν τα ανάμενα κάρβουνα μεγάλης φωτιάς που πυρακτώνουν όταν τα φυσά ο αγέρας της νύχτας. Και σαν αστέρι που είτε ανατέλλει είτε δύει, το κόκκινο φως άστραφτε στον λόφο. Ο νεαρός έτρεξε γρήγορα και καθώς πλησίασε το φως να! είδε να κάθεται το πνεύμα της κυράς του. Την πλησίασε και της είπε: “Ήρθες τελικά;” και “Πώς ήρθες μέχρι εδώ απόψε;”. Εκείνη χαμογέλασε και του έκανε νόημα να κάτσει δίπλα της. Ήταν τόσο κουρασμένος που κοιμόταν καθώς της μιλούσε. Μα θυμηθείτε, εκείνη ήταν πνεύμα και δεν κοιμόταν ποτέ.

Σαν ο αυγερινός φάνηκε στον ουρανό της μέρας, η κυρά σηκώθηκε να συνεχίσει το ταξίδι της και ο νεαρός ξύπνησε να την ακολουθήσει. Καθώς οι λόφοι έβγαιναν από τις σκιές, η κυρά μπροστά στα μάτια του νεαρού άρχισε να γίνεται όλο και πιο αχνή και διάφανη μέχρι που εξαφανίστηκε εντελώς από μπροστά του και το μόνο που έμεινε ήταν το κόκκινο φτερό στο μέτωπό της, σαν το φτερό στο μέτωπο ενός χορευτή. Προπορευόταν του νεαρού ανάλαφρα και ταχύτατα μέχρι που έφτασε σε μια πεδιάδα από ψυχρή λάβα, όλο κοφτερά κι απότομα βράχια. Κι εκεί το πνεύμα της κυράς συνέχισε να ταξιδεύει με ευκολία, σαν τα φύλλα στον φθινοπωρινό άνεμο. Ο άμοιρος ο νεαρός έμεινε πολύ πίσω αφού έπρεπε να σκαρφαλώνει και να κατηφορίζει και αναγκάστηκε να ξαναφωνάξει: “Αχ, όμορφη νύφη μου, περίμενε με! σε αγαπώ και δεν θέλω να σε αφήσω!”. Το κόκκινο φτερό σταμάτησε μετά τα βράχια και περίμενε ωσότου να το πλησιάσει ο νεαρός που τώρα τα πόδια του ήταν πληγιασμένα και λερωμένα με αίμα και η ανάσα του βαριά. Για καλή του τύχη το μονοπάτι τώρα ήταν επίπεδο και διέσχιζε επίπεδα και φαρδιά λιβάδια. Ακόμη κι έτσι όμως, ίσα που έβλεπε στο βάθος ο νεαρός το κόκκινο φτερό. Τη νύχτα ευτυχώς, η κυρά τον περίμενε σε ένα καταφύγιο όπου και οι δυο τους ξάπλωσαν πλάι πλάι κάτω από τους κέδρους μέχρι το ξημέρωμα. Το πρωί πάλι χάθηκε στο φως και οδηγός ήταν ξανά το κόκκινο φτερό.

Για αρκετή ώρα αυτή τη φορά το μονοπάτι ήταν ευχάριστο, μα προς το σούρουπο έφτασαν μπροστά σε μια έκταση με πυκνούς κάκτους, κάτι που το φτερό διέσχισε χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση. Σύντομα όμως, τα μοκασίνια του νεαρού σκίστηκαν κι αχρηστεύτηκαν, με αποτέλεσμα τα πόδια του να γεμίσουν γρατζουνιές και βαθιές πληγές από τις βελόνες των κάκτων. Συνέχισε όμως να ακολουθεί το φτερό, ακόμη κι όταν του φαινόταν πια ότι οι κάκτοι τρυπούσαν ολόκληρο το σώμα του και φώναξε: “Αχ όμορφη γυναίκα μου, περίμενέ με! Περίμενέ σε παρακαλώ, σε αγαπώ και δεν θέλω να σε αφήσω!”. Το κόκκινο φτερό σταμάτησε στην άκρη των κάκτων και τον περίμενε να πλησιάσει. Μα σαν ο νεαρός πέρασε τους κάκτους, στάθηκε να βγάλει τις βελόνες μία μία από πάνω του. Το φτερό έφυγε πάλι μπροστά και ο νεαρός ξυπόλυτος πια, το ακολούθησε μέχρι που το βράδυ το έφτασε και η κυρά τον προσκάλεσε να ξεκουραστεί στο πλευρό της.

Ειδικά εκείνο το βράδυ φάνηκε να τον λυπάται πολύ και του είπε: “Γιό ά! Αγαπημένε άνδρα μου, γύρνα πίσω! Ο δρόμος είναι μακρύς και κακοτράχηλος και η καρδιά σου αδύναμη, θνητή. Εγώ πάω για το Συμβούλιο των Νεκρών, πώς μπορεί κάποιος ζωντανός να μπει εκεί;”. Μα ο νεαρός σαν το άκουσε αυτό άρχισε να κλαίει και να την παρακαλά να τον αφήσει να πάει μαζί της: “Γιατί αγαπημένη μου”, της είπε, “νύφη μου αγαπημένη σε αγαπώ και δεν θέλω να σε αφήσω”.

Η κυρά χαμογέλασε πικρά και με μια θλιμμένη κίνηση του κεφαλιού της είπε: “Γιό ά! Θα γίνει όπως επιθυμείς. Ας μην λυγίσει η καρδιά σου αύριο, μιας και είναι η τελευταία μας μέρα σε αυτό το ταξίδι. Μετά θα πάμε από το μονοπάτι των νερών όπου και θα βρούμε τη Σκάλα των Άλλων. Εκεί θα σε πάω να με περιμένεις αιώνια”.

Μέχρι το μεσημέρι της επόμενης ημέρας, το φτερό οδηγούσε τον νεαρό κάτω σ΄ ένα φαράγγι με πλαγιές τόσο απότομες, που σίγουρα δεν μπορούσε να τις κατέβει και να μείνει ζωντανός. Για μια στιγμή το κόκκινο φτερό αιωρήθηκε πάνω από το χάσμα του φαραγγιού και ο νεαρός συνέχισε να το ακολουθεί επίμονα, μάλιστα έκανε και μια κίνηση να το πιάσει από φόβο μην πέσει. Μα το φτερό συνέχισε να αιωρείται πάνω από το χάσμα του φαραγγιού και να προχωρά σαν να υπήρχε εκεί κάποιο άλλο, αόρατο μονοπάτι. Για τα πνεύματα βλέπετε, τα μονοπάτια που υπήρχαν κάποτε, πριν τα νερά να τα διαβρώσουν, υπάρχουν ακόμη.

Με τόλμη ο νεαρός περπατούσε πάνω και κάτω στο χείλος του γκρεμού και απελπισμένα φώναζε πότε πότε στο φτερό: “Αλίμονο όμορφη γυναίκα μου! Περίμενε, περίμενε με! Σε αγαπώ και δεν θέλω να σε αφήσω!”. Τότε, σαν κάποιους που η σκέψη τους τους αφήνει, έπεσε από τον γκρεμό και κρατήθηκε τελευταία στιγμή από μια εσοχή σε μια πλαγιά. Ένας ανέμελος και χαριτωμένος ριγωτός Σκίουρος, που εκείνη τη στιγμή έπαιζε στον πάτο του φαραγγιού, τον είδε και φώναξε: “Τσίλχλ! Τσίλχλ!” μεταξύ άλλων πολλών, που πάει να πει “Αχ χάι! Γουανανί!” - “Ανόητο πλάσμα που είσαι! Δεν έχεις τα φτερά του Γερακιού ούτε τα δάκτυλά του Σκίουρου ούτε τα πόδια ενός πνεύματος και αν πέσεις θα σπάσεις σε χίλια κομμάτια να σε τρώνε μετά οι τυφλοπόντικες. Στάσου! Κρατήσου γερά και έρχομαι να σε βοηθήσω. Μπορεί να είμαι μόνο ένας Σκίουρος, αλλά τουλάχιστον ξέρω πώς να σκέφτομαι!”.

Το μικρό πλασματάκι έτρεξε σαν αστραπή μουρμουρίζοντας και φώναξε το ταίρι του να βγει από το σπίτι τους στη ρωγμή ενός βράχου: “Γυναίκα! Γυναίκα! Γρήγορα τρέχα στην καλαμποκαποθήκη μας και φέρε μου το κώνειο που έχω εκεί, γρήγορα! Γρήγορα και μη μου κάνεις ερωτήσεις, ένας τρελός άνθρωπος εκεί θα σπάσει το σώμα του αν δεν του φτιάξουμε γρήγορα μια σκάλα!”.

Η γυναίκα του Σκίουρου γύρισε αμέσως την φουντωτή ουρά της προς τον Σκίουρο και πήδηξε από πέτρα σε πέτρα μέχρι που έφτασε στην αποθήκη τους όπου και βρήκε έναν παχουλό σπόρο. Τον πήγε στον άντρα της ο οποίος είχε ήδη αρχίσει να σκάβει μια τρύπα στην άμμο κάτω από εκεί απ’ όπου κρεμόταν ο νεαρός. Έφτυσαν και οι δυο τους τον σπόρο, τον έμπηξαν στην τρύπα και άρχισαν να χορεύουν τριγύρω του και να τραγουδούν

Κιαθλά τσίλου

   Σίλοκουε, σίλοκουε, σίλοκουε

Κι άι σίλου σίλου,

   Τσίθλ! Τσίθλ!

Που σημαίνει, απ ‘όσο μπορεί να μαντέψει κανείς μιας και έχει περάσει πολύς καιρός και τα μισά ήταν σκιουρέζικα,

Κώνειο εσύ

   Το ψηλό, ψηλό, ψηλό

Φύτρωσε κώνειο, κώνειο

   Μικρό! Μικρό!

Κάθε φορά που έκαναν έναν γύρο λέγοντας όλο το τραγουδάκι το έδαφος έτρεμε. Την τέταρτη φορά που είπαν Τσιθλ! Τσίθλ! το δέντρο ξεπήδησε από το έδαφος και συνέχισε να μεγαλώνει μέχρι που ο Σκίουρος μπορούσε να το σκαρφαλώσει. Έπιασε με τα μπροστινά του πόδια το ψηλότερο κλωνάρι και άρχισε να τεντώνεται και να τεντώνεται σπρώχνοντας τα χαμηλότερα κλαδιά με τα πόδια του. Έτσι, σε ελάχιστο χρόνο, είχε καταφέρει να σπρώξει το δέντρο μέχρι τα πόδια του νεαρού ενώ ταυτόχρονα βεβαιώθηκε πως το δέντρο θα ήταν αρκετά δυνατό να τον κρατήσει, αν ο νεαρός έπεφτε πάνω του. Είπε μόνο: “Τσιθλ! Τσίθλ!” και έφυγε μακριά πριν να προλάβει καν ο νεαρός να τον ευχαριστήσει. Ο θλιμμένος ερωτευμένος σκαρφάλωσε μέχρι κάτω το δέντρο και γρήγορα πήγε μέχρι την άλλη μεριά του φαραγγιού που δεν ήταν τόσο απότομη. Δεν είχε προλάβει όμως καλά καλά να ξεκουραστεί από την αναρρήχησή του και το φτερό συνέχισε το γρήγορο ταξίδι του οπότε κι εκείνος έτρεξε ξοπίσω του.

Όταν πλησίαζε ο ήλιος στη Δύση, το κόκκινο φτερό έφτασε σε μια κοιλάδα ανάμεσα σε δυο βουνά που στο κέντρο της βρισκόταν μια πανέμορφη λίμνη. Στις όχθες της λίμνης πηγαινοέρχονταν, ανάμεσα στα διάφορα μονοπάτια που κατέληγαν εκεί, ένας πολύ άσκημος γέρος και μια γριά. Σαν είδαν την κυρά την πλησίασαν και την καλωσόρισαν ευγενικά. Της είπαν να περάσει και τότε η κυρά χωρίς δισταγμό βυθίστηκε γρήγορα στο νερό της λίμνης. Ξάφνου, στο κέντρο της λίμνης εμφανίστηκε μια σκάλα, η κυρά πάτησε πάνω της κι άρχισε να την κατεβαίνει μέχρι που χάθηκε εντελώς μέσα στο νερό. Για λίγο, μόνο για μια στιγμή, ένα λαμπερό φως φώτισε τα νερά και ακούστηκαν πολλές χαρούμενες και μελωδικές φωνές από τον βυθό της λίμνης. Έπειτα τα αστέρια του ουρανού και τα αστέρια της λίμνης έδειχναν ολόιδια, όπως ήταν και πριν.

“Αλίμονο!”, φώναξε ο νεαρός τρέχοντας ως την όχθη της λίμνης, “Αχ, όμορφη γυναίκα μου, όμορφη γυναίκα μου, περίμενε! Περίμενε να έρθω κι εγώ μαζί σου!”. Μα μπροστά του ήταν μόνο τα κρυστάλλινα νερά της λίμνης και οι δυο γέροι. Καμία σκάλα δεν βγήκε να τον πάει μέχρι κάτω. Έκατσε κι αυτός στην άκρη του νερού τρίβοντας με μανία τα χέρια του και κλαίγοντας τον παλιό γνώριμο θρήνο του: “Αλίμονο, αλίμονο! Αγαπημένη μου γυναίκα σε αγαπώ. Σε αγαπούσα, αλλά δεν σε αναγνώρισα και σε σκότωσα!”.

Κοντά στα μεσάνυχτα άκουσε πάλι τις χαρούμενες, μελωδικές φωνές. Η πύλη για τον Τόπο των Πνευμάτων άνοιξε και ένα φως εκτοξεύτηκε μέσα από τα σκοτεινά πράσινα νερά σαν σπίθες από την κορυφή μιας καμινάδας. Ορθώθηκε γι΄ άλλη μια φορά και η σκάλα και ο νεαρός είδε τις μορφές των νεκρών να πηγαίνουν και να έρχονται, ενώ άκουγε τους ήχους του χορού Κάκα που χόρευε για τους θεούς. Όσοι πηγαινοέρχονταν ήταν φωτεινοί και όμορφοι, φορούσαν λευκά φορέματα ραμμένα με πολύχρωμες κλωστές και τα περιδέραια και τα βραχιόλια τους ήταν φτιαγμένα από φανταχτερά λευκά κοχύλια και ζωηρές πέτρες τουρκουάζ. Δοκίμασε να κατέβει και αυτός τη φωτεινή σκάλα μα το νερό ξαφνικά έγινε απύθμενο και τα πόδια του λύγισαν από το κρύο και τον φόβο. Κατάφερε όμως και κοίταξε στην είσοδο παρακάτω και να! είδε την όμορφη νύφη του ντυμένη με τα πιο όμορφα ρούχα και κοσμήματα. Στεκόταν στη μέση του χορού Κάκα και ήταν μια από τις πρώτες του χορού. Φαινόταν ευτυχισμένη και χαμογελούσε πλατιά καθώς κοιτούσε γύρω της. Περιτριγυριζόταν από όμορφους και λαμπερούς νέους και μάλλον είχε ολωσδιόλου ξεχάσει τον μοναχικό μνηστήρα της.

Με μια πονεμένη κραυγή, ο νεαρός βγήκε στην όχθη και έκρυψε το πρόσωπό του στην άμμο και στα χορτάρια. Ξάφνου άκουσε μια μακρινή στριγκλιά και μια βαθειά φωνή που του φάνηκε ότι τον φώναζε. Κοίταξε και μια μεγάλη Κουκουβάγια πετούσε εκείνη τη στιγμή πάνω από το κεφάλι του:

Μουχαΐ! Χου-χου! Χου-χου!

Τι θέλεις από εμένα; φώναξε όλο αγωνία ο νεαρός.

Γιατί κλαις έτσι παιδί μου; ρώτησε η κουκουβάγια πετώντας κοντύτερα και μαλακώνοντας τη φωνή της.

Ο νεαρός είπε στην Κουκουβάγια κομμάτι της ιστορίας του και εκείνη γύρισε το κεφάλι της τελείως γύρω γύρω, όπως κάνουν οι κουκουβάγιες, να δει αν υπήρχε κανένας άλλος κοντά τους. Έπειτα πλησίασε πολύ τον νεαρό και του είπε: “Ξέρω τα πάντα, νέε μου. Ακολούθησε με στο σπίτι μου στα βουνά και, αν θες να ακούσεις και να ακολουθήσεις τη συμβουλή που έχω να σου δώσω, όλα θα πάνε καλά”. Η Κουκουβάγια τότε τον οδήγησε σε μια σπηλιά ψηλά, ψηλά στο βουνό και τον προσκάλεσε να μπει μέσα. Μόλις ο νεαρός πάτησε το πόδι του μέσα στη σπηλιά ιδού! μπροστά του ανοίχτηκε μια ευρύχωρη και φωτεινή αίθουσα στην οποία διάφοροι Κουκουβάγιοι και Κουκουβάγιες τον προσκαλούσαν να κάτσει μαζί τους, να φάει και να πιει.

Η γρια-Κουκουβάγια που τον είχε φέρει ως εκεί, άλλαξε τα ρούχα της σ΄ ένα λεπτό και σαν μπήκε κι εκείνη στη σπηλιά κρέμασε το παλτό κουκουβάγιας της σε μια κρεμάστρα από κέρατα ελαφιού. Έφυγε και ξαναγύρισε κρατώντας μια θήκη με γιατρικά: “Πριν σου το δώσω αυτό, θα σου πω τι πρέπει να κάνεις και τι πρέπει να υποσχεθείς”.

Μα ο νεαρός, ανυπόμονα άπλωσε το χέρι του να πάρει τα γιατρικά: “Ανόητε!”, του φώναξε το πλάσμα, “αν δεν ήσουν στην κατάσταση που είσαι ούτε που θα σκεφτόμουν να σε βοηθήσω. Βιάζεσαι πολύ και δεν μπορώ να σου εμπιστευτώ το γιατρικό του ύπνου. Θα κοιμηθείς εδώ και μόλις ο αυγερινός εμφανιστεί στον ουρανό θα ξυπνήσεις και θα βρεις μπροστά σου τη νεκρή σου γυναίκα στον δρόμο για το Μάτσακι και τη Μέση Μυρμηγκοφωλιά. Σαν ο ήλιος σηκωθεί για τα καλά θα ξυπνήσει και θα σου χαμογελάσει. Μην κάνεις καμιά χαζομάρα, να ταξιδέψεις στο πλάι της με ευλάβεια και να μην τη φιλήσεις ούτε να την πλησιάσεις αν δεν φτάσετε πρώτα στο σπίτι των πατέρων σας. Αν κάνεις ότι σου είπα, όλα θα πάνε καλά και οι δυο σας θα ζήσετε ευτυχισμένοι μαζί”.

Σταμάτησε να μιλά, πήρε μια τσιμπιά από το γιατρικό που είχε στη θήκη και το φύσηξε στο πρόσωπο του νεαρού. Στιγμιαία ο νεαρός βυθίστηκε σε βαθύ ύπνο εκεί που καθόταν. Τότε όλα τα πλάσματα γύρω του έβαλαν τα κουκουβαγιοπανωφόρια τους και τον πήραν μαζί τους καθώς πέταξαν μακριά μέχρι κάτι δέντρα στην άκρη του μονοπατιού για το Μάτσακι και τη Μέση Μυρμηγκοφωλιά.

Έπειτα πέταξαν πάνω από τη λίμνη και σκόρπισαν το υπόλοιπο γιατρικό πάνω από την είσοδο στο κέντρο της. Πήραν τα κοντάρια προσευχής του νεαρού και, αφού διάλεξαν κάποια από τα κόκκινα φτερά για τους εαυτούς τους, με τα υπόλοιπα μπήκαν στο σπίτι του χορού Κάκα. Απαλά, πέταξαν πάνω από τους κοιμώμενους πατεράδες με τα παιδιά τους (τους θεούς του Κάκα και τα πνεύματά του) και στον μεγάλο βωμό εναπόθεσαν τα υπόλοιπα κοντάρια προσευχής. Σήκωσαν την όμορφη κυρά και την πήγαν πέρα από τα νερά και τα δάση μέχρι εκεί όπου βρισκόταν ο μνηστήρας της. Σφύριξαν και πήγαν πίσω στο βουνό τους.

Το πρώτο αστέρι της αυγής φάνηκε στον ουρανό, ο νεαρός ξύπνησε και να! μπροστά του βρισκόταν ξαπλωμένη η αγαπημένη του γυναίκα. Αμέσως γύρισε από την άλλη για να αποφύγει τον πειρασμό και περίμενε πως και πως να βγει για τα καλά ο ήλιος. Με την πρώτη ακτίνα του ήλιου, που φώτισε το πρόσωπο της κυράς, εκείνη άνοιξε τα μάτια της. Στην αρχή τα είχε χάσει λίγο, μα σαν είδε το καλοσυνάτο πρόσωπο του αγαπημένου της, χαμογέλασε και είπε: “Στ’ αλήθεια μ’ αγαπάς!”.

Σηκώθηκαν και οι δύο και ταξίδεψαν, κρατώντας απόσταση μεταξύ τους, προς τον τόπο των πατέρων τους. Ο νεαρός έφερνε συνεχώς στον νου του τα λόγια της Κουκουβάγιας και πράγματι ταξίδεψε συνετά μέχρι που την τέταρτη μέρα είδαν μπροστά τους το Κεραυνοβουνό και τον ποταμό που κυλά μέχρι και την Πόλη του Αλατιού.

Καθώς άρχισαν να κατηφορίζουν προς την κοιλάδα η κυρά σταμάτησε και είπε: “Χαουά, κουράστηκα πολύ και το ταξίδι είναι μακρύ και η μέρα ζεστή”. Έκατσε στη σκιά ενός κέδρου και συνέχισε: “Κάτσε καρτέρι όσο θα κοιμάμαι, άνδρα μου. Μόνο για λίγο να ξαποστάσω και συνεχίζουμε το ταξίδι μας μετά”. Ο νεαρός συμφώνησε.

Η κυρά ξάπλωσε και φάνηκε να κοιμάται. Χαμογελούσε και ήταν τόσο όμορφη και γαλήνια που ο ερωτοχτυπημένος νεαρός την πλησίασε. Τότε, αλίμονο! ακούμπησε το χέρι της με το δικό του και τη φίλησε.

Στη στιγμή η κυρά ξύπνησε. Στο πρόσωπο της υπήρχε μόνο θλίψη και είπε στον νεαρό κοφτά και θυμωμένα: “Καθόλου δεν ντρέπεσαι ανόητε; Τώρα πια είμαι σίγουρη πως δεν με αγαπάς! Πόσο ματαιόδοξη ήμουν και ήλπιζα στην αγάπη σου!”.

Με ντροπή και στενοχώρια, ο νεαρός κρέμασε το κεφάλι του και έκρυψε το πρόσωπο του στις χούφτες του. Άρχισε να μιλά και μια κουκουβάγια πήγε και στάθηκε σε ένα ψηλό κλαδί κλαίγοντας για την τύχη του νεαρού. Έπειτα πέταξε προς τη Δύση και άφησε τον νεαρό πίσω της τρελαμένο.

Αλίμονο, αλίμονο! Έτσι ήταν τον καιρό των αρχαίων. Αν αυτός ο νεαρός δεν είχε φιλήσει την κοπέλα αφού είχε επιστρέψει από τη Λίμνη των Νεκρών ίσως και να μην έκλαιγε μέχρι το τέλος της ζωής του για όλους όσους χάθηκαν. Μα έτσι είναι τα πράγματα! Αν οι άνδρες και οι γυναίκες δεν πέθαιναν, τότε εδώ και πολύ καιρό θα είχαμε ξεχειλίσει από παιδιά, πείνα και πόλεμο.

Εδώ τελειώνει η ιστορία μου.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει κάποια βία

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Οι Άθλοι των Ερωτευμένων

Αφηγείται την πρώτη νύχτα

Τον καιρό των αρχαίων, όταν το Μάτσακι ήταν ακόμη ο τόπος των παιδιών, ζούσε σε μια πόλη που την έλεγαν Πόλη του Αλατιού, μια όμορφη κυρά. Την πόλη την ονόμασαν έτσι γιατί η Θεά του Αλατιού έφτιαξε εκεί μια μεγάλη λευκή αλμυρή λίμνη, στις Καινούριες Μέρες πια. Η κυρά ήταν όμορφη, κόρη του αρχηγού-θεραπευτή ο οποίος είχε τόσα πολλά δέρματα και τομάρια, που δεν υπήρχαν αρκετοί πάσσαλοι να τα κρεμάσει. Τα φινιστρίνια του καραβιού του ήταν γεμάτα πέτρες τουρκουάζ και κοχύλια του ωκεανού, τόσες θυσίες είχε κάνει στους θεούς. Το σπίτι του ήταν το μεγαλύτερο στο Μάτσακι και στις πλευρές του είχε ακουμπήσει πολλές σκάλες σκαλισμένες με τα τίμους των προγόνων του, πράγμα πολύ σπουδαίο. Αυτοί οι πρόγονοι μάλιστα καλλιέργησαν τα καλαμπόκια τους με ξύλινες σκαπάνες σμιλεμένες με πέτρινα εργαλεία ενώ για να παραμένουν βαριές χρησιμοποιούσαν γρανίτη. Έτσι, όλοι οι νεαροί σε αυτόν μα και στους γύρω οικισμούς είχαν ερωτευτεί τη νέα κυρά της Πόλης του Αλατιού.

Ένας από αυτούς τους νεαρούς ζούσε πέρα από τις Δυτικές Πεδιάδες, στο Πουέμπλο των Ανέμων. Τόσο αφοσιωμένος ήταν στην κυρά που δούλευε μέρα-νύχτα να της φτιάξει δώρα και σημασία δεν έδινε στις κοπέλες του Πουέμπλο. Ένα πρωί είπε στους πατέρες της φυλής του:

Έχω δει την κυρά του Μάτσακι. Θέλω να πάω να τη βρω, τι λέτε εσείς γι αυτό;

Ας γίνει όπως νομίζεις, του είπαν οι σοφοί.

Σαν νύχτωσε λοιπόν, ο νεαρός έφτιαξε ένα δισάκι γεμάτο με πανωφόρια και κρεμαστά, όλα προσεκτικά διπλωμένα μέσα στο πιο λευκό τομάρι ελαφιού που είχε. Σαν έδυσε ο ήλιος κίνησε για το Μάτσακι και άρχισε ήδη να σκαρφαλώνει τη σκάλα του σπιτιού του πατέρα της, όταν μόλις ο αρχηγός και τα παιδιά του είχαν κάτσει να καπνίσουν και να συζητήσουν. Σήκωσε τη γωνία της δερμάτινης πόρτας και φώναξε στον κόσμο από κάτω:

Σε!

Χαΐ! του απάντησαν μια-δυο φωνές από χαμηλά.

Τραβήξτε με κάτω, φώναξε ο νεαρός και ταυτόχρονα κράτησε το δισάκι του στο άνοιγμα της οροφής να το δουν.

Η μητέρα της κυράς σηκώθηκε και βοήθησε τον νεαρό να κατέβει από την εσωτερική σκάλα. Εκείνος μόλις έφτασε κοντά στο φως της φωτιάς απόθεσε το δισάκι του χάμω:

Πατέρες και μητέρες μου, αδερφές και φίλοι μου, πώς είστε όλοι αυτές τις μέρες; είπε ο νεαρός με σεβασμό, σα να μιλούσε σε συμβούλιο.

Ευτυχισμένοι! Χαρούμενοι! του απάντησαν όλοι. Κάθησε, κάθησε σε αυτό το σκαμνί, συνέχισαν και του έφεραν ένα κάθισμα μπροστά στη φωτιά.

Κόρη μου, είπε τότε ο γέρος άνδρας που κάπνιζε στην άλλη άκρη της εστίας, όταν έρχεται ξένος στο σπίτι μας είναι ευθύνη του κοριτσιού να πάει και να φέρει μπροστά του το μαγείρεμα της ημέρας.

Το κορίτσι πήγε και, μέσα από ένα μεγάλο σκεύος σε μια γωνία του σπιτιού, έφερε ένα δίσκο με χέουε, πίτες από καλαμποκάλευρο που ήταν λεπτές σαν χαρτί και τις τοποθέτησε μπροστά στον νεαρό:

Φάε με την ψυχή σου, του είπε.

Είναι καλές, είπε ο νεαρός και ευθύς σηκώθηκε όρθιος, έβαλε το αριστερό του χέρι πάνω από το στέρνο του και με το δεξί σήκωσε μια πίτα από την οποία και έφαγε πολύ μικρό κομμάτι. Είναι το έθιμο, βλέπετε να τρώει κάποιος πολύ λίγο όταν παρουσιαζόταν μπροστά σε ένα ξένο κορίτσι και ειδικά μάλιστα αν ετοιμαζόταν να της ζητήσει την άδεια να μείνει στο ίδιο σπίτι με αυτήν. Έτσι, από ευγένεια, ο νεαρός έφαγε ελάχιστη πίτα και έπειτα είπε, ευχαριστώ.

Φάε κι άλλο, είπαν οι γηραιότεροι.

Δεν έχω ανάγκη από άλλο.

Έφαγε και τελείωσε, είπαν τότε οι γονείς και το κορίτσι μάζεψε τα ψίχουλα και απομάκρυνε τον δίσκο.

Λοιπόν, είπε ο αρχηγός μετά από λίγο, όταν έρχεται κάποιος ξένος στο σπίτι, δεν έρχεται χωρίς να έχει κάτι στον νου του.

Αυτό είναι αλήθεια, απάντησε ο νεαρός και έπειτα σιώπησε.

Τι είναι αυτό που έχεις κατά νου και ήρθες ως εδώ; είπε πάλι ο γέρος άνδρας.

Έχω ακούσει, είπε ο νεαρός τότε, για την κόρη σου και την έχω δει κιόλας και με τη σκέψη της έφτασα ως εδώ.

Τότε σηκώθηκαν οι μεγαλύτεροι γιοι του αρχηγού, οι οποίοι είχαν έρθει στο σπίτι να καπνίσουν και να συζητήσουν και είπαν:

Καιρός να πηγαίνουμε κι εμείς, τα αστέρια πρέπει να έχουν σβήσει τώρα, και γυρνώντας προς τους γηραιότερους είπαν, εσείς περιμένετε μέχρι το πρωί. Έσφιξαν το χέρι του νεαρού και στη συνέχεια γύρισαν στα σπίτια των μητέρων των γυναικών τους.

Άκου παιδί μου! είπε ο αρχηγός, αφού έφυγαν οι γιοι του, γυρνώντας προς την κόρη του που καθόταν σε μια γωνιά με το βλέμμα χαμηλωμένο, κοιτώντας τη ζώνη της. Άκου! Τον άκουσες τον νεαρό, τι έχεις να πεις για αυτό;

Μα… δεν ξέρω τι να πω. Τι άλλο να πω παρά “Ας είναι”, όπως είπαν και οι σοφοί.

Όπως θες, είπε ο γέρος άνδρας.

Έφτιαξε ένα τσιγάρο και το κάπνισε με τον νεαρό. Όταν τελείωσε, το πέταξε στη φωτιά και μετά γύρισε στη μητέρα: “Γριά μου, δεν ήρθε η ώρα να ξεκουράσουμε τα κορμιά μας;”.

Μόλις όλοι οι γηραιοί είχαν αποκοιμηθεί στις γωνιές τους η κυρά, χαμηλόφωνα, είπε στον νεαρό:

Είναι πολύ πιθανό να με αγαπάς. Ναι, είπα “Ας είναι”, αλλά πριν δεχτώ το δισάκι σου και σε ευχαριστήσω θέλω να αποδείξεις ότι με αγαπάς. Να πας στα χωράφια μου με καλαμπόκι, στους τόπους του αρχηγού-θεραπευτή δίπλα στον ποταμό, και να μαζέψεις όλο το καλαμπόκι σ΄ ένα μόνο πρωινό. Αν το κάνεις αυτό τότε θα ξέρω πως με αγαπάς αληθινά. Τότε θα δεχτώ τα δώρα σου και θα ζήσουμε μαζί ευτυχισμένοι.

Πολύ καλά, απάντησε ο νεαρός, θα κάνω ό,τι μου ζήτησες.

Το κορίτσι σηκώθηκε και άναψε ένα δεμάτι με κλαδιά κέδρου. Οδήγησε τον νεαρό σ΄ ένα δωμάτιο μ΄ ένα στρώμα από μαλακές κουβέρτες και δέρματα. Στη συνέχεια πήρε τη σκαπάνη του πατέρα της, την ακούμπησε δίπλα στην πόρτα και ευχήθηκε στον νεαρό καλή ξεκούραση μέχρι το πρωί. Μόλις είχε φύγει, ο νεαρός γύρισε και κοίταξε τη σκαπάνη και σκέφτηκε: “Χα! Αφού μόνο αυτό μου ζήτησε να κάνω θα δει στα σίγουρα πόσο άξιος είμαι!”.

Μόλις οι πρώτες ακτίνες του ήλιου φάνηκαν πάνω από το οροπέδιο, ο νεαρός σηκώθηκε και περνώντας τη σκαπάνη στον ώμο κίνησε για τα χωράφια. Εκείνη τη στιγμή ξύπνησε και η κυρά, η οποία κοιτώντας από την κορυφή του σπιτιού της σκέφτηκε: “Α! Καλό ξεκίνημα έκανε. Τα μικρά μου κι εγώ όμως θα δούμε πώς θα τα πάει και αργότερα. Πολύ αμφιβάλλω αν με αγαπά όσο νομίζει”.

Πήγε μετά σε ένα κλειστό δωμάτιο. Σε μια γωνιά του στεκόταν ένα δοχείο νερού, πανέμορφα ζωγραφισμένο και αστραφτερό. Είχε σχήμα σαν και τ΄άλλα βάζα, αλλά δεν ήταν ακριβώς το ίδιο, το συγκεκριμένο ήταν πράγματι εντυπωσιακό! Για πώμα του είχε μια πέτρα που εμπόδιζε από μέσα του να βγουν κάθε λογής μυγάκια, κουνούπια και σκνίπες. Η κυρά έβγαλε το πώμα και άρχισε να ψιθυρίζει κάτι σαν προσευχή στα πλάσματα μέσα:

Τώρα μικρά μου, ήρθε η ώρα να πετάξετε μακριά και να πάτε μέχρι τα χωράφια του καλαμποκιού, δίπλα στον ποταμό. Εκεί θα δείτε έναν νεαρό που θα σκαλίζει, τόσο σκληρά θα δουλεύει που θα του έχει κοπεί η μιλιά. Πηγαίνετε να τον βρείτε.

Τσου-νου-νου-νου, είπαν οι μύγες.

Τσι-νι-νι-νι, είπαν οι σκνίπες και τα κουνούπια και αυτό όπως όλοι ξέρουμε σημαίνει “ναι” στη γλώσσα τους.

Και όταν τον βρείτε, συνέχισε η κοπέλα, τσιμπήστε και δαγκώστε τον παντού, να μην αφήσετε σπιθαμή στο σώμα του που να μην τσιμπήσετε, ακόμη και τις μασχάλες του. Πιείτε του όλο το αίμα, από τα βλέφαρα και τον λαιμό του και γεμίστε τα αυτιά του με βουητά.

Οι μύγες πάλι είπαν “τσου-νου-νου-νου”, τα κουνούπια και οι σκνίπες “τσι-νι-νι-νι” και με ένα νου-ου-ου όλα πέταξαν μακριά σχηματίζοντας ένα σύννεφο σκόνης.

“Αίμα!”, φώναξε ο νεαρός. Σκούπισε τον ιδρώτα από το πρόσωπο του και είπε: “Α, θα θύμωσαν οι θεοί!”. Άφησε να του πέσει η σκαπάνη και άρχισε να τρίβει με άμμο τα καλάμια του και να χαστουκίζει τα πλευρά του: “Άτου!” φώναξε, “μα τι συμβαίνει; Τι στο όνομα της Φεγγαρομητέρας έχει κάνει αυτά τα μικροσκοπικά τέρατα να σκέφτονται και να ενεργούν έτσι;”. Τότε, τρελαμένος κι ανήσυχος σαν την αράχνη στα κάρβουνα, άρχισε να κυλιέται στο χώμα. Μάταια όμως, οι μύγες, οι σκνίπες και τα κουνούπια όλο κι έκαναν “χου-ν-ν” και “τσι-νι-νι” στα αυτιά του, μέχρι που ο νεαρός, μην αντέχοντας άλλο, άρπαξε την κουβέρτα και το κολατσιό του και έτρεξε πίσω στο σπίτι των πατέρων του.

“Ουά-χα-χα! Χου-χου!” έσκασε στα γέλια ένας νεαρός από το Τέντα Πουέμπλο στον βορρά όταν άκουσε τι είχε πάθει ο ερωτοχτυπημένος νέος: “Σχουμ!”, χλεύασε, “σιγά τον άντρα, που παράτησε την κυρά του Μάτσακι εξαιτίας κάποιων ψωρομυγών και παλιοκουνουπιών!” και έτσι την επόμενη μέρα πήγε κι αυτός στους γηραιούς της φυλής του: “Τι ανόητο που ήταν αυτό το αγόρι. Θα επισκεφτώ κι εγώ την κυρά του Μάτσακι. Θα δείξω στον λαό του Πίναουα για τι είναι ικανός ένας άνδρας Χάμπασαουαν. Κουράγιο σε εμένα!”. Μόλις οι σοφοί του είπαν “Ας είναι”, πήγε όπως είχε πάει και ο προηγούμενος. Μα, ουφ, κι αυτός δεν τα κατάφερε καλύτερα.

Πέρασε λίγος καιρός και ένας νέος που ζούσε στην Πόλη του Ποταμού άκουσε τι είχε συμβεί και γέλασε και αυτός όσο δυνατά είχε γελάσει και ο νέος από το Τέντα Πουέμπλο. Αποκάλεσε τους άλλους δυο άχρηστους και είπε πως: “Τα κορίτσια δεν συνηθίζουν να ζητούν πολλά, αν τα δώρα κάποιου ήταν άφθονα”. Μιας λοιπόν και ήταν ένας νέος που δεν του έλειπε τίποτα, μάζεψε ένα δέμα στο οποίο χώρεσε όσα δώρα μπορούσε να κουβαλήσει. Αλλά ούτε αυτόν τον ευνόησε καθόλου. Κι αυτός, με τη σειρά του έφυγε τρέχοντας να ξεφύγει από τις μύγες, τις σκνίπες και τα κουνούπια.

Οι μέρες περνούσαν και περνούσαν και κανείς δεν είχε ξαναπροσπαθήσει να κερδίσει το χέρι της κυράς του Μάτσακι. Αυτό που κανείς τους δεν ήξερε ήταν πως η κυρά αυτή ήταν ένα Περαστικό Ον. Κι άλλοι συνέχιζαν να αποτυγχάνουν απέναντι στα κουνούπια και τις σκνίπες, όμως προτιμούσαν να ζουν με την ντροπή της αποτυχίας παρά με το μαρτύριο αυτό: “Χίλιες φορές αυτό”, έλεγαν ο ένας στον άλλο, ο φόβος τούς γέμιζε όπως έναν πεινασμένο άνθρωπο το φαγητό.

Στην Μυρμηγκοφωλιά που την έλεγαν Χάλοναουαν ζούσε ένας όμορφος νεαρός άνδρας που, παρόλο που ήταν ο γιος του αρχηγού της Χάλοναουαν, ήταν πολύ φτωχός. Έκατσε και στοχάστηκε και σκέφτηκε για πολύ καιρό, ώσπου είπε μια μέρα στην ηλικιωμένη και παμπόνηρη γιαγιά του:

Χο-τά;

Τι θες να μου πεις νάνα μου; του είπε η γριά γυναίκα που, όπως όλες οι γιαγιάδες ήταν πολύ τρυφερή και καλοσυνάτη με τον εγγονό της.

Είδα την κυρά του Μάτσακι και κοντεύω να πεθάνω από επιθυμία μιας και είναι ακραία όμορφη και σοφά αργή. Δεν μου κάνει εντύπωση που ζητά χάρες και άθλους από τους μνηστήρες. Σίγουρα δεν τη νοιάζουν τα δεμάτια με τα δώρα που της φέρνουν μα οι ίδιοι. Η ανδρεία μου λοιπόν δυναμώνει τις σκέψεις μου και η καρδιά μου θέλει να διώξει την ατολμία. Θέλω να πάω να μιλήσω κι εγώ στην όμορφη κυρά.

Γιο α! αγόρι μου καημένο, είπε η γιαγιά. Είναι όντως καταπληκτική, όσο είναι και όμορφη και σοφή. Αλλά τους άνδρες τους βλέπει μόνο σαν αδερφούς και φίλους της και, σου το υπογράφω, αυτή είναι που στέλνει τις σκνίπες, τις μύγες και τα κουνούπια για να τους διώξει μακριά. Δεν είναι παρά μεταμφιεσμένα πλάσματα και πρόσεχε εγγονέ μου, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να σε λούσει η ντροπή της αποτυχίας όπως το νερό λούζει όποιον περπατά στην καταιγίδα! Εγώ δεν θα το έκανα παιδί μου, εγώ δεν θα το έκανα, είπε η γιαγιά κουνώντας το κεφάλι της και δαγκώνοντας τα χείλη της τόσο, που το σαγόνι της άγγιξε την άκρη της μύτης της.

Μα πρέπει να πάω γιαγιά. Να ζω δηλαδή μια ζωή στην αδημονία. Ίσως και να αλλάξει γνώμη σαν με δει.

Όπως και να έχει όμως θα σε δοκιμάσει. Πήγαινε στα βουνά και ξύσε πικροφλοιό δακτυλόριζας. Φτιάξε ένα μικρό μπαλάκι με αυτόν και κρύψε το στη ζώνη σου. Η κυρά θα σε στείλει στα χωράφια κι εσύ θα δουλέψεις σκληρά μέχρι το ξημέρωμα. Τότε, όταν το σώμα σου θα είναι καλυμμένο από ιδρώτα, τρίψου ολόκληρος με τη δακτυλόριζα. Είναι πικρή σαν χαλασμένο αλάτι ανακατεμένο με χαλασμένο νερό και όλα τα “κερατόφτερα”, τα “μακρύραμφα” και τα “κυανόραχα” πάντα πετούν μακριά από το πικρό αλάτι.

Τότε κι εγώ καλή μου γιαγιά, θα κάνω όπως μου είπες και σε ευχαριστώ, είπε ο νεαρός.

Ήταν κι αυτός όσο καλοσυνάτος και πονηρός ήταν και η γιαγιά του. Εκείνη την ημέρα κιόλας πήγε στο βουνό και μάζεψε ένα μπαλάκι δακτυλόριζα. Γύρω στο σούρουπο, άρχισε να ανηφορίζει το μονοπάτι στην όχθη του ποταμού μέχρι το Μάτσακι. Ανέβηκε τη σκάλα και φώναξε προς την πόρτα: “Σε! Είναι κανείς εδώ;”, μα όσοι ήταν μέσα δεν του απάντησαν αμέσως. Ήταν αρκετά θυμωμένοι που η κόρη τους είχε διώξει τόσους άξιους μνηστήρες. Ο νεαρός φώναξε και πάλι και τότε απάντησαν: “Χαΐ και Έγιε, εδώ είμαστε. Μπες μόνος σου μέσα”.

Τότε χωρίς καμιά βοήθεια ο νεαρός κατέβηκε τη σκάλα κι αυτό δεν τον πείραζε καθόλου μιας και ήξερε ότι ήταν φτωχός και το δισάκι του μικρό. Μόλις τον έλουσε το φως της φωτιάς χαιρέτησε όλους τους παρευρισκόμενους χαρούμενα και με σεβασμό και στη συνέχεια, ευχαριστώντας τους, έκατσε στη θέση που του προσφέρθηκε.

Ο γερο-αρχηγός, που ήταν ιδιαίτερα ενοχλημένος με τη συμπεριφορά της κόρης του, δεν της είπε να πάει να φέρει φαγητό στον επισκέπτη, μόνο γύρισε στη γυναίκα του: “Γριά μου”, μα πριν προλάβει να πει άλλη λέξη, η κυρά είχε σηκωθεί και είχε φέρει μπροστά στον νεαρό ζεστό στιφάδο ελαφιού με θρυμματισμένο ψωμί να φάει και ζωμό κρέατος να πιει. Έκατσε απέναντι του: “Φάε και πιες”, είπε στον νεαρό. Εκείνος πήρε το ψωμί και το έσπασε στα δύο, προσφέροντας στην κυρά το μεγαλύτερο κομμάτι. Εκείνη το δέχτηκε κοκκινίζοντας.

Ο αρχηγός σήκωσε τα φρύδια και τα βλέφαρά του, κοίταξε τη γυναίκα του, έφτυσε στο τζάκι και άρχισε να καπνίζει με μανία. Είπε για να υποστηρίξει την κόρη του: “Ναι, πρέπει να φας καλά”. Σύντομα, όπως τόσες άλλες φορές, ο νεαρός είπε: “Ευχαριστώ”, η κοπέλα γρήγορα απάντησε “Φάε κι άλλο”, το οποίο ακολουθήθηκε από το “Δεν έχω ανάγκη από άλλο”.

Αφού μάζεψε τα ψίχουλα και τα σκεύη, η κυρά πήγε κι έκατσε δίπλα στη μητέρα της. Ο πατέρας έφτιαξε ένα τσιγάρο για τον νεαρό και έκατσε και του μίλησε περισσότερο απ’ όσο είχε μιλήσει με όλους τους άλλους νεαρούς που είχαν έρθει στο σπίτι του.

Αφού ξάπλωσαν οι γέροντες και άρχισαν να γδέρνουν τα ρουθούνια τους με τις ανάσες τους, η κυρά γύρισε και είπε στον νεαρό:

Έχω ένα χωράφι με καλαμπόκια στη γη του αρχηγού κοντά στον ποταμό. Αν με αγαπάς πραγματικά, θέλω να το μαζέψεις όλο σε ένα πρωινό. Έτσι θα μου αποδείξεις ότι είσαι πραγματικός άνδρας και πως με αγαπάς αληθινά. Αν τα καταφέρεις, όπως η μια μέρα ακολουθεί την άλλη έτσι κι εμείς θα ζήσουμε μαζί”.

Χαΐ-γι! απάντησε ο νεαρός που, όσο άκουγε την κυρά να μιλά, χαμογελούσε.

Έτσι όπως τον είδε χαμογελαστό και η κοπέλα, στο φως της φωτιάς σκέφτηκε: “Ίσως και να με αγαπά. Αλλά αχ! Πόσο εύχομαι η καρδιά του να είναι αρκετά δυνατή, παρόλο που το δεμάτι του είναι τόσο φτωχικό”. Και δυνατά αυτή τη φορά είπε στον νεαρό: “Έλα νεαρέ μου, θα σε πάω εκεί όπου θα περιμένεις να έρθει το πρωί. Νωρίς να πάρεις και τη σκαπάνη του πατέρα μου που βρίσκεται δίπλα στην πόρτα και να πας στο χωράφι πριν να φύγουν οι σκιές της νύχτας από τις πλαγιές του Κεραυνοβουνού”. Με αυτό, του ευχήθηκε να έχει έναν καλό ύπνο και πήγε να ξαπλώσει κι εκείνη στη θέση της.

Όταν όλα γύρω του ησύχασαν, ο νεαρός βγήκε από την τρύπα της οροφής και κάτω από το φως των αστεριών ζήτησε από τους θεούς των δασών και των νερών να δώσουν δύναμη στα χέρια του, ισχύ στο μαγικό του και να τον ευλογήσουν με την εύνοια τους. Πέταξε στον βραδινό αέρα σπόρους της γης και του νερού του κόσμου, σπόρους που οι σοφοί έχουν σπείρει και έχουν ακολουθήσει καλά μονοπάτια στη ζωή τους. Έπειτα κοιμήθηκε ώσπου ο ουρανός της ημέρας άρχισε να γίνεται κίτρινος και οι σκιές της νύχτας γκρίζες. Φορτώθηκε τη σκαπάνη και τράβηξε για το χωράφι. Από εκεί που το είχαν αφήσει όλοι οι προηγούμενοι, από εκεί έπιασε δουλειά ο νεαρός με όλη του τη δύναμη και όρεξη. Το έδαφος άρχισε σιγά σιγά να μαλακώνει και το χώμα να υποχωρεί εύκολα λες κι έσκαβαν οι πιο δεινοί τυφλοπόντικες και όλα τα άλλα ζώα που μπορούν να σκάβουν.

Ο ήλιος είχε σηκωθεί για τα καλά και η κυρά κοίταξε έξω και είδε πως ο νεαρός είχε ήδη τελειώσει το μισό χωράφι. Παρόλα αυτά περίμενε. Καθώς ο ήλιος ζέσταινε ακόμη περισσότερο τη μέρα, ο νεαρός συνέχιζε να δουλεύει και οι δροσοσταλίδες από μέσα του άρχισαν να στέκονται σε όλο του το σώμα. Άρχισε να βγάζει ένα ένα όλα του τα ρούχα, την κουβέρτα του, τη ζώνη του, ακόμη και το παντελόνι και τα μοκασίνια του. Σταμάτησε τότε και κοίταξε τριγύρω. Τα χρυσόκορφα φυτά στέκονταν τώρα μόνο στη μια μεριά του χωραφιού. Πήγε και κρύφτηκε ανάμεσά τους και αλείφθηκε από πάνω μέχρι κάτω. Στα μαλλιά της κεφαλής του, στις άκρες των αυτιών του, παντού άλειψε τη δακτυλόριζα. Άρχισε πάλι τη δουλειά και αναρωτήθηκε γιατί οι μύγες, οι σκνίπες και τα κουνούπια δεν είχαν εμφανιστεί ακόμη, όπως είχαν κάνει με τόσους άλλους. Μα η κοπέλα ακόμη δίσταζε. Στο τέλος όμως, πήγε σιγά σιγά και στο δωμάτιο όπου ήταν το βάζο.

“Μα είναι παράλογο”, σκέφτηκε, “που ελπίζω και που το σκέφτομαι καν. Θα ήταν όντως καλό να με αγαπούσε ειλικρινά ένας τέτοιος νέος και να μπορούσε να ορθώσει το ανάστημα του μπροστά σε μια τέτοια πρόκληση”. Παρ’ όλα αυτά έβγαλε το πώμα από το βάζο και είπε στα παράξενα μικρά της να μην του δείξουν κανένα έλεος, να τον τυραννίσουν όσο είχαν τυραννίσει και τους άλλους.

Αδημονώντας να τραφούν με το “νερό της ζωής”, όπως έλεγαν οι παππούδες μας το αίμα, όλα τους πέταξαν γοργά βουήζοντας πάνω από τα χωράφια και ήταν τόσα πολλά αυτή τη φορά που έμοιαζαν με αμμοθύελλα στον άνεμο παρά με σμήνος. “Τσι-νι-νι” και “τσο-νο-ο” έκαναν και βούηξαν στα αυτιά του νεαρού μόλις τον πλησίασαν τόσο δυνατά, που ο νεαρός που συνέχιζε να εργάζεται σκληρά νόμισε ότι είχαν ήδη αρχίσει να τον τσιμπούν. Αλλά ήταν η ιδέα του γιατί μόλις η πρώτη μύγα τον τσίμπησε, πετάχτηκε στον αέρα από αηδία και φώναξε στους υπόλοιπους “Σο-ο-ο-μ-μ!” και “Ουσ-α!” που σήμαινε ότι μόλις είχε φάει κάτι αηδιαστικό, κάτι με γεύση από τις πιο σιχαμένες μυρωδιές. Έτσι καμία άλλη μύγα δεν τον τσίμπησε και συνέχισαν το τραγούδι τους δίπλα στα αυτιά του. Γι΄ αυτό και μέχρι σήμερα οι μύγες προσέχουν ποιον τσιμπούν, πετούν για λίγο στον αέρα πριν το κάνουν.

Είπε τότε να δοκιμάσει και μια σκνίπα μα αμέσως φώναξε “Ουέ!” που σημαίνει ότι το στομάχι της ανακατεύτηκε και τόσο άρχισε να πονά το κεφάλι της που στροβιλίστηκε και στροβιλίστηκε στον αέρα. Για αυτό οι σκνίπες δαγκώνουν τόσο γρήγορα, γιατί φοβούνται μην ανακατευτούν και στροβιλίζονται πάντα πριν το κάνουν.

Τέλος, και ένα μακρύραμφο δοκίμασε να τσιμπήσει και όπως συνηθίζουν τα μακρύραμφα, στέκονται περισσότερο από τα άλλα τα τερατάκια. Κι αυτό στάθηκε και στάθηκε μέχρι που τα πίσω του πόδια παραμορφώθηκαν και αναγκάστηκε να πετάξει μακριά φωνάζοντας “Γιά κοτσί!” που πάει να πει ότι κάτι πικρό του έκαψε την προβοσκίδα του. Μέχρι και σήμερα από τότε τα κουνούπια λυγίζουν τα πίσω τους πόδια όταν τσιμπούν και τα ανασηκώνουν καθώς ρουφούν αίμα σαν να στέκονται πάνω σε κάτι καυτό. Πετούν και τραγουδούν γύρω μας για αρκετή ώρα πριν μας καρφώσουν και αμέσως πετούν μακριά μόλις τελειώσουν.

Σαν οι υπόλοιπες σκνίπες και τα κουνούπια άκουσαν τις φωνές των δικών τους έκαναν ότι έκαναν και οι μύγες - κανείς τους, ούτε ένα δεν πήγε να τσιμπήσει τον νεαρό. Όλα τους πέταξαν μακριά και πήγαν και άραξαν πάνω στα χρυσόκορφα καλαμπόκια, όπου και μετά από μια εκτενή συζήτηση αποφάσισαν να πάνε να βρουν τίποτα σκίουρους του κάμπου να δαγκώσουν. Σχεδόν πάντα θα βρίσκουμε μύγες, σκνίπες και κουνούπια γύρω από τις τρύπες των σκίουρων του κάμπου, ειδικά το καλοκαίρι όταν μεγαλώνει το καλαμπόκι.

Τώρα ο νεαρός μπορούσε πάλι να συγκεντρωθεί στη σκληρή του δουλειά ήρεμος και φαινόταν πως μέχρι το μεσημέρι θα είχε τελειώσει. Η κυρά ξανακοίταξε προς το μέρος του και τον είδε να συνεχίζει να εργάζεται σκληρά και σκέφτηκε: “Αχ! Πρέπει να μ’ αγαπά στ’ αλήθεια αφού δουλεύει ακόμη! Ίσως, ίσως… Λίγο ακόμη και θα τον αφήσουν ήσυχο”. Γρήγορα, πήγε και έβαλε ελάφι στο σκεύος και ετοίμασε φρέσκες χέουε και γλυκόψωμο γιατί: “Ίσως…” συνέχισε να σκέφτεται, “και τότε θα το έχω έτοιμο γι΄ αυτόν”.

Αλίμονο όμως, αλίμονο! Αυτό που δεν ξέρατε είναι πως η καλή και όμορφη αυτή κυρά είχε μια αδερφή, αλίμονο! Μια αδερφή όσο όμορφη ήταν και η ίδια, αλλά κακιά και διπρόσωπη. Και ξέρετε πώς είναι οι διπρόσωποι όταν είναι μάγοι και μάγισσες, με διπλές γλώσσες και διπλές σκέψεις. Τέτοια ήταν και η αδερφή της κυράς του Μάτσακι, αλίμονο!

Όταν ο ήλιος είχε σχεδόν σκαρφαλώσει στη μέση του ουρανού, η κυρά, ακόμη με αμφιβολία στην καρδιά, κοίταξε μια τελευταία φορά προς τον νεαρό και είδε πως ακόμη εργαζόταν, είχε σχεδόν τελειώσει όλες τις συστάδες καλαμποκιού: “Στ’ αλήθεια με αγαπά”, σκέφτηκε και βιάστηκε να στολιστεί με τα βραχιόλια και τα περιδέραια της από κοχύλια, με τα σκουλαρίκια της από πέτρες τουρκουάζ και τα βαμβακερά πανωφόρια της διακοσμημένα με πεταλούδες του καλοκαιριού και λουλούδια του φθινοπώρου. Έπειτα πήρε μια καινούρια γαβάθα από το ράφι καθώς κι έναν καινούριο δίσκο που είχε φτιάξει η ίδια και γέμισε το ένα με ζωμό κρέατος και το άλλο με χεουέ και γλυκόψωμο. Ισορρόπησε τη γαβάθα στο κεφάλι της και, παίρνοντας τον δίσκο στο χέρι της, ξεκίνησε να πάει στο χωράφι να συναντήσει τον καλό της.

Οι μάγισσες πάντα ζηλεύουν την ευτυχία και καλοτυχία των άλλων. Έτσι ζήλεψε και η αδερφή της κυράς σαν είδε το χαμόγελο στα χείλη της καθώς κατέβαινε προς το ποτάμι: “Χο-χά!”, είπε η διπρόσωπη αδερφή, “Τέμιθλοκουα θλοκά! Γουανανί!”, λέξεις περιφρόνησης και μίσους, λέξεις που χρησιμοποιούσαν παλιοί δαίμονες και μάγοι και που κανείς σήμερα δεν γνωρίζει τη σημασία τους - εκτός από την τελευταία λέξη. Αυτή σημαίνει “Για μια στιγμή” και η διπρόσωπη έτρεξε να ντυθεί, όπως της πρόσταζε η κακιά της φύση, ακριβώς όπως είχε ντυθεί η αδερφή της. Έβαλε και μια γαβάθα στο κεφάλι και πήρε κι έναν δίσκο στο χέρι και ήταν τόσο όμορφη κι αυτή που κανείς δεν μπορούσε να τις ξεχωρίσει, κανείς. Τέλος, πέρασε από τη θηλιά ενός μαγικού γιούκα αλλάζοντας και το πρόσωπό της και κανείς δεν θα μπορούσε να δει το πραγματικό εκτός κι αν το επιθυμούσε η ίδια.

Τώρα πια ο ήλιος είχε στηθεί για τα καλά στη μέση του ουρανού και ο νεαρός, έχοντας πια μαζέψει όλο το καλαμπόκι, πήγε στον ποταμό να πλυθεί. Πριν να τελειώσει, είδε την κοπέλα να πλησιάζει από το μονοπάτι με τη γαβάθα στο κεφάλι και τον δίσκο στο χέρι. Βιάστηκε τότε να τελειώσει το πλύσιμο και να πάει να ντυθεί για να την περιμένει. Καθώς πλησίαζε το κορίτσι, της είπε: “Να ‘σαι, έρχεσαι και τι ευτυχία είναι αυτή!” αλλά να! μπροστά του εμφανίστηκαν δυο ολόιδιες κυράδες. Τους είπε τότε στα γρήγορα:

Ελάτε και οι δυο εδώ.

Ε! είπαν οι κυράδες σχεδόν με μια φωνή και σαν του παρουσίασαν και οι δυο το φαγητό που είχαν φέρει, ο άμοιρος ο νεαρός κοίταζε πότε τη μια και πότε την άλλη αλαφιασμένος.

Αλίμονο! Ποιο πρέπει να πάρω;

Αχ κουτοπόνηρη αδερφή, γιατί ήρθες; είπε η κυρά που μόνο τότε πρόσεξε την αδερφή της στο πλάι της και αμέσως κατάλαβε τις κακές της προθέσεις.

Αχ κουτοπόνηρη αδερφή, ΕΣΥ γιατί ήρθες; είπε η άλλη.

Γύρνα πίσω, μου είναι λογοδοσμένος, είπε η κυρά και άρχισε να κλαίει.

Γύρνα πίσω, μου είναι λογοδοσμένος, είπε και η διπρόσωπη, προσποιούμενη πως έκλαιγε.

Συνέχισαν να μαλώνουν έτσι πέρα-δώθε τέσσερις φορές μέχρι που μεταξύ τους ξέσπασε κανονικός καυγάς. Και ήταν κανονικός καυγάς μεταξύ γυναικών, άρχισε να τραβά η μια τα μαλλιά της άλλης, να γρατζουνούν η μια την άλλη και να παλεύουν μέχρι που κατρακύλησαν και οι δυο στην άμμο.

Ο σαστισμένος νεαρός έκανε μια κίνηση να τις χωρίσει, αλλά δεν ήξερε ποια είναι ποια. Θεωρώντας πως η διπρόσωπη θα ξέρει να παλεύει καλύτερα από την αγαπημένη του, σήκωσε τη σκαπάνη και άρχισε να κοπανά αυτή που είχε βγει από πάνω ξανά και ξανά στο κεφάλι μέχρι που χαλάρωσε τη λαβή της και βογκώντας είπε: “Αλίμονο! Έτσι πρέπει να γίνει, έτσι πρέπει να γίνει”. Σε μια στιγμή τα ξέχασε όλα και τα μάτια της έπαψαν να βλέπουν.

Καθώς ο νεαρός στεκόταν και κοιτούσε τη σκηνή ξάφνου μπροστά του βρισκόταν μόνο η ετοιμοθάνατη κυρά. Πάνω από το κεφάλι του τότε εμφανίστηκε ένα κακάσχημο κοράκι που άρχισε να γελά “Κα-κάου, κα-κάου, κα-κάου!” και πέταξε μέχρι τη σπηλιά του στην πλαγιά του Κεραυνοβουνού.

Τότε κατάλαβε ο νεαρός τι είχε κάνει. Έβγαλε ένα ουρλιαχτό και άρχισε να κοπανά το στήθος του. Έτρεξε στο ποτάμι να φέρει νερό και έπλυνε τις πληγές της κυράς. Αλίμονο όμως. Χαμογέλασε, κάτι ψιθύρισε κι έπειτα έμεινε ακίνητη και ψυχρή.

Μονάχος, με τον ήλιο να συνεχίζει το ταξίδι του στον απογευματινό πια ουρανό, έκλαιγε τώρα ο νεαρός πάνω από το άψυχο σώμα της καλής του. Δεν είχε τίποτα άλλο παρά τις μαύρες του σκέψεις μαζί του. Την πήρε στην αγκαλιά του, έβαλε το πρόσωπο της δίπλα στο δικό του και ξανά και ξανά, σπαρακτικά της έλεγε: “Αλίμονο, αλίμονο! Αγαπημένη μου γυναίκα, σε αγαπώ, σε αγαπώ! Αλίμονο, αλίμονο! Αγαπημένη μου, αγαπημένη μου γυναίκα!”.

Σαν γύρισαν και οι υπόλοιποι άνθρωποι από τα χωράφια τους το σούρουπο, άρχισαν να ψάχνουν για την κυρά του Μάτσακι. Τότε είδαν και τον νεαρό, σκυφτό και μόνο του στη γη του αρχηγού-θεραπευτή, δίπλα στο ποτάμι. Πήγαν και το είπαν στον αρχηγό κι αυτός τους αποκρίθηκε: “Κακό βρήκε το όμορφο παιδί μου. Αλλά οι Θεοί μας το έχουν πει, κι έτσι είναι τα πράγματα”. Και χαμογέλασε, γιατί η καρδιά ενός αρχηγού-θεραπευτή ποτέ δεν κλαίει. Τους είπε να πάνε να τη φέρουν στο κέντρο του Μάτσακι και να τη θάψουν μπροστά από το Σπίτι του Ήλιου. Ήξερε πολύ καλά τι της είχε συμβεί.

Έτσι οι άνθρωποι έκαναν όπως τους είχε πει ο αρχηγός τους. Κατέβηκαν στο ποτάμι το δειλινό και πήραν την κυρά τους, την τύλιξαν με τα καλύτερα σάβανα και την έθαψαν μπροστά στο σπίτι του Ήλιου.

Μα ο νεαρός δεν ήξερε τίποτα άλλο παρά τον πόνο του. Ακολούθησε τους ανθρώπους και όταν έφτιαξαν τον τάφο της, εκείνος ξάπλωσε πάνω στο χώμα που τη σκέπαζε και δεν έφευγε. Ακόμη κι αφού σκοτείνιασε τελείως, είχε μείνει εκεί και της φώναζε: “Αλίμονο, αλίμονο! Αγαπημένη μου γυναίκα, σε αγαπώ, σε αγαπώ. Ακόμη κι αν δεν πρόλαβα να σε γνωρίσω, σε σκότωσα. Αλίμονο! Αγαπημένη μου γυναίκα!”.

Σονέτσι! Έχει κι άλλο η ιστορία μου. Ότι απομένει θα σας το πω μια άλλη βραδιά.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Το Αγόρι που Έγινε Θεός

Οι Τολτσίνι, φυλή των Ναβάχο, ζούσαν κάποτε στα Άγρια Βουνά. Ένας από αυτούς συνήθιζε να κάνει μεγάλους περιπάτους προς την ενδοχώρα. Οι αδερφοί του, τον είχαν για τρελό. Την πρώτη φορά που γύρισε από τον μακρύ του περίπατο, έφερε μαζί του ένα κλαδί πεύκου. Τη δεύτερη φορά ένα καλαμπόκι. Κάθε φορά που επέστρεφε, είχε μαζί του και κάτι διαφορετικό και πάντα μια νέα παράξενη ιστορία να διηγηθεί. Έλεγαν οι αδερφοί του: “Τρελός είναι και δεν ξέρει τι λέει”.

Ήρθε και ο καιρός που οι Τολτσίνι άφησαν πίσω τους τα Άγρια Βουνά και εγκαταστάθηκαν για μια φορά ακόμα στους ανατολικούς πρόποδες του βουνού Σαν Ματέο. Εκεί δεν είχαν τίποτε άλλο να φάνε παρά χορτάρι. Ο μεγαλύτερος αδερφός είπε: “Ας πάμε για κυνήγι”, αλλά γύρισε αμέσως και είπε στον μικρότερό τους να μην το κουνήσει από τον καταυλισμό. Πέρασαν πέντε μέρες και πέντε νύχτες χωρίς να φανούν οι άνδρες και τότε μόνο κίνησε ο μικρότερος να τους βρει.

Αφού είχε ταξιδέψει μία ολόκληρη μέρα είπε να κατασκηνώσει για να περάσει το βράδυ του στον πάτο ενός φαραγγιού, σε μια εσοχή σαν σπηλιά που σχημάτιζαν τα βράχια. Παρόλο που τριγύρω υπήρχε άφθονο χιόνι, δεν υπήρχε καθόλου νερό οπότε ο μικρός ο αδερφός άναψε μια φωτιά και ζέστανε μια πέτρα, ενώ παράλληλα έσκαψε και μια τρύπα στο έδαφος. Η ζεστή πέτρα έκανε το χιόνι να λιώσει και έτσι είχε νερό να πιει. Τότε ξάφνου άκουσε έναν θόρυβο έξω, σαν να περνούσαν άνθρωποι.


Βγήκε έξω να δει τι συνέβαινε και μπροστά του είδε πολλά κοράκια να πηγαινοέρχονται σε ολόκληρο το φαράγγι. Το φαράγγι βλέπετε, ήταν το σπίτι των Κορακιών μα και άλλων φτερωτών πλασμάτων, όπως του δασοκόκορα. Είδε τις πολλές φωτιές που είχαν φτιάξει τα Κοράκια στις πλαγιές του φαραγγιού. Δυο κοράκια πέταξαν μέχρι κάτω και ο νεαρός άκουσε προσεκτικά τι είχαν να του πουν.

Τα δυο κοράκια είπαν: “Κάποιος λέει, κάποιος λέει”. Μα ο νεαρός δεν κατάλαβε τι ήθελαν να πουν με αυτό. Τότε ένα κοράκι από την απέναντι μεριά του φαραγγιού είπε: “Μα τι συμβαίνει; Πες μας! Πες μας! Τι τρέχει;”. Και τα δυο κοντινά κοράκια απάντησαν: “Δυο από εμάς σκοτώθηκαν. Έτσι μας είπαν άλλοι δυο από εμάς”. Αυτοί οι δυο είχαν πει στα υπόλοιπα κοράκια πως δυο άνθρωποι είχαν βγει για κυνήγι και είχαν σκοτώσει δώδεκα ελάφια. Μια ομάδα Κοράκων τότε πήγαν να τα βρουν. Τα δυο κοράκια πρόσθεσαν τότε: “Δυο από αυτούς που πήγαν για τα ματωμένα ελάφια σκοτώθηκαν”.

Τα κοράκια στην απέναντι πλαγιά του φαραγγιού ρώτησαν τότε:

Ποιοι από εμάς σκοτώθηκαν;

Ένας δασοκόκορας που στεκόταν στο κέρατο του ελαφιού κι ένα κοράκι που στεκόταν στη ράχη του, απάντησαν τα δυο κοντινά κοράκια.

Δεν μας κάνει και τόση έκπληξη που σκοτώθηκαν. Σου το έχουμε πει τόσες φορές, άμα πας για σκοτωμένα ελάφια, να περιμένεις πως θα σκοτωθείς κι εσύ, είπαν τότε πάλι οι απέναντι.

Δεν θα ξανασχοληθούμε μαζί τους λοιπόν, είπαν τα δυο κοράκια. Πέθαναν και πάνε. Θα μιλήσουμε για πράγματα που έγιναν πολύ καιρό πριν.

Ο νεαρός παρέμεινε σιωπηλός και συνέχισε να ακούει προσεκτικά κάθε τι που λεγόταν. Μετά από λίγο τα κοράκια στην απέναντι μεριά του φαραγγιού άρχισαν να κάνουν σαματά και να χορεύουν. Είχαν πολλά τραγούδια να πουν και ο νεαρός δεν σταμάτησε λεπτό να ακούει. Μετά τους χορούς άναψαν μια πελώρια φωτιά η οποία κυκλώθηκε από σκοτεινές φιγούρες και ο νεαρός δεν ήταν σίγουρος αν ήταν άνθρωποι ή όχι. Ήταν σίγουρος όμως πως άκουσε τη φωνή του Χασγιέλτι. Τότε ήξερε πως η καρδιά του θα τα θυμόταν όλα, θα θυμόταν όλα τα λόγια των τραγουδιών που θα κρατούσαν όλη τη νύχτα. Είπε στον εαυτό του: “Θα ακούσω προσεκτικά μέχρι το ξημέρωμα”.

Τα Κοράκια όμως δεν έμειναν στην πλαγιά του φαραγγιού όπου είχαν βάλει τις φωτιές. Με τους χορούς τους διέσχισαν απ’ άκρη σ’ άκρη όλο το φαράγγι μέχρι το ξημέρωμα. Έπειτα, τα κοράκια και όλα τα υπόλοιπα πουλιά πέταξαν προς τη Δύση και άφησαν πίσω τους μόνο τις φωτιές και τους καπνούς.

Ο νεαρός συνέχισε τον δρόμο του μέχρι που πλησίασε την κατασκήνωση των αδερφών του. Εκείνοι τον είδαν να έρχεται από μακριά και είπαν μεταξύ τους: “Πάλι θα έχει ιστορίες να μας πει. Θα πει πως είδε κάτι που δεν έχει δει ποτέ κανείς”. Μα τότε παρενέβει ο κουνιάδος τού νεαρού, που ήταν κι αυτός εκεί, και τους είπε: “Αφήστε τον ήσυχο. Ναι, θα έρθει στην κατασκήνωση και θα μας τα πει όλα. Εγώ τον πιστεύω μιας και το βρίσκω πολύ δύσκολο να σκαρφίζεται τόσο περίπλοκες ιστορίες κάθε φορά”.

Η κατασκήνωση των ανδρών περιτριγυριζόταν από θάμνους πινόν και είχαν ήδη ανάψει στο κέντρο της μια μεγάλη φωτιά όπου έψηναν άφθονο κρέας. Σαν έφτασε και ο νεαρός ως εκεί πήγε αμέσως δίπλα στη φωτιά λέγοντας:

Κρυώνω πολύ.

Μα κάνει πολύ κρύο, απάντησε ο κουνιάδος. Όταν κατασκηνώνουμε μαζί ξέρεις, από το πρωί ξεκινάμε και λέμε ιστορίες ο ένας στον άλλο. Σειρά σου να μας πεις τη δική σου.

Εκεί που σταμάτησα χθες ήταν η χειρότερη κατασκήνωση που έχω δει, είπε ο νεαρός και τα αδέρφια του δεν του έδωσαν καμία σημασία, μα ο κουνιάδος τον άκουγε προσεκτικά. Δεν έχω ακούσει ποτέ μου τόσο θόρυβο!

Και συνέχισε να διηγείται τα γεγονότα της χθεσινής βραδιάς. Ο κουνιάδος του τον ρώτησε τι πλάσματα ήταν αυτά που έκαναν τον θόρυβο:

Δεν ξέρω, μου ήταν ξένοι. Χόρευαν όλο το βράδυ σε όλο το φαράγγι και τους άκουσα να λένε πως οι αδερφοί μου είχαν σκοτώσει δώδεκα ελάφια και ότι μετά σκότωσαν δυο από δαύτους που πήγαν να πάρουν λίγο από το αίμα του σκοτωμένου ελαφιού. Τους άκουσα να λένε πως αυτό ήταν αναμενόμενο, όποιος πάει σε τέτοια μέρη επόμενο είναι να σκοτωθεί.

Πόσα ελάφια είπες είχαν σκοτωθεί; ρώτησε τότε ο μεγαλύτερος αδερφός.

Δώδεκα.

Αν και ποτέ πριν δεν έχω πιστέψει τις ιστορίες σου, αυτή τη φορά σε πιστεύω. Μα πώς σου συμβαίνουν όλα αυτά τα παράξενα; Τι έχεις μέσα σου που σε φέρνει σε τέτοιες καταστάσεις;

Δεν γνωρίζω, απάντησε ο νεαρός. Απλά έρχονται στο μυαλό μου και μπροστά στα μάτια μου.

Μετά από λίγο ξεκίνησαν όλοι το ταξίδι της επιστροφής με όλο το κρέας που είχαν πιάσει και ο νεαρός τούς βοήθησε στη μεταφορά. Καθώς κατέβαιναν ένα οροπέδιο, έκατσαν για λίγο στην άκρη του να ξεκουραστούν. Στη βάση του οροπεδίου, οι αδερφοί είδαν τέσσερα βουνίσια πρόβατα και είπαν στον μικρό να σκοτώσει ένα. Ο νεαρός πήγε και κρύφτηκε πίσω από έναν θάμνο φασκόμηλου και μόλις τον πλησίασε ένα από τα πρόβατα σήκωσε το τόξο του και ετοιμάστηκε να ρίξει. Μα το χέρι του παρέλυσε και δεν μπόρεσε να το κουνήσει καθόλου. Το πρόβατο λοιπόν τον προσπέρασε.

Πήγε μετά και κρύφτηκε πίσω από μια συστάδα από γιούκα. Το πρόβατο βρισκόταν τώρα στα πέντε βήματα από αυτόν, μα σαν σήκωσε το τόξο του να του ρίξει, το χέρι του νεαρού πάλι κοκκάλωσε.

Ακολούθησε τα πρόβατα, τα προσπέρασε και κρύφτηκε πίσω από μια ανθισμένη σημύδα, σήκωσε το τόξο και τότε, όταν τον πέρασαν και τα τέσσερα πρόβατα, μεταμορφώθηκαν σε θεούς. Το πρώτο ήταν ο Χασγιέλτι, το δεύτερο ο Χοστγιόγον, το τρίτο η Ναασκίντι και το τέταρτο ο Χαντατσίσι. Ο νεαρός έπεσε λιπόθυμος στο έδαφος. Οι τέσσερις θεοί στάθηκαν από πάνω του σε τέσσερις μεριές κρατώντας ο καθένας τους από ένα ραβδί με κουδούνια.

Ζωγράφισαν με το ραβδί τους στην άμμο τη φιγούρα ενός ανθρώπου και έκαναν γραμμές εκεί που ήταν τα πόδια και τα χέρια του. Ο νεαρός τότε συνήλθε και οι τέσσερις θεοί μεταμορφώθηκαν πάλι σε πρόβατα. Του είπαν: “Γιατί πήγες να μας ρίξεις; Είσαι κι εσύ ένας από εμάς” και ο νεαρός μεταμορφώθηκε κι αυτός σε πρόβατο. “Θα γίνει ένας χορός πέρα στον Βορρά, πέρα κι από το Βουνό Ούτε. Θέλουμε να έρθεις μαζί μας, θα σε ντύσουμε σαν εμάς και θα σε μάθουμε να χορεύεις. Μετά θα γυρίσουμε όλον τον κόσμο”.

Στο μεταξύ, οι αδερφοί που κοιτούσαν από την κορυφή του οροπεδίου, δεν μπορούσαν να διακρίνουν τι γινόταν. Είδαν τον αδερφό τους να κείτεται στο έδαφος, μα σαν πλησίασαν είχε εξαφανιστεί. Άρχισαν τότε να κλαίνε και να λένε: “Τόσο καιρό δεν τον πιστεύαμε και τώρα έφυγε με τα πρόβατα”. Προσπάθησαν να βρουν τα πρόβατα, αλλά μάταια. Είπαν: “Αν τον είχαμε πιστέψει δεν θα είχε φύγει! Ίσως μια μέρα να τον ξαναδούμε…”.

Στον μεγάλο χορό τα πέντε πρόβατα βρήκαν άλλους επτά. Έτσι συμπλήρωσαν τη δωδεκάδα τους. Ταξίδεψαν σε όλον τον κόσμο. Όπου κι αν πήγαιναν έβλεπαν τους χορούς και τα τραγούδια όλων των ανθρώπων. Τότε οι έντεκα συζήτησαν και αποφάσισαν: “Δεν έχει νόημα να κρατήσουμε άλλο τον νεαρό μαζί μας, ό,τι είχε να μάθει το έμαθε. Καιρός να πάει πίσω στη φυλή του και να μάθει στους υπόλοιπους τους τρόπους μας”.

Ο νεαρός επέστρεψε στη φυλή του και είπε στους ανθρώπους να φτιάξουν μάσκες που θα εκπροσωπούν τους θεούς αυτούς. Έμαθε στους συντρόφους του πώς να χορεύουν δώδεκα, έξι θεοί και έξι θεές με τον Χασγιέλτι μπροστά.

Έτσι ο νεαρός γύρισε πίσω στους αδερφούς του κουβαλώντας μαζί του τραγούδια, θεραπείες και κάθε λογής ρουχισμό.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ο Ερημίτης

Όταν ταξιδεύουμε αντίθετα στο ρεύμα του ποταμού Καπιλάνο, αφήνοντας πίσω μας το φράγμα, θα συναντήσουμε μια εγκαταλελειμμένη καλύβα ξυλοκόπου κάπου ένα μίλι πριν την πόλη.

Αν αφήσουμε το μονοπάτι και πάμε αριστερά, διασχίζοντας τη χαμηλή βλάστηση για καμιά εκατοστή γιάρδες, θα βρεθούμε μπροστά στις βραχώδεις όχθες αυτού του αγνού και ακούραστου Καναδικού ποταμού. Το ποτάμι αυτό στοιχειώνεται από την πιο πλούσια παράδοση και λούζεται καθημερινά με δεκάδες μύθους που έρχονται να συναντηθούν με την ομορφιά και τη μεγαλειότητά του και που, αν ακούσει προσεκτικά κανείς, τα νερά του μας διηγούνται ψυθιρίζοντας. Τον παρακάτω μύθο τον έμαθα κι εγώ από μια γλυκιά φωνή, μια φωνή που έχει σωπάσει σήμερα, παρόλο που ο ποταμός συνεχίζει να κυλά. Και να τραγουδά ακόμη.

Έτσι μελωδικά τραγουδούσε ένα αυγουστιάτικο απόγευμα πριν δυο καλοκαίρια όταν εγώ, ο αρχηγός, η καλοσυνάτη γυναίκα του και η πανέξυπνη κόρη τους λιαζόμασταν στα λεία βράχια χαζεύοντας τα σύννεφα να περνούν. Είχε πολύ όρεξη για ιστορίες εκείνη την ημέρα ο αρχηγός, τα λόγια μαζεύονταν στα χείλη του όπως το ανέμελο σφύριγμα μαζεύεται στα χείλη ενός μικρού αγοριού. Η καρδιά του ξεχείλιζε από ιστορίες παλαιότερων καιρών, τα μάτια του σκοτεινιάζαν από όνειρα θρηνώντας το πέρασμα των παλιών αυτών μύθων. Δεν υπήρχε βράχος, δέντρο και χορτάρι που να κοιτάξει και να μην το συνδέσει με κάποια αρχαία και ποιητική δεισιδαιμονία. Ξαφνικά, διακόπτοντας την ακατάπαυστη φλυαρία του, γύρισε και με ρώτησε αν ήμουν κι εγώ προληπτικός. Του απάντησα ότι βεβαίως και ήμουν: “Πιστεύεις πως κάποια γεγονότα μπορούν να φέρουν κακή τύχη αργότερα; Ή πως μπορούν να προμηνύουν το κακό”, ρώτησε.

Απέφυγα να του απαντήσω ευθέως και μάλλον η απάντηση που του έδωσα ήταν ικανοποιητική, έτσι φάνηκε τουλάχιστον. Άρχισε κατευθείαν να λέει την ιστορία του ερημίτη στο φαράγγι, περισσότερο με ένταση παρά ονειρικά. Πριν όμως με ρώτησε:

Τι γνώμη έχουν οι δικές σου φυλές, αυτές που ζουν στα ανατολικά των Μεγάλων Βουνών, για τα δίδυμα παιδιά; Κι εγώ απλά κούνησα το κεφάλι μου. Αρκετά, είπε πριν προλάβω ν΄ αρθρώσω λέξη, καταλαβαίνω ότι οι δικοί σου δεν τα συμπαθούν.

Τα δίδυμα παιδιά σ΄ εμάς είναι σχεδόν άγνωστα, κατάφερα να πω. Είναι πολύ σπάνια, αλλά ναι, η αλήθεια είναι πως δεν τα καλωσορίζουμε κιόλας.

Γιατί; ρώτησε ο αρχηγός απότομα.

Εμείς οι Ιροκουόι λέμε πως τα δίδυμα παιδιά είναι σαν τα κουνέλια, του απάντησα μετά από λίγη σκέψη - αν του έλεγα λάθος λέξεις ίσως και η ιστορία του να σταματούσε εκεί, πριν να προλάβει να μου τη διηγηθεί. Μα είχαμε καλή σχέση και είπα να το τολμήσω. Ο λαός μας πάντα έχει το παρατσούκλι Τοου-ουαν-ντα-να-γκα για τους γονείς των διδύμων και αυτό στα Μοϊκάνικα σημαίνει κουνέλι.

Αυτό μόνο; ρώτησε ερευνητικά.

Ναι αυτό. Δεν είναι αρκετό που δεν τα καλωσορίζουμε; του απάντησα με ερώτηση.

Έχεις περάσει πολύ καιρό ανάμεσα στα Χλωμά Πρόσωπα, είπε αφού σκέφτηκε για λίγο. Αυτοί τι γνώμη έχουν; Είπε, περίεργος να μάθει τι πίστευαν κι άλλοι πολιτισμοί για τα δίδυμα.

Α! Τα Χλωμά Πρόσωπα τα συμπαθούν! Είναι λένε.. είναι… Α! είναι λένε πολύ περήφανοι όταν κάνουν δίδυμα, τραύλισα.

Για άλλη μια φορά δεν ήμουν βέβαιος αν είχα ξεστομίσει χαζομάρα. Με κοίταξε με δυσπιστία και θεώρησα καλό να ρωτήσω τι πίστευαν οι Σκουάμις, η δική του φυλή για τα δίδυμα:

Δεν είναι κάτι που μας κάνει περήφανους, είπε αποφασιστικά. Αλλά ούτε και η ντροπή των κουνελιών. Είναι όμως σημάδι ότι κάτι τρομακτικό θα συμβεί - μεγάλο κακό θα βρει τον πατέρα τους και, ακόμη χειρότερα, ολόκληρη τη φυλή.

Δεν θα μου πεις γιατί, τον παρακάλεσα, σίγουρος πια πως κρατούσε μέσα του κάποιο γεγονός που επιβεβαίωνε αυτή τη δεισιδαιμονία.

Έγυρε λίγο προς τα πίσω πάνω στη λεία πέτρα και έπιασε με τις χούφτες του τα γόνατά του σφιχτά. Το βλέμμα του ταξίδεψε για λίγο στη μακρινή ροή του ποταμού και ξαφνικά ήρθε και κλείδωσε στη στροφή του ποταμού όπου το νερό ορμητικά κατευθυνόταν πια προς τη θάλασσα. Όση ώρα μου έλεγε την ιστορία αυτή τα μάτια του δεν σηκώθηκαν στιγμή από εκείνο το σημείο:

Ήταν ένα γκρίζο πρωινό όταν τον ενημέρωσαν για τη μεγάλη συμφορά που τον είχε βρει. Ήταν ένας μεγάλος αρχηγός και διοικούσε πολλές φυλές της βορειοδυτικής ακτής. Μα τι να την κάνει τέτοια δύναμη τώρα πια; Η γυναίκα του είχε γεννήσει δίδυμα και έκλαιγε με λυγμούς ολομόναχη μέσα στο ελάτινο καλύβι της δίπλα στα παλιρροϊκά νερά. Έξω από το σπίτι στέκονταν οι γηραιότεροι άνδρες και γυναίκες - γηραιοί στα χρόνια, γηραιοί στη σοφία, γηραιοί στους θρύλους και στη γνώση του λαού τους. Κάποιοι έκλαιγαν, κάποιοι τραγουδούσαν θρήνους για τις ελπίδες και την ευτυχία τους που δε θα γυρνούσαν ποτέ εξαιτίας αυτής της κακοτοπιάς. Άλλοι συζητούσαν χαμηλόφωνα με δέος για το γεγονός αυτό και για ώρες συνέχιζαν έτσι, με διακοπές μόνο από τα κλάματα των δίδυμων αγοριών, τους λυγμούς της μητέρας τους και τα μουγκρητά αγωνίας του άμοιρου αρχηγού και πατέρα των παιδιών.

“Κάτι φρικτό θα συμβεί στη φυλή μας”, έλεγαν οι άνδρες του συμβουλίου.

“Κάτι φρικτό θα συμβεί στον άνδρα μου”, έκλαιγε η νεαρή μητέρα.

“Κάτι φρικτό θα συμβεί σε όλους μας”, αντηχούσε και ο δυστυχισμένος πατέρας.

Τότε τους πλησίασε κι ένας ηλικιωμένος, πανάρχαιος θεραπευτής. Σήκωσε τα χέρια του, τεντώνοντας τις παλάμες του δεξιά κι αριστερά έτσι ώστε να ησυχάσει τον θρήνο που τον περικύκλωνε. Η φωνή του είχε μέσα της το βάρος αμέτρητων χειμώνων, ενώ στο βλέμμα του αντικατοπτριζόταν σπιρτάδα και καθάρια σκέψη, όσο καθαρά αντικατοπτρίζονται οι βουνοκορφές στις πεστροφολίμνες του Καπιλάνο. Τα λόγια του ήταν μεστά, οι χειρονομίες του αρχοντικές και οι ώμοι του πρόδιδαν ανδρεία και συνάμα καλοσύνη. Η προσωπικότητά του αντιλαλούσε με τρόπο που κανείς δεν την αμφισβητούσε, η κρίση του έγινε αμέσως αποδεκτή και τα λόγια του βγήκαν αργά και καθάρια, σαν τη μοίρα: “Είναι ο παλιός νόμος των Σκουάμις, πως όταν πέσει κακό στη φυλή, ο πατέρας των διδύμων θα πρέπει να φύγει μόνος και να πάει μακριά. Στο βαθύτερο δάσος πρέπει να πάει κι έτσι στην απομόνωση και στη μοναξιά του να αποδειχθεί δυνατότερος του κακού και να νικήσει ενάντια στη σκιά που απειλεί τον ίδιο και τον λαό του. Εγώ θα ορίσω τον χρόνο που θα περάσει πολεμώντας αυτόν τον αόρατο εχθρό μονάχος. Θα του έρθει τρανό σημάδι από τη Φύση όταν το κακό αυτό ηττηθεί, όταν αυτός ο λαός θα σωθεί. Πρέπει να φύγει πριν να δύσει ο ήλιος και μπορεί να πάρει μαζί του μόνο το καλύτερο τόξο του, τα πιο καλοφτιαγμένα του βέλη και να ανέβει, να ανέβει πάνω στο βουνό μόνος, μόνος για δέκα μέρες - μόνος, μόνος”.

Η τρανή φωνή ησύχασε και η φυλή άρχισε τον θρήνο της. Ο πατέρας σηκώθηκε και στο πρόσωπο του ήταν εμφανής η αγωνία του, ακόμη κι αν η εξορία του ήταν σύντομη. Αποχαιρέτησε τη γυναίκα του και τις δυο ψυχούλες του, τα δυο του αγόρια, άρπαξε το αγαπημένο του τόξο και βέλη και κίνησε για το πυκνό δάσος σαν πολεμιστής. Μα δεν γύρισε σε δέκα μέρες, ούτε σε δέκα εβδομάδες, ούτε σε δέκα μήνες: “Είναι νεκρός”, είπε κλαίγοντας η μητέρα των αγοριών μέσα στα μωρουδίσια αυτάκια τους, “δεν κατάφερε να νικήσει το κακό που μας απειλεί, ήταν δυνατότερο από εκείνον - εκείνον, τόσο δυνατό, τόσο γενναίο, τόσο περήφανο”. “Είναι νεκρός”, είπαν και όλοι οι άνδρες και όλες οι γυναίκες της φυλής, “ο δυνατός, γενναίος μας αρχηγός είναι νεκρός”. Έτσι τον έκλαψαν όλον τον υπόλοιπο χρόνο κι όσο και να έψαλλαν, κι όσο και να έκλαιγαν, εκείνος δεν γύρισε πίσω.

Εντωμεταξύ, πάνω ψηλά στο βουνό Καπιλάνο, ο εξόριστος αρχηγός είχε φτιάξει το μοναχικό του σπιτάκι. Ποιος ξέρει από ποιο κόλπο του ήχου, ποιο φύσημα του αέρα, ποια χαμηλή νότα στη φωνή του θεραπευτή είχαν ξεγελαστεί τα εξαιρετικά αυτιά του αρχηγού; Ίσως ήταν απλά της μοίρας του να παρακούσει πως έπρεπε να μείνει εκεί δέκα χρόνια κι όχι δέκα μέρες και το είχε δεχτεί ηρωικά, έτσι έπρεπε να γίνει. Πίστευε βαθιά πως αν είχε αρνηθεί, μπορεί το κακό να μην έβρισκε τον ίδιο, μα τη φυλή του θα την έβρισκε οπωσδήποτε. Έτσι, ο νεαρός αρχηγός έγινε ένας από τους πολλούς που θα ζούσαν με το ρητό “Σωστό είναι να υποφέρει ένας για να γλυτώσουν οι πολλοί”, ένας πανάρχαιος ηρωισμός αυτοθυσίας.

Με το κυνηγετικό του μαχαίρι, ο εξόριστος αρχηγός Σκουάμις έβγαζε τον φλοιό από έλατα και κέδρους και σιγά σιγά έφτιαξε ένα μικρό σπίτι δίπλα στις όχθες του Καπιλάνο. Πηδούσαν πέστροφες και σολομοί και καμακώνονταν στα βέλη που είχε δέσει ο αρχηγός στην άκρη δοράτων που είχε φτιάξει. Όσο ταξίδευαν οι σολομοί εκείνος κάπνιζε και αφυδάτωνε τα ψάρια που έπιανε όπως θα έκανε για αυτόν η γυναίκα του. Από τα βέλη του έπεφταν βουνίσια πρόβατα και κατσίκια, ακόμη και μεγάλες μαύρες και καφέ αρκούδες. Τα γρήγορα ελάφια δεν ξαναγυρνούσαν πίσω στα κοπάδια τους σαν πήγαιναν να πιουν νερό στο ποτάμι, όλα έχαναν τη ζωή τους σαν τα σημάδευε ο αρχηγός. Καπνιστά κρέατα και σέλες διακοσμούσαν το πίσω μέρος του σπιτιού του, τα πατώματά του και το καθιστικό του ήταν ντυμένα με τα καλύτερα δέρματα καθώς και ο ίδιος. Επεξεργαζόταν τόσο καλά τα τομάρια των ελαφίνων που έφτιαχνε παντελόνια, μοκασίνια και πουκάμισα ράβοντάς τα με τένοντες από τα ζώα, όπως του είχε δείξει η μητέρα του τόσα χρόνια πριν. Μάζευε και αρκτοστάφυλα και έπινε τον χυμό τους, ένα πολύ υγιεινό διάλειμμα από το κρέας και το ψάρι.

Μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο καθόταν κοντά στη μοναχική του φωτιά, περιμένοντας να τελειώσει αυτή η μακρά απομόνωση. Μόνη του παρηγοριά, και αυτή που τον βοήθησε να ξεπεράσει τις κακουχίες, ήταν η ιδέα πως πολεμώντας το κακό, αντέχοντας ό,τι και να του συμβεί, η φυλή του θα σωζόταν.

Αργά, επίπονα έφτασε και το δέκατο έτος. Κάθε μέρα που περνούσε κρατούσε μια αιωνιότητα μέχρι που γινόταν εβδομάδες και η καρδιά του όλο και αδημονούσε για τον καιρό που έφτανε, ακόμη και αν η Φύση δεν του είχε στείλει το σημάδι που τόσο περίμενε.

Τότε, εκείνη τη ζεστή μέρα του καλοκαιριού, το πουλί του Κεραυνού ήρθε με καταστροφική δύναμη και προσγειώθηκε στα βουνά γύρω του. Από την αγκαλιά του ωκεανού σηκώθηκε το σύννεφο της καταιγίδας και το πουλί του Κεραυνού έριξε το αστραφτερό του βλέμμα σε κάθε ρωγμή και φαράγγι.

Σε μια πλαγιά σηκώνεται μια στήλη γρανίτη, ψηλή ως τον ουρανό. Την λένε Κεραυνό του Βράχου και οι σοφοί των Χλομών Προσώπων θαρρούν πως έχει πολλά μεταλλεύματα στη βάση της - χαλκό, ασήμι και χρυσάφι. Στη βάση αυτή πήγε και κρύφτηκε ο αρχηγός όταν η καταιγίδα άρχισε μαίνεται με νερό να πέφτει σε κάθε σπιθαμή της Γης. Στην κορυφή της στήλης τότε στάθηκε το πουλί του Κεραυνού χτυπώντας τα μεγαλόπρεπα φτερά του προκαλώντας εκκωφαντικούς ήχους, τρομακτικές εκρήξεις, λες και γκρεμίζονταν πανάρχαιοι κέδροι από πανύψηλα βουνά.

Σαν όμως κόπασε ο θόρυβος και ησύχασαν οι πεδιάδες και τα φαράγγια, ο αρχηγός σηκώθηκε στα δυο του πόδια άλλος άνθρωπος. Η σκιά που πλάκωνε την ψυχή του είχε φύγει πια και οι φόβοι του είχαν κατακτηθεί. Το μυαλό του, το αίμα του, οι φλέβες και οι μύες του ήταν πλέον καθαροί από το δηλητήριο της μελαγχολίας. Είχε πια πληρώσει το λάθος του να γίνει πατέρας διδύμων και είχε υπακούσει τους νόμους της φυλής του.

Με τον τελευταίο ξεψυχισμένο ήχο των φτερών του πουλιού του Κεραυνού που ακούγονταν όλο και πιο σιγά, κατάλαβε ότι και αυτό τώρα πέθαινε. Κοίταξε και είδε την ψυχή του να αφήνει πίσω της το τρομακτικό κατάμαυρο κορμί του και να υψώνεται στον ουρανό όπου και θα έπαιρνε τη νέα του θέση. Είδε το πουλί του Κεραυνού να τεντώνει περήφανα το κεφάλι του μπροστά και να κατευθύνεται προς τους Ευτυχισμένους Κυνηγότοπους και την ψυχή του να παίρνει χίλια χρώματα που στροβιλίστηκαν στον αέρα πηδώντας από βουνοκορφή σε βουνοκορφή. Ο αρχηγός κατέβασε το βλέμμα και κοίταξε τον τόπο γύρω του μιας και κατάλαβε πως το σημάδι για το οποίο του είχε μιλήσει ο γερό-θεραπευτής είχε επιτέλους φανεί. Τώρα θα μπορούσε να λήξει την εξορία του.

Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, τα δυο δίδυμα αγοράκια όλο και ρωτούσαν: “Πού είναι ο πατέρας μας; Εμείς γιατί δεν έχουμε πατέρα όπως τα άλλα παιδιά” και η μόνη απάντηση που έπαιρναν ήταν “Ο πατέρας σας δεν υπάρχει πια. Ο πατέρας σας και τρανός αρχηγός μας, έχει πεθάνει”.

Μα κάποιο παράξενο υιικό προαίσθημα τους έλεγε πως ο άρχοντας του τόπου θα ξαναγυρνούσε. Το έλεγαν μάλιστα συχνά στη μητέρα τους, αλλά εκείνη αμέσως άρχιζε να κλαίει και να τους λέει ότι ούτε τα πιο δυνατά ξόρκια του γερο-θεραπευτή δεν θα μπορούσαν να φέρουν πίσω τον πατέρα τους. Μια μέρα όμως που έκλειναν τα δέκα, τα αγόρια πλησίασαν τη μητέρα τους χέρι-χέρι. Μαζί τους είχαν και τα κυνηγετικά τους μαχαίρια, τα δόρατα για να πιάνουν σολομό και τα μικρά τους τόξα και βέλη:

Πάμε να βρούμε τον πατέρα μας, είπαν.

Τι ανόητη αναζήτηση! άρχισε να κλαίει η μάνα.

Τι ανόητη αναζήτηση! συμφώνησε και όλη η φυλή.

Μα ο γερο-θεραπευτής είπε: “Η καρδιά ενός παιδιού έχει αόρατα μάτια. Ίσως να είναι αυτά τα παιδικά μάτια που μπορούν και τον βλέπουν. Η καρδιά ενός παιδιού έχει και αόρατα αυτιά. Ίσως είναι αυτά τα παιδικά αυτιά που τον ακούν να τους φωνάζει. Αφήστε τα να πάνε”. Και έτσι τα αγόρια τράβηξαν για το δάσος. Τα μικρά τους ποδαράκια έτρεχαν λες και είχαν φτερά και οι νεανικές τους καρδιές τραβούσαν κατευθείαν για τον Βορρά λες και είχαν μαζί τους τις πυξίδες των λευκών. Μέρα με τη μέρα ανέβαιναν όλο και πιο ψηλά στο βουνό ώσπου, σε μια στροφή είδαν μπροστά τους μια καλύβα από σκούρο φλοιό και γαλάζιο καπνό να βγαίνει από την τρύπα της οροφής: “Του πατέρα μας είναι η καλύβα αυτή”, είπαν ο ένας στον άλλο μιας και οι παιδιάστικες καρδιές τους ήταν αλάνθαστες όταν κάτι αφορούσε την οικογένεια τους. Χέρι-χέρι πλησίασαν και μόλις μπήκαν στην καλύβα ακούστηκε ένα δυνατό: “Ελάτε!”.

Ο τρανός αρχηγός Σκουάμις τέντωσε τα χέρια του προς τους γιούς του, ύστερα προς τον γελαστό ποταμό και ύστερα προς το βουνό: “Καλωσορίσατε παιδιά μου!”, είπε “και αντίο βουνά αδέρφια μου, αντίο φαράγγια και αντίο βράχια!” και κρατώντας στο κάθε του χέρι από ένα παιδάκι που γελούσε κατέβηκε να ξαναβρεί τον λαό του.

Ο θρύλος είχε τώρα τελειώσει.

Έμεινε σιωπηλός για αρκετή ώρα. Πήρε και το βλέμμα του από το σημείο του ποταμού όπου είχε δει για πρώτη φορά ο ερημίτης τα παιδιά του μετά από δέκα χρόνια μοναξιάς. Τότε ξαναείπε ο αρχηγός: “Εδώ ήταν, εδώ που καθόμαστε τόση ώρα, η καλύβα του. Εδώ είχε μείνει δέκα χρόνια ολομόναχος”.

Κούνησα το κεφάλι μου σιωπηλά. Η ιστορία μου είχε φανεί πολύ όμορφη και δεν ήθελα να τη λερώσω με σχόλια. Μείναμε ακόμη λίγο στη σιωπή και όταν άρχισε να σουρουπώνει, αρχίσαμε πάλι να κατεβαίνουμε προς την πόλη.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει κάποια βία

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Ηχητικά εφέ: freesound.org

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Το Σκληθρόποδο Κορίτσι

Ήταν χειμώνας και μια ετοιμοπόλεμη ομάδα ανδρών βρισκόταν καθ’ οδόν. Κάποιοι από αυτούς κουράστηκαν πολύ και γύρισαν πίσω, μα επτά έμειναν να συνεχίσουν. Πλησιάζοντας έναν ποταμό, είπαν να κατασκηνώσουν μιας και ένας από αυτούς κόντευε να καταρρεύσει από την κούραση. Του ήταν αδύνατο να συνεχίσει.

Με όρεξη αλλά και κόπο, έφτιαξαν μια καλύβα από χαμόκλαδα και θάμνους επειδή μάλλον θα ξεχειμώνιαζαν εκεί. Από την καλύβα εξορμούσαν για να κυνηγήσουν βουβάλια και ταξίδευαν μέχρι εκεί που πίστευαν ότι θα τα έβρισκαν.

Σε μία από αυτές τις εξορμήσεις, ένας από αυτούς πάτησε ένα αγκαθωτό φυτό και δεν μπορούσε πια να κυνηγήσει με τους υπόλοιπους. Το πόδι του πρήστηκε και πρήστηκε γύρω από την πληγή ώσπου έσκασε! Τότε μέσα από το πόδι ξεπήδησε ένα παιδί! Οι νεαροί άνδρες μάζεψαν από τα ίδια τους τα ρούχα ότι κομμάτια δεν χρειάζονταν και τύλιξαν το μωρό με αυτά.

Σύντομα του έφτιαξαν και μια κούνια από τομάρι πάνθηρα. Περνούσαν το μωρό ο ένας στον άλλον λες και ήταν πίπα με καπνό. Βλέπετε χάρηκαν πάρα πολύ που είχαν ένα νέο μέλος στην ομάδα τους και συμπαθούσαν πολύ αυτό το μωρό.

Καθώς λοιπόν περνούσαν τις μέρες τους εκεί, σκότωναν ελάφια και μάζευαν τα δόντια τους. Από τα τομάρια των ελαφιών έφτιαξαν και ένα φόρεμα για το παιδί που τώρα είχε μεγαλώσει αρκετά κι έτρεχε εδώ κι εκεί. Το φόρεμα ήταν για κορίτσι και ήταν από πάνω μέχρι κάτω διακοσμημένο με τα δόντια των ελαφιών. Της έφτιαξαν και μια ζώνη. Ήταν πολύ όμορφη και το όνομά της ήταν Παιδί του Κολλημένου Ποδιού.

Ένα βουβάλι με το όνομα Κοκκαλόταυρος έμαθε για τους άνδρες και την καινούρια τους κόρη. Όπως προστάζει το έθιμο, έστειλε μια καρακάξα να ζητήσει το χέρι της κόρης σε γάμο. Η καρακάξα πήγε στους άνδρες και μετέφερε τις επιθυμίες του Κοκκαλόταυρου. Μα η απάντηση ήταν αρνητική. Οι νεαροί άνδρες είπαν: “Δεν δεχόμαστε. Αγαπούμε την κόρη μας πολύ και είναι πολύ μικρή ακόμη για να την αφήσουμε να φύγει”.

Η καρακάξα γύρισε στο βουβάλι και του είπε την απάντηση των ανδρών. Στη συνέχεια συμβούλεψε το βουβάλι να βρει ένα μικρότερο και εξυπνότερο πουλάκι να πάει να καλοπιάσει τους άνδρες ξαναζητώντας το χέρι της κόρης τους για λογαριασμό του βουβαλιού. Ίσως αυτό να τα κατάφερνε καλύτερα.

Ο Κοκκαλόταυρος βρήκε κι έστειλε ένα μικρότερο πουλί στους ανθρώπους. Εκείνο πήγε κι έκατσε στην οροφή του θαμνοκαλυβιού και με την πιο μελωδική φωνή είπε: “Με στέλνει ο Κοκκαλοταύρος να ζητήσω εκ μέρους του την κόρη σας σε γάμο”.

Μα οι άνδρες πάλι αρνήθηκαν, λέγοντας ό,τι είχαν πει και πριν στην καρακάξα. Το πουλάκι πέταξε πίσω στον Κοκκαλόταυρο και του μετέφερε τα καθέκαστα. Το βουβάλι τότε ενοχλημένο είπε στο πουλί: “Πήγαινε πάλι και πες τους ότι δεν παίζω, το εννοώ. Θα πάω εγώ ο ίδιος αργότερα από εκεί”. Ήταν βλέπετε ευρέως γνωστό πως το βουβάλι αυτό ήταν πολύ δυνατό και σπάνια επιβίωναν ή δραπέτευαν όσοι τα έβαζαν μαζί του. Το πουλί πήγε και μετέφερε τις τελευταίες οδηγίες του στους ανθρώπους, μα επέστρεψε άπραγο όπως και πριν. Είπε όμως στο βουβάλι: “Να, τώρα ήδη κάνουν τις προετοιμασίες του γάμου. Ντύνουν τη νύφη με τα καλύτερα ρούχα”, μα ο Κοκκαλόταυρος δεν το πίστεψε.

Για να αποφύγει να μπλεχτεί περισσότερο με αυτή την ιστορία που σίγουρα θα είχε κακό τέλος, το πουλί πρότεινε στον βούβαλο να δοκιμάσει να στείλει ένα άλλο πουλί με ακόμη πιο γλυκό λόγο, που θα έσταζε η γλώσσα του μέλι. Έτσι ο Κοκκαλόταυρος έστειλε στους ανθρώπους τον Αυτόν-Που-Έχει-τη-Φωτιά, ένα πουλί με κόκκινο κεφάλι και κόκκινα φτερά. Το πουλάκι είπε πάλι το μήνυμα του βούβαλου στους νεαρούς άνδρες και εκείνοι επιτέλους ενέδωσαν και είπαν το ναι.

Έτσι το κορίτσι πήγε μέχρι τον βούβαλο όπου και έζησε για λίγο καιρό μαζί του. Φορούσε το πιο φίνο φόρεμα από ζωγραφισμένο τομάρι βουβαλιού. Πότε πότε ο Κοκκαλόταυρος σηκωνόταν για να οδηγήσει το κοπάδι του μέχρι το νερό. Έτσι, μιας και η γυναίκα του φορούσε το τομάρι και στεκόταν και αυτή όπως τα άλλα βουβάλια, τη σκούνταγε για να της δείξει προς τα που να πάει.

Είχε περάσει ένας χρόνος από τότε που το κορίτσι είχε φύγει από την κατασκήνωση και οι άνδρες αισθανόντουσαν πολλή μοναξιά. Άρχισαν να αναρωτώνται μήπως έπρεπε να πάνε να φέρουν την κόρη τους πίσω. Έστειλαν μύγες να κατασκοπεύσουν τον βούβαλο μα σαν έφτασαν κοντά του εκείνος τις έδιωξε και αυτές φοβήθηκαν πολύ να πλησιάσουν κι άλλο. Έπειτα οι άνθρωποι έστειλαν την καρακάξα μα μόλις την είδε από μακριά ο βούβαλος της φώναξε: “Φύγε από εδώ! Δεν σε θέλω στην περιοχή μου!”. Η καρακάξα γύρισε στους ανθρώπους και τους είπε: “Δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να σας βοηθήσω να φέρετε πίσω την κόρη σας. Αλλά ξέρω δυο ζώα που μπορούν να δουλέψουν με μεγάλη μυστικότητα, σχεδόν αόρατα - τον τυφλοπόντικα και τον ασβό. Αν τους καταφέρετε να σας βοηθήσουν, σίγουρα οι δυο τους θα σας φέρουν πίσω το κορίτσι”.

Οι άνθρωποι πήγαν στον τυφλοπόντικα και τον ασβό και εκείνοι ξεκίνησαν βράδυ, πήραν μάλιστα μαζί τους και βέλη. Έσκαψαν κάτω από τη γη με τον τυφλοπόντικα να πηγαίνει μπροστά. Πίσω του ο ασβός μεγάλωνε το λαγούμι που έσκαβε ο τυφλοπόντικας. Φτάνοντας στο σημείο όπου ήταν ξαπλωμένο το κορίτσι, ο τυφλοπόντικας βγήκε από το έδαφος κάτω από την κουβέρτα της. Της έδωσε τα βέλη που είχε φέρει μαζί του κι εκείνη στερέωσε το τομάρι βουβαλιού που φορούσε σα να στεκόταν από μόνο του και ο ασβός πήγε και στάθηκε κι αυτός από κάτω του. Οι δυο τους τότε είπαν στο κορίτσι:

Έλα μαζί μας, ήρθαμε να σε πάμε πίσω στους ανθρώπους.

Μα φοβάμαι πολύ, τους απάντησε εκείνη.

Ο τυφλοπόντικας και ο ασβός επέμειναν πολύ, μέχρι που τέλος το κορίτσι δέχτηκε. Άφησε πίσω της το τομάρι έτσι στημένο στη θέση όπου πάντα καθόταν και ακολούθησε τον τυφλοπόντικα και τον ασβό μέσα στο λαγούμι ώσπου έφτασε στην κατασκήνωση των ανθρώπων.

Μόλις έφτασε στην κατασκήνωση το κορίτσι όλοι τους μάζεψαν τα υπάρχοντά τους και άρχισαν να απομακρύνονται. Σύντομα το κορίτσι κουράστηκε από τον ποδαρόδρομο και σταμάτησαν όλοι τους δίπλα σε μια μεγάλη πέτρα. Της ζήτησαν να τους βοηθήσει. Η πέτρα τους είπε: “Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για εσάς ο Κοκκαλόταυρος είναι πολύ δυνατός για να του αντισταθώ”.

Ξαπόστασαν για λίγο στην πέτρα και μετά πήραν πάλι δρόμο. Ένας από τους άνδρες τώρα κουβαλούσε το κορίτσι στην πλάτη του. Μα κι έτσι καθυστερούσαν. Πέρασαν ένα ποτάμι, πέρασαν από ένα δάσος και μόλις έφτασαν σ΄ ένα ξέφωτο το κορίτσι κατέβηκε και άρχισε πάλι να περπατά μόνο του. Μπροστά τους τότε είδαν ένα πελώριο βαμβακόδεντρο να στέκεται μόνο του. Του είπαν:

Μας κυνηγά ένα πανίσχυρο ζώο και χρειαζόμαστε τη βοήθειά σου.

Τρέξτε γύρω μου τέσσερις φορές, τους απάντησε το δέντρο.

Και το έκαναν. Το δέντρο είχε επτά χοντρά και μακριά κλαδιά, με το χαμηλότερο όλων να βρίσκεται σε ύψος που δεν θα το έφτανε ο βούβαλος. Στο ψηλότερο κλαδί υπήρχε μια διχάλα και πάνω της μια μεγάλη φωλιά. Ο καθένας από τους άνδρες έπιασε κι από ένα κλαδί, ενώ το κορίτσι πήγε κι έκατσε μέσα στη φωλιά. Έκατσαν και περίμεναν να περάσει και ο Κοκκαλόταυρος που σίγουρα θα τους είχε πάρει στο κατόπι.

Όταν ο βούβαλος σκούντηξε τη γυναίκα του να της σημάνει πως έπρεπε να κατέβουν στο νερό, εκείνη δεν κουνήθηκε. Τη μάλωσε και την ξανασκούντησε. Πάλι καμία κίνηση, καμία απάντηση. Την τρίτη φορά ο βούβαλος την χτύπησε με το ένα του κέρατο και τότε το φόρεμα σωριάστηκε χάμω: “Δεν θα μου ξεφύγουν!”, είπε δυνατά ο βούβαλος.

Πρόσεξε τότε το φρεσκοσκαμμένο χώμα που είχε τοποθετήσει πίσω του ο ασβός για να κλείσει την τρύπα του λαγουμιού. Με τις οπλές του ο Κοκκαλόταυρος παραμέρισε το χώμα. Το ίδιο άρχισαν να κάνουν και τα υπόλοιπα βουβάλια, με τις οπλές τους παραμέριζαν το λεπτό στρώμα εδάφους που από κάτω του έκρυβε τη σκαμμένη στοά και ακολουθώντας τη έφτασαν εκεί όπου έμεναν οι άνθρωποι. Παρόλο που η κατασκήνωση είχε διαλυθεί, κατάφεραν από την οσμή των ανθρώπων να ακολουθήσουν τα ίχνη τους.

Το κοπάδι έφτασε στη μεγάλη πέτρα και ο Κοκκαλόταυρος τη ρώτησε:

Μήπως εσύ έκρυψες τους ανθρώπους που ήρθαν εδώ, ή μήπως τους βοήθησες να ξεφύγουν;

Δεν έκανα τίποτα για να τους βοηθήσω, από τον φόβο μου για εσένα, του απάντησε η πέτρα.

Πες μου αμέσως πού τους έχεις! επέμεινε ο βούβαλος. Ξέρω ότι έχουν φτάσει μέχρι εδώ γιατί εδώ με οδήγησαν τα ίχνη τους.

Όχι δεν τους έχω εγώ! Ναι, έφτασαν μέχρι εδώ, αλλά τους αρνήθηκα βοήθεια και συνέχισαν.

Ναι, ναι, εδώ τους έχεις κάπου. Και τα χνάρια τους βλέπω και τους οσμίζομαι, είναι ξεκάθαρο.

Το κορίτσι έγυρε για λίγο πάνω μου να ξεκουραστεί, ίσως αυτό να μυρίζεις, είπε τρομαγμένη η πέτρα.

Το βουβάλι χωρίς άλλη κουβέντα γύρισε και συνέχισε να ακολουθεί τα ίχνη της ανθρώπινης παρέας. Με αυτόν αρχηγό, όλο το κοπάδι πέρασε το ποτάμι. Ένα μικρό βουβάλι είχε αρχίσει να κουράζεται πολύ και, σαν το κοπάδι πέρασε το δάσος και βγήκε στο ξέφωτο, στάθηκε για λίγο δίπλα στο θεόρατο βαμβακόδεντρο να ξεκουραστεί. Το κοπάδι όμως, μην έχοντας προσέξει τους ανθρώπους στα κλαδιά συνέχισε τον δρόμο του και απομακρύνθηκε αρκετά μάλιστα.

Το κορίτσι που τώρα ήταν μέσα στη φωλιά είχε τόσο καταπονηθεί από το ταξίδι που το στόμα του γέμισε με αίμα. Το έφτυσε κάτω στο έδαφος.

Καθώς το βουβαλάκι ξεκουραζόταν στη σκιά από κάτω είδε μπροστά του να πέφτει το φλέμα με το αίμα. Το μύρισε, αναγνώρισε τη μυρωδιά και με όλη του τη δύναμη άρχισε να τρέχει να φτάσει το κοπάδι. Μόλις τους είδε στο βάθος βάλθηκε να φωνάζει: “Σταματήστε! Βρήκα το κορίτσι, είναι πάνω σ΄ ένα δέντρο! Η γυναίκα σου είναι, είμαι σίγουρο!”.

Τότε όλο το κοπάδι έκανε μεταβολή και γύρισε πίσω στο βαμβακόδεντρο. Ο βούβαλος του φώναξε:

Θα μας το πληρώσεις αυτό.

Έχεις τέσσερις δυνάμεις, είπε ήρεμα το δέντρο. Θα σου δώσω την ευκαιρία να μου κάνεις ό,τι μπορείς.

Τότε αρκετά βουβάλια άρχισαν να επιτίθενται στο δέντρο. Αρχικά του επιτέθηκαν τα λιγότερο δυνατά βουβάλια, σπρώχνοντας και κοπανώντας το με τα κεφάλια τους. Από πάνω τους έριχναν και οι άνθρωποι με τα βέλη τους. Η πρώτη επίθεση κατάφερε να σπάσει τον εξωτερικό φλοιό του δέντρου. Είπε τότε εκείνο: “Άσε τα να σπάσουν τα κέρατά τους”.

Τότε στην επίθεση πέρασαν οι πιο δυνατοί ταύροι. Κάποιοι όμως ζαλίστηκαν γρήγορα από το πολύ κοπάνημα ενώ σε άλλους είτε τα κέρατα έσπασαν τελείως είτε το σκληρό τους περίβλημα υποχώρησε. Κατάφεραν όμως και έκαναν μια ρωγμή στο ξύλο του δέντρου. Είπε τότε ο βούβαλος: “Εγώ θα του επιτεθώ τελευταίος και σίγουρα θα το ρίξω!”. Πήρε φόρα τότε και χτύπησε το δέντρο τρέχοντας από τα νοτιοανατολικά και το χτύπησε με τέτοια δύναμη που του έκανε ένα μεγάλο βαθούλωμα. Πήγε και στάθηκε λίγο πιο πέρα στα νοτιοδυτικά και τρέχοντας με όλη του τη δύναμη, ο βούβαλος χτύπησε το δέντρο τραντάζοντάς το και μεγαλώνοντας την τρύπα. Από τη βορειοδυτική μεριά, έτρεξε καταπάνω στο δέντρο και το χτύπησε με το δεξί του κέρατο, το οποίο και έσπασε. Έπειτα, παίρνοντας φόρα από τα βορειοανατολικά, το χτύπησε με το αριστερό του κέρατο και η τρύπα μεγάλωσε κι άλλο. Την πέμπτη και τελευταία φορά αποφάσισε να πέσει πάνω στο δέντρο από τα ανατολικά και σκοπό είχε να το χτυπήσει στο κέντρο και να το ρίξει.

Μούγκρισε και χοροπήδησε, έξυσε τις οπλές του στο χώμα και σήκωσε σκόνη. Μα το δέντρο ατάραχο του είπε: “Δεν μπορείς να μου κάνεις κακό. Έλα και τελείωνε στα γρήγορα!”. Αυτό εξόργισε τον Κοκκαλόταυρο και όρμησε κατά το δέντρο. Εκείνο του φώναξε λίγο κοροϊδευτικά: “Αυτή τη φορά θα κολλήσεις!” και όντως ο βούβαλος, χτύπησε το δέντρο με το αριστερό του κέρατο, μεγάλωσε την τρύπα, αλλά σφήνωσε για τα καλά.

Τότε το δέντρο είπε στους ανθρώπους να χτυπήσουν τον βούβαλο με τα βέλη τους στο μαλακό του λαιμού και των πλευρών του μιας και ούτε να κουνηθεί μπορούσε μα ούτε και να τους επιτεθεί άλλο. Βέλος με το βέλος, οι άνθρωποι σκότωσαν τον βούβαλο που έμεινε να κρέμεται από το βαμβακόδεντρο. Οι άνθρωποι κατέβηκαν και ελευθέρωσαν το σώμα του.

Το δέντρο τους είπε να μαζέψουν όλα τα ροκανίδια και τα κομματάκια ξύλου που είχαν πέσει στο έδαφος και να καλύψουν με αυτά τον βούβαλο. Έτσι κι έκαναν και, μόλις όλο το κοπάδι των βουβαλιών γύρισε να φύγει, το δέντρο τους φώναξε: “Από εδώ και μπρος θα είστε υποδεέστερα των ανθρώπων. Θα έχετε τα κέρατά σας, μα σαν θα βλέπετε τους ανθρώπους θα φοβάστε. Θα σας σκοτώνουν, θα σας τρώνε και θα σας γδέρνουν τα τομάρια σας”. Όλα τα βουβάλια τότε σκορπίστηκαν προς κάθε κατεύθυνση και τα κέρατά τους είχαν μείνει πια μισά.

Οι άνθρωποι συνέχισαν τον δρόμο τους. Τους συνάντησε η καρακάξα που έφερνε μήνυμα από τον Ανελέητο, ο οποίος ήθελε να παντρευτεί την κόρη τους. Ο Ανελέητος ήταν ένας στρογγυλός πανίσχυρος βράχος. Η καρακάξα που τον ήξερε καλά, προειδοποίησε τους ανθρώπους: “Μην αρχίσετε καμία σχέση με αυτόν, δεν είναι καθόλου καλός άνδρας. Η κόρη σας είναι νέα κι όμορφη, τι δουλειά έχει να παντρευτεί αυτόν τον βράχο. Έχει ήδη πάρει για γυναίκες του τα πιο όμορφα κορίτσια του τόπου, κάπως τα κατάφερε. Όλες τους όμως έμειναν παράλυτες, άλλες έχασαν ένα χέρι, άλλες ένα πόδι και άλλες είναι μελανιασμένες από την κορυφή ως τα νύχια. Θα πάω να πω στον Ανελέητο να σας στείλει μετά το κολιμπρί για το προξενείο μιας και αυτό είναι γρήγορο και μπορεί να του ξεφύγει αν γίνει κάτι”.

Έτσι γύρισε η καρακάξα και ενημέρωσε τον βράχο για την άρνηση των ανθρώπων της πρότασης του. Ο βράχος όμως της είπε να πάει πίσω να τους πει: “Το κορίτσι πρέπει οπωσδήποτε να με παντρευτεί”. Η καρακάξα τότε κατάφερε και έπεισε τον βράχο αντί για αυτήν να στείλει το κολιμπρί.

Πήγε το κολιμπρί στους ανθρώπους να τους πει τα λόγια του βράχου. Μόλις όμως έφτασε, είπε: “Είναι σκληρός και καθόλου κατάλληλος για γαμπρός αυτής της κοπέλας. Φέρεται πολύ άσχημα στις γυναίκες του. Καλύτερα να φύγετε από εδώ αμέσως”.

Επέστρεψε στον βράχο χωρίς να έχει προσπαθήσει διόλου να τον βοηθήσει και του είπε πως εκεί που πήγε δεν βρήκε ούτε κατασκήνωση ούτε ανθρώπους: “Ναι, τους είδες”, είπε ο βράχος, “αυτούς πας να βοηθήσεις και όχι εμένα. Γι΄ αυτό λες ότι δεν τους είδες. Πήγαινε αμέσως πίσω και πες τους ότι θέλω το κορίτσι. Αν αρνηθούν ξανά να μου τη δώσουν, πες τους ότι θα πάω εγώ ο ίδιος να τη βρω”.

Το κολιμπρί έκανε πάλι τη διαδρομή μέχρι τους ανθρώπους και μετέφερε τα λόγια του βράχου. Πρόσθεσε:

Είναι πολύ δυνατός. Ίσως να είναι καλύτερα αν τον αφήσετε να πάρει την κόρη σας. Όμως υπάρχουν δυο ζώα που ίσως και να μπορούν να σας βοηθήσουν. Θα μπορέσουν να σας τη φέρουν πίσω πριν να της κάνει κακό ο Ανελέητος. Μιλώ για τον τυφλοπόντικα και τον ασβό.

Αυτοί οι δύο σίγουρα, είπαν οι άνθρωποι έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη πια στα δυο αυτά ζώα.

Το κολιμπρί γύρισε στον βράχο με το κορίτσι. Η σκηνή του, αν και μεγάλη και φίνα, ήταν γεμάτη από σακάτικες γυναίκες:

Εδώ έχω τη νέα σου γυναίκα, είπε το κολιμπρί.

Πολύ καλά, απάντησε ο βράχος, οδήγησε τη μέσα στη σκηνή. Είμαι πολύ ευχαριστημένος που μου την έφερες. Είναι πράγματι πολύ όμορφη και μου ταιριάζει απόλυτα.

Δεν είχε προλάβει να απομακρυνθεί για τα καλά το κολιμπρί και ο τυφλοπόντικας και ο ασβός είχαν ήδη αρχίσει το σκάψιμο του λαγουμιού τους από τους ανθρώπους μέχρι τη σκηνή του βράχου. Τα πρωινά ο βράχος συνήθιζε να κατρακυλά βγαίνοντας από την κορυφή της σκηνής του και το βράδυ επέστρεφε από την ίδια είσοδο. Όταν έλειπε, τα δυο ζώα έφταναν κι αυτά στη σκηνή. Το κορίτσι καθόταν με τα δυο της πόδια απλωμένα. Της είπαν: “Συνέχισε να κάθεσαι έτσι μέχρι να επιστρέψει ο άνδρας σου”. Έσκαψαν οι δυο τους τότε μια τρύπα τόσο μεγάλη που χωρούσε μέσα της τον βράχο και την κάλυψαν ελαφρά με χώμα.

Κατά το βραδάκι άκουσαν τον βράχο να επιστρέφει. Καθώς άρχισε την κατάβαση του από την κορυφή της σκηνής, το κορίτσι σηκώθηκε, ο βράχος έπεσε μέσα στην τρύπα με έναν εκκωφαντικό γδούπο και το κορίτσι άρχισε να τρέχει έξω από τη σκηνή φωνάζοντας: “Ας κλείσει τώρα η τρύπα!”. “Ας κλείσει πάλι η Γη!” φώναξαν και ο τυφλοπόντικας με τον ασβό. Άκουσαν τον βράχο που στριφογύριζε και σειόταν από θυμό.

Το κορίτσι γύρισε στους πατέρες της. Ταξίδεψαν τη νύχτα, έτρεχαν να ξεφύγουν. Μέχρι το πρωί, ο βράχος τούς είχε κιόλας φτάσει. Καθώς οι άνθρωποι έτρεχαν, έκαναν την ευχή να βρεθεί πίσω τους ένα τεράστιο φαράγγι με απότομους γκρεμούς. Ο βράχος έπεσε μέσα στο φαράγγι και όσο χρόνο προσπαθούσε να ξανανέβει στην επιφάνεια, η ομάδα των ανθρώπων συνέχισε να τρέχει. Ήρθε πάλι το βράδυ και ήρθε και το πρωί και να σου πάλι ο βράχος ξοπίσω τους. Το κορίτσι τρομαγμένο είπε τότε: “Αυτή τη φορά δεν γλυτώνω. Είμαι πολύ κουρασμένη και εξουθενωμένη πατέρες μου”. Έβγαλε από το σακίδιο της ένα τόπι και λέγοντας: “Πρώτα για τον πατέρα μου”, το πέταξε ψηλά. Το τόπι κατέβηκε και εκείνη το κλώτσησε να πάει ακόμα πιο ψηλά και με αυτό ο ένας της πατέρας ανυψώθηκε κι αυτός. Έκανε το ίδιο ξανά και ξανά για όλους της τους πατέρες μέχρι που ήρθε και η δική της σειρά και ο βράχος τώρα ήταν πολύ κοντά. Πρόλαβε όμως να κλωτσήσει το τόπι και έτσι ανυψώθηκε κι αυτή.

Είπε σε όλους: “Σας έβαλα σε τρομερό κίνδυνο. Πιστεύω ότι εδώ είναι το καλύτερο μέρος που μπορούμε να βρεθούμε. Είναι ασφαλές και σας υπόσχομαι πως θα σας παρέχω ό,τι χρειάζεται για να ζήσουμε καλά”. Γύρισε τότε και στον βράχο και του είπε: “Εσύ θα μείνεις ακριβώς εκεί που είσαι τώρα. Δεν θα ενοχλήσεις κανέναν άλλον από δω και μπρος και θα βρίσκεσαι μόνο όπου υπάρχουν λόφοι και βουνά”.

Το κορίτσι και οι πατέρες της έφτασαν μέχρι τον ουρανό. Εκεί ζουν μέχρι και σήμερα, σε μια σκηνή καλυμμένη από αστέρια.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει έντονες σκηνές βίας, βία ενάντια σε ζώα

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Το Βραδινό Ουράνιο τόξο και η Αρκούδα Γκρίζλυ

Ο λαός Βραδινό-Ουράνιο-Τόξο ζούσε σ΄ ένα μικρό μέρος. Η γριά γυναίκα Βραδινό-Ουράνιο-Τόξο είχε πέντε παιδιά. Παλιότερα, ένα πρωινό, ένας άνδρας και η γυναίκα του είχαν βγει για κυνήγι. Οι δυο τους έφτασαν σ΄ ένα λιβάδι κι εκεί είδαν πολλούς άγριους υάκινθους: “Σαν να τους έχει βάλει κάποιος εκεί”, είπε η γυναίκα και συνέχισε, “ας πάρουμε κάμποσους σπίτι μας”. Έτσι κι έκανε, έκοψε και έβαλε κάμποσους στο καλάθι της. Ξάφνου είδε ένα άνδρα να τρέχει προς το μέρος τους. Οι δυο τους σαστισμένοι έμειναν να στέκονται εκεί όταν ο άνδρας τους πλησίασε:

Γιατί μαζέψατε τα λουλούδια; Δικά μου είναι τα λουλούδια αυτά!

Ήμουν σίγουρος πως δεν ανήκαν σε κανέναν, απάντησε ο σύντροφος της γυναίκας.

Ο άνδρας τότε επιτέθηκε στον σύζυγο και τον σκότωσε. Σκότωσε και τη γυναίκα αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Πήγε και στο χωριό και σκότωσε πολλούς ανθρώπους που ζούσαν σε αυτό. Ο Αρκούδα Γκρίζλυ σκότωσε το μισό χωριό και αφού το έκανε αυτό γύρισε σπίτι του. Πήρε μαζί του και όσους είχε σκοτώσει. Τους έβαλε στο σπίτι του, να στέκονται ο ένας απέναντι από τον άλλο.

Η Γρια-Ουράνιο-Τόξο έμεινε μόνη και ήταν πολύ μα πολύ γριά. Ένα πρωί είδε να καταφθάνει ένας άνδρας και να την πλησιάζει. Αμέσως εκείνη κατάλαβε πως ήταν ο εχθρός της. Σήκωσε το κοντάρι από το φτυάρι της και το βύθισε στον πρωκτό του Αρκούδα Γκρίζλυ. Το στριφογύρισε κι έτσι η Γριά-Ουράνιο-Τόξο μ΄ ένα φτυάρι τον σκότωσε: “Μάλιστα, τώρα σκότωσα έναν από δαύτους”, σκέφτηκε.

Η Γριά-Ουράνιο-Τόξο είχε έναν εγγονό. Πάντα τον έβαζε να ξαπλώνει στα μαλακά στρώματα που είχε κι έτσι αυτός μεγάλωσε. Μεγάλωσε τόσο που άρχισε να κυνηγά: “Ξεκίνα να μου φτιάχνεις ένα τόξο!” της είπε ο εγγονός της, “όλα τα ζώα τρέχουν από δω κι από κει, δεν προλαβαίνω να τα πιάσω”. Αφού της το ζήτησε, η γιαγιά του έκατσε αμέσως και του έφτιαξε ένα τόξο.

Την επόμενη μέρα ο εγγονός πήγε πάλι για κυνήγι. Η Γρια-Ουράνιο-Τόξο του είπε να μην πάει μακριά και έτσι, πριν περάσει και πολύς χρόνος, εκείνος γύρισε πίσω με δυο παχουλούς λαγούς. Η γιαγιά του άρχισε να τους γδέρνει, όταν ο εγγονός της είπε:

Είδα και δυο θηρία, πελώρια θηρία.

Ελάφια θα ήταν, απάντησε η Γρια-Ουράνιο-Τόξο.

Ο εγγονός της πήγε πάλι για κυνήγι την επόμενη μέρα. Πάλι η γιαγιά τού είπε να μην απομακρυνθεί και πολύ. Γρήγορα το παλικάρι είδε τα δυο ελάφια. Στεκόντουσαν το ένα δίπλα στο άλλο και το αγόρι κατάφερε να χτυπήσει και τα δύο μ΄ ένα μόνο βέλος. Τα φόρτωσε και τα πήγε σπίτι του:

Να μου τα φτιάξεις να τα φάω γιαγιά, είπε το παιδί. Μα τι είναι αυτός ο ήχος;

Άκου παιδί μου, του απάντησε η Γρια-Ουράνιο-Τόξο. Αυτός ο ήχος είναι από τη φαρέτρα από ψαρόδερμα, που έχει αρχίσει να θυμώνει.

Βλέπετε, η Γρια-Ουράνιο-Τόξο είχε καταχωνιάσει κάπου τη φαρέτρα του νεαρού και δεν του είχε πει τίποτε γι΄ αυτήν. Είχε σκεφτεί ότι θα του την έδινε όταν είχε μεγαλώσει αρκετά, αλλά μετά το είχε ξεχάσει εντελώς: “Α, αυτή τη φορά όμως γιαγιά μου, θα πάω μακριά”, είπε ο εγγονός στη γιαγιά του την επόμενη φορά που βγήκε για κυνήγι.

Πράγματι, το επόμενο πρωί βγήκε και απομακρύνθηκε αρκετά. Διέσχισε κι ένα λιβάδι που σε κάποιο κομμάτι του είχε στο χώμα διάσπαρτους άγριους υάκινθους: “Μα τι να είναι αυτά τα λουλούδια; Θα πάρω μερικά να τα πάω σπίτι να τα δείξω στη γιαγιά μου να μου πει”, και μάζεψε κάμποσους, “Φαίνεται σαν να τους έχει βάλει κάποιος εδώ”, συνέχισε τη σκέψη του. Κοιτάζοντας αυτούς στο χώμα, έβαλε αφηρημένα και κάποιους στη φαρέτρα του.

Ξαφνικά, μέσα στο λιβάδι, το αγόρι είδε κάποιον να τρέχει κατά το μέρος του. Τρομαγμένο άρχισε να τρέχει κι αυτό. Ο άνδρας το έφτασε και το σταμάτησε. “Γιατί τα μάζεψες τα λουλούδια;”, του είπε ο Αρκούδα Γκρίζλυ, “Αυτά τα λουλούδια είναι δικά μου” και σηκώθηκε στα δυο του πόδια σαν άνθρωπος. Το αγόρι κορδώθηκε: “Τι θα μου κάνει τώρα;”, σκέφτηκε. Ο άνδρας προέτεινε τα χέρια του σαν να ήθελε να το αγκαλιάσει. Και όντως το αγκάλιασε. Το όμως που ήταν υποψιασμένο, αν και ανταποκρίθηκε στο αγκάλιασμα, χώθηκε κάτω από τη μασχάλη του Αρκούδα Γκρίζλυ και προσπάθησε ν΄ αρχίσει να τρέχει μακριά. Ο άνδρας γύρισε και είδε το παλικάρι να τρέχει και το πήρε στο κατόπι. Ο νεαρός, που κατάλαβε την τεχνική του άνδρα, καθώς έτρεχε σκέφτηκε: “Δε θα μπορέσει να μου κάνει τίποτα”. Ο άνδρας τον έφτασε και τον σταμάτησε: “Τέρμα εδώ! Ας παλέψουμε!”, του είπε πρώτος ο νεαρός και άνοιξε τα χέρια του, αυτή τη φορά στοχεύοντας προς τη μέση του άνδρα, εκεί θα τον αγκάλιαζε. Γι΄ άλλη μια φορά του ξέφυγε κάτω από τη μασχάλη και άρχισε πάλι να τρέχει. Ο Αρκούδα Γκρίζλυ κοίταξε την άδεια του αγκαλιά και σκέφτηκε: “Μα πού πήγε;”. Κοίταξε και πίσω του και είδε τον νεαρό να τρέχει με όλη του τη δύναμη. Με τη γλώσσα να κρέμεται από την κούραση, ο Αρκούδα Γκρίζλυ ακολούθησε τρέχοντας τον νεαρό.

Τρέχοντας και οι δυο τους πλησίασαν το σπίτι του νεαρού: “Εδώ θα τον σκοτώσω”, σκέφτηκε ο νεαρός και στράφηκε προς τον Αρκούδα, “Σταμάτα εδώ! Εδώ θα παλέψουμε!”. Στάθηκε και ο Αρκούδα Γκρίζλυ και ο νεαρός άνοιξε τα χέρια του να τον αγκαλιάσει, σημαδεύοντας τους μηρούς του αυτή τη φορά. Αγκαλιάστηκαν και ο νεαρός τον ξεγέλασε γλιστρώντας ανάμεσα από τα πόδια. Πήγε και στάθηκε λίγο πιο πέρα. Ο Αρκούδα γύρισε και στάθηκε κι αυτός. Ο νεαρός έβγαλε ένα βέλος από τη φαρέτρα και του έριξε με το τόξο. Τον πέτυχε στο στήθος. Ο Αρκούδα Γκρίζλυ έπεσε στο χώμα νεκρός. Το αγόρι τον έπιασε και τον έσυρε μέσα στο σπίτι.

Η γιαγιά του καθόταν και το αγόρι άρχισε να της εξιστορεί:

Είδα τους άγριους υάκινθους στο λιβάδι και έβαλα μερικούς στη φαρέτρα μου. Είδα τότε αυτόν να τρέχει προς το μέρος μου. Ήταν λέει δικοί του οι υάκινθοι και παλεύαμε κάθε φορά που με πλησίαζε.

Δεν σου το είχα πει αυτό, του απάντησε η γιαγιά του, αυτός σκότωσε τους γονείς σου.

Κι εσύ τι έκανες;

Σκότωσα έναν από δαύτους, του είπε με περηφάνια η Γρια-Ουράνιο-Τόξο.

Την επόμενη μέρα το αγόρι ξαναπήγε στο λιβάδι, ενώ η γιαγιά του χόρευε τον χορό-του-φόνου. Είχε χαρεί ιδιαιτέρως που και ο εγγονός της είχε σκοτώσει έναν από αυτούς. Το παλικάρι μάζεψε άγριους υάκινθους πάλι και στάθηκε να περιμένει. Ο Αρκούδα φάνηκε ξανά και έτρεχε προς το μέρος του. Ο νεαρός άρχισε κι αυτός να τρέχει και ο άνδρας τον έφτασε: “Σταματάμε εδώ! Εμείς οι δυο θα παλέψουμε, είσαι εχθρός μου”, είπε το παλικάρι. Αυτός ο Αρκούδα Γκρίζλυ όμως δε φαινόταν και πολύ ζωηρός. Τον κοίταξε για λίγο κι έπειτα άνοιξε τα χέρια του για να του αγκαλιάσει τον λαιμό. Πήδηξε πάνω του και ο νεαρός χώθηκε κάτω από τη μασχάλη του, ξεγλύστρισε κι άρχισε να τρέχει και να τρέχει. Τον είδε ο Αρκούδα Γκρίζλυ αλλά γύρισε πολύ αργά και άρχισε να τον κυνηγά πάλι πολύ αργά. Τώρα το αγόρι ήταν σίγουρο: “Δεν θα με σκοτώσει αυτός”, έτσι σκέφτηκε. Περίμενε να τον φτάσει ο Αρκούδα και σαν τον πλησίασε του είπε: “Έλα! Οι δυο μας θα παλέψουμε! Εδώ και τώρα!”, μα αυτός ο Αρκούδα είχε λαχανιάσει, η γλώσσα του κρεμόταν στο πλάι. Το αγόρι άρχισε πάλι να τρέχει κατά το σπίτι του και ετοιμάστηκε να παλέψει εκεί κοντά. Ο Αρκούδα τον έφτασε και τον άρπαξε αρκετά γρήγορα. Μάλιστα τον έπιασε από χαμηλά και τώρα τον είχε πλακώσει σκυφτό. Το παλικάρι γλύστρησε κάτω από τη μασχάλη του και πήγε και στάθηκε βάζοντας κάποια απόσταση μεταξύ τους: “Έλα εδώ!”, του φώναξε και σήκωσε το τόξο του. Σηκώθηκε και ο Αρκούδα Γκρίζλυ. Του όρμησε όπως ορμούν οι άνθρωποι. Έφτασε πολύ κοντά, ή έτσι νόμισε: “Μάλλον τον πέτυχα”, σκέφτηκε το αγόρι σαν έριξε. Και όντως τον είχε πετύχει. Έπεσε νεκρός από το χτύπημα.

Το αγόρι προχώρησε προς το σπίτι του και μόλις μπήκε μέσα ανακοίνωσε:

Σκότωσα κι άλλον! είπε στη γιαγιά του.

Μάλλον θα σκότωσες τη θηλυκιά, του απάντησε εκείνη.

Κάτσε να πάω να δω, είπε το παιδί και πήγε να δει.

Εξέτασε την Αρκούδα και σιγουρεύτηκε πως ήταν όντως θηλυκιά.

Την επόμενη ταξίδεψε πιο μακριά και δεν γύρισε αμέσως σπίτι του: “Πρέπει αυτή να ήταν η τελευταία”, σκέφτηκε, “κι αν πάω κατευθείαν εκεί;” Και κίνησε να πάει.

Έφτασε στο σπίτι των Αρκούδα Γκρίζλυ. Εκεί είδε τον πατέρα του. Εκεί είδε και τη μητέρα του. Οι δυο τους κάθονταν, ο ένας απέναντι στον άλλον, και ήταν και οι δυο τους νεκροί. Ο νεαρός τότε έκανε μεταβολή, γύρισε πίσω σπίτι του και είπε στη γιαγιά του αυτά: “Είδα τη μάνα μου και τον πατέρα μου. Πρέπει και οι δυο μας να πάμε εκεί”.

Και πήγαν. Εκείνος έφτιαξε τη φωτιά και οι δυο τους ζέσταναν νερό. Με αυτό το χλιαρό νερό έπλυνε το πρόσωπο, τα χέρια και τα πόδια της μητέρας του: “Σήκωσε το βλέμμα σου μάνα!”, της είπε το αγόρι, “Μοναχά κοιμάσαι!”. Εκείνη σήκωσε τα μάτια της:

Σε παρακαλώ μίλα! της είπε το αγόρι.

Δεν.. έχω… δύναμη…, είπε εκείνη αργά.

Λύγισε το πόδι σου να σε χαρώ! της φώναξε το αγόρι κι εκείνη το λύγισε. Σήκω όρθια!

Αυτό το τελευταίο το είπε στη συνέχεια και στους δύο: “Σηκωθείτε και οι δυο όρθιοι!” και οι δυο τους σηκώθηκαν και στάθηκαν στα πόδια τους. Αμέσως τους έδωσαν να φάνε κρέας με μπόλικο λίπος: “Φάτε το!”, πρόσταξε και έδωσε στον καθένα τους από ένα μικρό κομμάτι, “θα γίνετε και οι δυο σας δυνατοί. Τώρα σας παρακαλώ περπατήστε!”, είπε απευθυνόμενος στη μητέρα του. Άρχισαν και οι δυο τους τότε να περπατούν αν και μιλούσε μόνο στη μάνα του γιατί αυτήν την αγαπούσε περισσότερο. Μα και ο πατέρας του έγινε καλύτερα: “Τώρα που είστε και οι δυο καλά”, συνέχισε, “θα πάμε όλοι σπίτι”.

Κατάφεραν και πήγαν όλοι τους σπίτι. Είπε τότε ο πατέρας: “Δεν ξέραμε ακριβώς τι μας συνέβη όταν πεθάναμε”.

Την επόμενη μέρα πήγαν όλοι τους και μάζεψαν τόσους άγριους υάκινθους που γέμισε όλο το σπίτι, τόσους πολλούς είχαν μαζέψει:

Πάρε τους όλους και πήγαινε τους σπίτι, είπε η Γρια-Ουράνιο-Τόξο.

Εσύ μείνε εδώ, είπε το αγόρι στη μητέρα του, εμείς οι δυο, εγώ και η γιαγια, θα συνεχίσουμε.

Εκεί που πήγαν, οι νεκροί δεν τελείωναν. Ζέσταναν μπολικό νερό οι δυο τους και ο νεαρός έπλυνε το πρόσωπο, τα χέρια και τα πόδια όλων τους. Τους φώναξε: “Ξυπνήστε! Μονάχα κοιμάστε!”. Έτσι είπε και βιάστηκε να πλύνει τα πρόσωπα όλων. Η γριά γυναίκα είχε μαζί της λίπος και με αυτό στη συνέχεια πασάλειψε τα πρόσωπα των νεκρών, τα χέρια και τα πόδια τους: “Δείτε τώρα!” και αυτοί είδαν, κοίταξαν. “Σηκωθείτε!” και σηκώθηκαν. “Παρακαλώ, κουνήστε τα δάχτυλά σας!” και το έκαναν, τα κούνησαν. “Σταθείτε όρθιοι! Στητοί!”, πρόσταξε το αγόρι και όλοι στάθηκαν. “Θα πάμε σπίτι τώρα!”, και τότε όλοι που κάποτε είχαν σκοτωθεί γύρισαν σπίτι.

Ο θείος του τον κοίταξε. Ήταν κοιλαράς (όπως είμαι κι εγώ άλλωστε, χαχα):

Γιατί δεν μου το είχες πει; είπε ο νεαρός στη γιαγιά του.

Θέλει κι ο θείος σου να έρθει εδώ. Και πίστεψέ με, έχεις να μάθεις από αυτόν.

Ο θείος ήρθε σπίτι και είδε που ο εγγονός είχε δυο γυναίκες. Ο εγγονός είχε γίνει τώρα και πολύ πλούσιος μιας και η περιουσία ολονών ήταν πια δική του. Ξαναέζησαν έτσι όλοι τους μαζί σ΄ ένα χωριό. Μα όλη αυτή η επιτυχία ήταν της Γριας-Ουράνιο-Τόξο και έστρωσε αμέσως τον εγγονό της στη δουλειά: “Έλα, πάμε. Θα ακολουθήσουμε τον ποταμό”, είπε μια μέρα ο Κοιλαράς θείος στο παλικάρι.

Και πήγαν. Και οι δυο τους είχαν φαρέτρες από ψαρόδερμα, κάτι που ο εγγονός παρατήρησε καθώς πλησίαζαν σ΄ ένα σπίτι. Ένιωσε όμως και κάτι άλλο σαν έφτασαν μπροστά στο σπίτι αυτό. Αυτοί που ζούσαν εκεί τους ζήτησαν να μονομαχίσουν. Μια τρανή μάχη ξεκίνησε και τόσο απορροφημένοι ήταν και οι δυο τους σε αυτήν που έμοιαζαν σαν να εξαφανίστηκαν από τον κόσμο, εξαϋλώθηκαν! Είπε ο Κοιλαράς στον εγγονό:

Σαν να είμαστε πολύ καλοί και οι δύο.

Ας χαλαρώσουμε λίγο τις φαρέτρες μας να δούμε τι θα γίνει, είπε ο νεαρός.

Και τις χαλάρωσαν. Οι φαρέτρες ξέφυγαν και αμέσως κατακρεούργησαν το κεφάλι ενός από τους παρευρισκόμενους. Οι δυο τους το παραπέταξαν.

Μα οι φαρέτρες συνέχισαν να σκοτώνουν μέχρι που τους είχαν σκοτώσει όλους. Το παλικάρι τα είδε όλα. Του θείου τού άρεσε πολύ που είχαν σκοτωθεί όλοι: “Ας το ξανακάνουμε! Κι αν τους σκοτώσουμε όλους τους άλλους;”. Μα του νεαρού αυτό δεν του άρεσε καθόλου:

Εδώ θα διαφωνούμε πάντα.

Μιας κι αυτό δεν σου κάνει θα σου μάθω το εξής, είπε ο θείος και έδειξε προς τη μεριά ενός πελώριου ελάτου. Ρίξε του ακριβώς στη μέση του κορμού του και δες τι θα συμβεί. Όσο δυνατό και να είναι κάτι, εσύ θα το σκοτώνεις. Ρίξε του με δύναμη τώρα!

Και ο εγγονός του έριξε. Και είδε, το δέντρο έπεσε κι έγινε χίλια κομμάτια. Ο Κοιλαράς θείος είπε μετά:

Κι εσύ είσαι καλά, χτύπα κι αυτήν εκεί την πέτρα παρακαλώ, κι έδειξε έναν βράχο που ήταν εκεί δίπλα.

Μα είναι εύκολος στόχος, είπε το αγόρι.

Χτύπα την!

Και ο νεαρός της έριξε. Η πέτρα έγινε χίλια κομμάτια που σκορπίστηκαν παντού, σαν άμμος. Ευχαριστημένος ο θείος είπε τότε:

Καλά είσαι, την έκανες θρύψαλα.

Πάμε πίσω τώρα, είπε αυστηρά ο νεαρός. Πάμε σπίτι και όλοι αυτοί θα μας υπηρετούν.

Το καλό που τους θέλω, πρόσθεσε ο Κοιλαράς.

Έτσι πάει η ιστορία, όποιος συναντά την Γρια-Ουράνιο-Τόξο θα πλουτίσει. Έτσι κάνει το Ουράνιο Τόξο ακόμη και σήμερα. Τελείωσε η ιστορία της.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Πώς το Κογιότ Έφερε τη Φωτιά Στους Ανθρώπους

Στην αρχή, οι άνθρωποι δεν είχαν φωτιά, Η μόνη φωτιά που υπήρχε ήταν στην κορυφή ενός πανύψηλου και χιονισμένου βουνού που το φύλαγαν τα κακά πνεύματα σκούκαμ. Τα σκούκαμ φοβόντουσαν ότι αν οι άνθρωποι έπαιρναν τη φωτιά θα γινόντουσαν δυνατοί, πιο δυνατοί κι από τους ίδιους. Έτσι τα σκούκαμ φυλούσαν τη φωτιά καλά και δεν τη μοιράζονταν με κανέναν.

Αφού οι άνθρωποι δεν είχαν φωτιά, όλο κρύωναν κι έτρεμαν κι έτρωγαν το φαγητό τους ωμό. Έτσι μια μέρα τους βρήκε και το Κογιότ, μέσα στη μιζέρια και στο κρύο:

Κογιότ, το παρακάλεσαν, πρέπει να μας φέρεις τη φωτιά από το βουνό αλλιώς θα πεθάνουμε όλοι μας από το κρύο.

Θα δω τι μπορώ να κάνω για εσάς, υποσχέθηκε το Κογιότ.

Μόλις ξεπρόβαλλε ο ήλιος το επόμενο πρωί, το Κογιότ ξεκίνησε το δύσκολο και κακοτράχηλο ταξίδι του προς την κορυφή του βουνού όπου τα σκούκαμ φυλούσαν τη φωτιά.

Σαν έφτασε στην κορυφή του βουνού είδε ότι κάτι γερασμένες και ρυτιδιασμένες αδερφές σκούκαμ φυλούσαν τη φωτιά με βάρδιες. Όσο μια καθόταν και φύλαγε τη φωτιά οι άλλες δυο έτρωγαν και κοιμόντουσαν σ΄ ένα καλυβάκι εκεί κοντά. Όταν έφτανε η ώρα να αλλάξουν σκοπιά, αυτή που ήταν στη φωτιά πήγαινε στο καλυβάκι και φώναζε: “Αδερφή μου, σήκω κι έλα στη φωτιά!”.

Την αυγή, η σκούκαμ που είχε φυλάξει τη φωτιά όλο το προηγούμενο βράδυ, είχε πιαστεί από το καθισιό και το κρύο κι έτσι περπατούσε στο χιόνι μέχρι την καλύβα πολύ αργά: “Αυτή είναι η ευκαιρία μου να πάρω λίγη από τη φωτιά”, σκέφτηκε το Κογιότ. Ήξερε όμως καλά πως θα το κυνηγούσαν και παρόλο που τα σκούκαμ ήταν γέρικα ήταν γρήγοροι και δυνατοί δρομείς. Έκατσε τότε για να καταστρώσει ένα σχέδιο.

Το Κογιότ σκέφτηκε και σκέφτηκε, μα δεν μπορούσε να κατεβάσει καμιά ιδέα. Τότε σκέφτηκε να ρωτήσει τις τρεις αδερφές του που ζούσαν μέσα στην κοιλιά του με τη μορφή μύρτιλων. Αυτές ήταν πολύ σοφές και σίγουρα θα το συμβούλευαν σωστά.

Αρχικά οι αδερφές του αρνήθηκαν να το βοηθήσουν: “Αν σε συμβουλέψουμε”, το μάλωσαν, “εσύ αμέσως θα πεις ότι ήξερες από την αρχή πως αυτό έπρεπε να κάνεις”. Το Κογιότ τότε θυμήθηκε πως οι αδερφές του φοβόντουσαν το χαλάζι και σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό: “Χαλάζι! Χαλάζι! Πέσε τώρα από τον ουρανό!”. Οι αδερφές του αμέσως άρχισαν να το παρακαλούν φοβισμένες: “Αχ όχι, μην κάνεις το χαλάζι να πέσει! Θα σου πούμε ό,τι θελήσεις να μάθεις!”.

Οι τρεις τους τότε είπαν στο Κογιότ πώς να κλέψει τη φωτιά από το βουνό και να την κατεβάσει μέχρι κάτω στους ανθρώπους. Μόλις τελείωσαν να του εξηγούν τι έπρεπε να κάνει, εκείνο γύρισε και τους είπε: “Αυτό σχεδίαζα να κάνω από την αρχή”.

Το Κογιότ επισκέφτηκε τότε τα ζώα. Τα μάζεψε όλα μαζί, όπως του είχαν πει να κάνει οι αδερφές του και είπε στην Αντιλόπη, στην Αλεπού, στη Νυφίτσα, στον Κάστορα και στον Σκίουρο να πάνε να στηθούν σε συγκεκριμένα σημεία της βουνοπλαγιάς. Όταν όλοι είχαν πάρει τις θέσεις τους, σχημάτιζαν μια μακριά γραμμή από την κορυφή του βουνού μέχρι το χωριό των ανθρώπων.

Το Κογιότ ανέβηκε για άλλη μια φορά στην κορυφή του βουνού και περίμενε να ξημερώσει. Η γριά σκούκαμ που φύλαγε σκοπιά είχε δει το Κογιότ με την άκρη του ματιού της, αλλά νόμισε πως απλά ήταν ένα ζώο που περιπλανιόταν γυρεύοντας τροφή.

Με την αυγή, η γριά σκούκαμ σηκώθηκε αργά από τη θέση της μπροστά στη φωτιά και αργά άρχισε να περπατά προς την καλύβα και, όταν έφτασε στην πόρτα, φώναξε: “Αδερφή, σήκω κι έλα να φυλάξεις τη φωτιά”.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή το Κογιότ βγήκε από τους θάμνους. Άρπαξε ένα κομμάτι φωτιά και άρχισε να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε μέσα στο χιόνι. Ευθύς, τα τρία σκούκαμ το πήραν στο κυνήγι. Ήταν τόσο κοντά του που του πεταγόταν χιόνι και πάγος στα μάτια έτσι που στροβιλίζονταν μέσα στην οργή τους. Το Κογιότ έτρεχε όπως δεν είχε τρέξει ποτέ στη ζωή του. Πηδούσε πάνω από ρωγμές στον πάγο και κατρακύλησε τη μισή διαδρομή σαν χιονόμπαλα, μα τα σκούκαμ ήταν πάντα ξοπίσω του. Τόσο κοντά του ήταν που οι φλογερές τους ανάσες τσουρούφλισαν την ουρά του.

Μόλις το Κογιότ έφτασε σε μια συστάδα δέντρων, από μέσα από την κρυψώνα του ξεπήδησε το Κούγκαρ, του πήρε τη φωτιά και άρχισε κι αυτό με τη σειρά του να τρέχει, ενώ το Κογιότ σωριάστηκε χάμω από την κούραση. Το Κούγκαρ έτρεξε μέχρι τα ψηλά δέντρα όπου και έδωσε τη φωτιά στην Αλεπού. Η Αλεπού έτρεξε με όλη της τη δύναμη μέχρι την πυκνή χαμηλή βλάστηση όπου και έδωσε τη φωτιά στον Σκίουρο. Ο Σκίουρος βάλθηκε να πηδά από δέντρο σε δέντρο, από κλαδί σε κλαδί και τα σκούκαμ, που δεν μπορούσαν να κάνουν το ίδιο, πήγαν να τον πιάσουν στην άκρη του δάσους, όταν θα έβγαινε. Μα εκεί περίμενε η Αντιλόπη που είναι το πιο γρήγορο από όλα τα ζώα και σαν πήρε τη φωτιά άρχισε να διασχίζει την πεδιάδα με τρομερή ταχύτητα. Το ένα μετά το άλλο, όλα τα ζώα έφεραν τη φωτιά με τα σκούκαμ πάντα να τα ακολουθούν.

Τέλος, όταν από την κλεμμένη φωτιά είχε μείνει πια μόνο ένα λαμπερό κάρβουνο, το πήρε ο Βάτραχος. Εκείνος το κατάπιε και άρχισε να χοροπηδά όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Παραλίγο να τον πιάσουν τα σκούκαμ, μα ο Βάτραχος τότε πήδησε μέσα στη λίμνη και κολυμπώντας έφτασε στην αντίπερα όχθη. Το νεότερο από τα σκούκαμ, μ΄ έναν πήδο είχε ήδη φτάσει απέναντι και περίμενε να φτάσει και ο Βάτραχος. Ο Βάτραχος το είδε και μόλις πάτησε στη γη, πήδησε ανάμεσα από τα πόδια του σκούκαμ και του ξέφυγε. Τότε έφτυσε το κάρβουνο πάνω στο Ξύλο και το Ξύλο το κατάπιε. Τα τρία σκούκαμ έμειναν να κοιτούν σαστισμένα το Ξύλο μιας και δεν είχαν ιδέα πώς να του πάρουν τη φωτιά. Ανήμπορα να κάνουν κάτι, πήραν σιγά σιγά τον δρόμο της επιστροφής μέχρι τη φωτιά τους στην κορυφή του βουνού.

Το Κογιότ κάλεσε όλα τα ζώα να μαζευτούν γύρω από το Ξύλο. Ήταν βλέπετε πολύ σοφό και ήξερε πώς να πάρει τη φωτιά από το Ξύλο. Έδειξε στα ζώα πώς να τρίψουν δυο ξυλαράκια μεταξύ τους μέχρι να δουν σπίθες. Στη συνέχεια τους έδειξε πώς να φτιάχνουν ροκανίδια, να τα μπερδεύουν με ξερά κλαδιά και να τα συνδυάζουν με αυτές τις σπίθες. Έτσι έφτιαξαν μια μικρή φωτιά. Όταν τους εξήγησε μάλιστα πώς να φέρνουν σιγά σιγά όλο και μεγαλύτερα κλαδιά και πευκοβελόνες, η φωτιά έγινε μεγαλύτερη.

Έτσι έμαθαν και οι άνθρωποι πώς να βγάζουν τη φωτιά από το Ξύλο. Τώρα μαγείρευαν τα φαγητά τους, ζέσταιναν τα σπίτια τους και δεν ξανακρύωσαν ποτέ.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει έντονες σκηνές βίας, διαμελισμό, απειλή, ανθρωποφαγία

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Γιαγιάλι, Ο Γίγαντας

Ο Γίγαντας βγήκε από κάτω. Φώναζε και φώναζε καθώς έβγαινε από το βουνό κι έσκουζε σε όλη τη διαδρομή. Φώναζε στους ανθρώπους καθώς τους έψαχνε, φώναζε και η φωνή του αντιλαλούσε σε όλους τους λόφους.

Του απάντησε ο Σκίουρος. Είπε στους ανθρώπους ότι κάποιος ανέβαινε τον λόφο και τους έψαχνε φωνάζοντας: “Ίσως θέλει κάτι να μας πει”, είπε ο Σκίουρος. “Θα πάω να τον συναντήσω”, είπε και στη γυναίκα του “Νομίζω πως είναι ο αδερφός σου που έρχεται. Θα είμαι εδώ να τον υποδεχτώ”.

Έβρεχε πολύ όταν ο Σκίουρος βγήκε να υποδεχτεί τον νεοφερμένο. Του φώναξε:

Έλα και πες μας ποιος είσαι.

Ναι εκεί είναι το κρέας μου, απάντησε ο Γίγαντας.

Ο Σκίουρος του απάντησε ξανά, αφού νόμισε πως ήταν ο κουνιάδος του. Μόλις κατάλαβε όμως πως ο επισκέπτης δεν ήταν ο κουνιάδος του είπε από μέσα του: “Κάποιον βρήκα, κάποιος έρχεται, και σίγουρα δεν είναι ο κουνιάδος μου”. Ειδικά όταν ο Σκίουρος είδε το σακίδιο στην πλάτη του Γίγαντα σιγουρεύτηκε πως δεν ήταν ο κουνιάδος του και ξανασκέφτηκε: “Μάλλον καλό είναι να μην πάω πουθενά τώρα μιας και στα σίγουρα δεν θα φτάσω σπίτι μου”. Εκείνη όμως τη στιγμή τον έφτασε και ο Γίγαντας και τον ρώτησε πού πήγαινε. Απάντησε ο Σκίουρος: “Το σπίτι με την οικογένεια μου είναι εκεί” και ο Γίγαντας του είπε: “Πήγαινε μπροστά κι εγώ θα ακολουθήσω”.

Σαν έφτασαν οι δυο τους σπίτι, ο Σκίουρος είπε στον γίγαντα να μπει πρώτος όσο εκείνος θα μάζευε ξύλα για τη φωτιά. Ο Γίγαντας όμως επέμεινε να πάει ο Σκίουρος μπροστά, μιας και αυτός δεν ήταν μέλος της οικογένειας:

Δικό σου είναι το σπίτι, είπε ο Γίγαντας, εσύ το κυβερνάς και όχι εγώ, εσύ να πας πρώτος.

Καλέ πήγαινε μέσα, θα παγώσεις, είπε αναστατωμένος ο Σκίουρος. Έχεις γίνει μούσκεμα, άσε με να φτιάξω τη φωτιά για εσένα.

Εσύ να πας πρώτος, επέμεινε ο Γίγαντας. Δικό σου είναι το σπίτι.

Όσο και να προσπάθησε ο Σκίουρος, ο Γίγαντας δεν άκουγε. Για να γλιτώσει τις διαφωνίες τελικά, ο Σκίουρος συμφώνησε και προχώρησε να μπει πρώτος στο σπίτι του. Πίσω του, ακολούθησε και ο Γίγαντας. Καθώς όμως πλησίασαν την πόρτα του σπιτιού, ο Γίγαντας έβγαλε έναν βράχο από το σακίδιο του, τον έριξε στο Σκίουρο κατακέφαλα και τον σκότωσε.

Αφού τον σκότωσε, ο Γίγαντας είπε στη γυναίκα του Σκίουρου να τον βοηθήσει να φέρει το κρέας μέσα στο σπίτι. Εγκαταστάθηκε για τα καλά και πήρε για γυναίκα του τη χήρα του Σκίουρου. Μαγείρεψε τον Σκίουρο και διέταξε τη γυναίκα του να φάει:

Εσύ να το φας! του φώναξε εκείνη.

Όχι, εσύ θα το φας, επέμεινε εκείνος.

Αφού ο Γίγαντας έφυγε από το σπίτι, η γυναίκα του και χήρα του Σκίουρου έσκαψε μια τρύπα στο χώμα. Εκεί τοποθέτησε την κόρη που είχε με τον Σκίουρο και την τάισε με κρέας ελαφιού.

Ο Γίγαντας επέστρεψε το σούρουπο. Μαζί του έφερε ένα τεράστιο καλάθι γεμάτο με τους ανθρώπους που είχε σκοτώσει. Μόλις μπήκε σπίτι είπε στη γυναίκα του: “Ευτυχώς δε θα πεινάσουμε, κοίτα πόσο κρέας σου έφερα!”. Μα η γυναίκα είπε στον Γίγαντα να φάει μόνος του την ανθρώπινη σάρκα, εκείνη για τον εαυτό της ετοίμασε κι έφαγε ελάφι. Ο Γίγαντας ευχαρίστως έφαγε όσους είχε σκοτώσει. Η γυναίκα τάισε με ελάφι και την κόρη της που την είχε κρύψει μέσα στην τρύπα στο χώμα. Φοβόταν πως αν την έβρισκε ο Γίγαντας θα την έτρωγε κι αυτήν.

Πριν φύγει το επόμενο πρωί ο Γίγαντας, γύρισε και είπε στη γυναίκα του: “Τώρα έχεις πολύ καλύτερο άνδρα από αυτόν που είχες πριν. Σου φέρνει πολύ περισσότερο κρέας από τον προηγούμενο. Πάω να σου φέρω κι άλλο” και πήρε τον δρόμο για τους λόφους όπου ήξερε ότι ζούσαν πολλοί άνθρωποι. Είπε στη γυναίκα του ότι θα γύριζε πάλι κατά το σούρουπο, και αφού βγήκε από το σπίτι, κύλησε έναν τεράστιο βράχο μπροστά στην είσοδο για να μην δραπετεύσει η χήρα του Σκίουρου. Έβαλε και άλλους δύο εκεί που ήταν οι πόρτες για τους φιλοξενούμενους και τέλος μια μεγάλη πέτρα στο άνοιγμα του τζακιού. Μόνο μόλις σιγουρεύτηκε ότι δεν υπήρχε διέξοδος πήγε να πιάσει ανθρώπους.

Πράγματι, όταν γύρισε πριν τη δύση, είχε πιάσει πολλούς μεγαλόσωμους και αφράτους ανθρώπους για τη γυναίκα του, το καλάθι του ήταν πάλι γεμάτο. Παραμέρισε τους βράχους και μπήκε στο σπίτι. Δεν ήξερε όμως πως, όσο έλειπε, η γυναίκα είχε κάτσει και είχε μαγειρέψει μπόλικο κρέας ελαφιού. Έτσι, όταν ο Γίγαντας γύρισε και απαίτησε η γυναίκα του να φάει ανθρώπινο κρέας, εκείνη του είπε “Ναι”, αλλά στην πραγματικότητα έφαγε το ελάφι. Μόλις ο Γίγαντας χόρτασε και δεν ήθελε να φάει άλλο, πέταξε το περισσευούμενο ανθρώπινο κρέας.

Και την επόμενη μέρα πάλι τέτοιο κρέας έφερε στη γυναίκα του και της είπε: “Αν δεν φας ανθρώπινη σάρκα, θα σε σκοτώσω. Μα έχεις έναν τόσο καλό άνδρα τώρα. Δες πόσο φαγητό σού φέρνει κάθε μέρα, ούτε μια πέτρα δεν πάει χαμένη όταν την πετάω όλους τους πετυχαίνω!”. Σκότωνε και μαγείρευε, μαγείρευε και σκότωνε, αυτό έκανε κάθε μέρα και αφού έτρωγε το ‘ριχνε στον χορό και ήταν τόσο ψηλός που το κεφάλι του έβγαινε πιο ψηλά από την τρύπα του τζακιού.

Η γυναίκα του Γίγαντα μετά από λίγο καιρό γέννησε δυο αγοράκια, δυο μικρούς γίγαντες. Ήθελε να τα σκοτώσει, μα φοβόταν πως ο Γίγαντας θα έπαιρνε εκδίκηση κι έτσι τα έθρεψε κι αυτά μεγάλωναν. Ταυτόχρονα, κρατούσε ακόμη κρυμμένη την κόρη της στην τρύπα στο χώμα. Πάντα την τάιζε άφθονο κρέας ελαφιού.

Μια μέρα που είχε βγει πάλι ο Γίγαντας, η γυναίκα έβγαλε την κόρη της από τον λάκκο και την πήρε στην αγκαλιά της, όσο τα δυο αγόρια γίγαντες κοιμόντουσαν. Έκλαιγε όλη μέρα όσο έλειπε ο Γίγαντας, θρηνούσε για τον χαμό του Σκίουρου. Έκλαιγε και που δεν μπορούσε να αποδράσει με όλους αυτούς τους βράχους που είχε βάλει ο Γίγαντας σε όλες τις εισόδους. Έτσι συνέχεια καθόταν στο σπίτι κι έκλαιγε.

Όπως κάθε μέρα ο Γίγαντας είπε: “Φάε, αυτό είναι το φαγητό που ετοίμασα για εσένα και θα το φας. Να, αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι, το διάλεξα ειδικά για εσένα” και η γυναίκα απάντησε μόνο “Ναι”. Ο Γίγαντας άρχισε να χορεύει. Χόρευε και χόρευε και το κεφάλι του έβγαινε έξω από την τρύπα του τζακιού κι όλη νύχτα χόρευε, τέτοια ήταν η χαρά του. Της είπε το πρωί: “Να φροντίσεις τους γιους μου. Να μην τους χάσεις και να μην τους παραμελήσεις. Να τους ταΐζεις τακτικά, κρέας θα σου φέρνω εγώ και μάλιστα άφθονο, πάντα πετυχαίνω τον στόχο μου”. Πήγαινε στους λόφους και σκότωνε τους πάντες, γέρους και νέους, αγόρια και κορίτσια. Σκότωνε τόσους πολλούς που γρήγορα γέμιζε το καλάθι του. Η γυναίκα όμως έτρωγε πάντα το κρέας ελαφιού που είχε πιάσει ο Σκίουρος.

Γύριζε σπίτι ο Γίγαντας και χόρευε. Στη γυναίκα του έδινε να τρώει τους γέρους και τις γριές ενώ για τον εαυτό του κρατούσε τους νεότερους. Μια μέρα, μαζί με τους ανθρώπους, έφερε μαζί του κουκουνάρια. Τα παλιωμένα, άσπρα κουκουνάρια που δεν είχαν σχεδόν καθόλου ψαχνό τα έδωσε στη γυναίκα του λέγοντας της: “Φάε αυτά τα κουκουνάρια, έχω φέρει πολλά. Βλέπεις, δε θα πεινάσεις ποτέ όσο είσαι μαζί μου. Φάε, μου φαίνεσαι πεινασμένη” και η γυναίκα είπε μόνο “Ναι”. Μα τον ξεγέλασε και μόνο έκανε ότι έφαγε τα κουκουνάρια. Ενώ δεν κοιτούσε ο Γίγαντας, εκείνη τα πέταξε και έφαγε τα κουκουνάρια που κάποτε της είχε φέρει ο Σκίουρος. Κάθε φορά που έφευγε ο Γίγαντας εκείνη έτρωγε μόνο από το φαγητό που είχε φέρει ο Σκίουρος.

Ο Γίγαντας συνέχισε να φέρνει πίσω ανθρώπινο κρέας και μάλιστα κι από γυναίκες μεγαλόσωμες και τροφαντές. Κάποιες φορές έφερνε στη γυναίκα του και έγκυες και της έλεγε: “Φάε. Φάε καλά!” κι εκείνη του έλεγε “Ναι, τρώω”, αλλά πάντα του έλεγε ψέματα και δεν έτρωγε.

Πήγαινε ο Γίγαντας κατά τους λόφους για να πιάσει ανθρώπους και τώρα ταξίδευε ακόμη πιο μακριά να φέρει κυνήγι πίσω στο σπίτι του. Έφερε στη γυναίκα του γριές γυναίκες και της είπε να τις φάει, κι εκείνη του είπε “Ναι” και τον κορόιδεψε. Κάθε μέρα η γυναίκα έκλαιγε γιατί φοβόταν ότι θα τη σκότωνε και κάθε μέρα μαγείρευε ελάφι και το έδινε στην κόρη της μέσα στο λάκκο. Την έβγαζε και την κρατούσε και έκλαιγε γιατί ο Σκίουρος είχε πεθάνει και ήταν πολύ καλός άνδρας. Όταν έλειπε ο Γίγαντας έκλαιγε και όταν γυρνούσε, έβαζε πάλι την κόρη της στο χώμα και ξάπλωνε από πάνω για να μην τη βρει ο Γίγαντας. Τα δυο αγόρια βρίσκονταν πάντα στις γωνιές του σπιτιού και όταν ερχόταν ο Γίγαντας, πάντα τους άλλαζε θέση. Τα αγόρια δεν έκλαιγαν ποτέ, μόνο γελούσαν, αυτό έκαναν όλη μέρα.

Τα αδέρφια του Σκίουρου στον Νότο τον είδαν στον ύπνο τους. Ένας από αυτούς είπε: “Νομίζω ότι πρέπει να πάω να τον επισκεφτώ, να δω τι κάνει. Στο όνειρο μου τον είδα άρρωστο”. Και χωρίς να πει σε κανέναν τίποτα, κίνησε να πάει στον αδερφό του τον Σκίουρο μιας και είχε ανησυχήσει. Ταξίδεψε μέσα από βουνά, αλλά δεν πήγε από το μονοπάτι, μόνο μέσα από τη βλάστηση και πέρασε τα ψηλότερα βουνά. Δεν βιαζόταν, πήγαινε αργά και σταθερά να δει τον αδερφό του.

Έφτασε επιτέλους στο σπίτι του Σκίουρου και φώναξε στη νύφη του:

Ήρθα! Τι είναι αυτοί οι βράχοι στην είσοδο;

Έλα μέσα, ακούστηκε η φωνή της νύφης του από μέσα από το σπίτι. Ο Γίγαντας σκότωσε τον αδερφό σου και κάθε μέρα με κλείνει μέσα στο σπίτι με αυτούς τους βράχους.

Εκείνος έβγαλε έναν έναν τους βράχους από τις εισόδους. Σαν μπήκε στο σπίτι, η γυναίκα τού είπε:

Ο Γίγαντας σκότωσε τον αδερφό σου και τώρα έχει δυο αγόρια γίγαντες, να, εκεί είναι.

Που είναι η κόρη του αδερφού μου; ρώτησε ο αδερφός του Σκίουρου.

Είναι μέσα σ΄ εκείνον τον λάκκο, δεν ήθελα να την βρει ο Γίγαντας, και του έδειξε την τρύπα.

Ο αδερφός του Σκίουρου ρώτησε τη γυναίκα πότε θα επέστρεφε ο Γίγαντας: “Κάποιες φορές επιστρέφει το σούρουπο, κάποιες φορές αφού έχει βραδιάσει. Αλλά αυτή τη φορά πήγε μακριά και θα γυρίσει αύριο το πρωί”, του απάντησε εκείνη. Ο κουνιάδος της τής είπε να συνθλίψει κάμποσο οψιανό και να τραβήξει για το πατρικό της. Της είπε: “Ο Γίγαντας έχει πολλά αδέρφια. Αν σε στριμώξουν πουθενά εσύ να τους πετάξεις τον οψιανό στα μούτρα. Εγώ δεν θα έρθω μαζί σου, θα μείνω εδώ να περιμένω”.

Η γυναίκα έκανε σκόνη κάμποσο οψιανό και τον έβαλε μέσα σε ένα τομάρι ελαφιού. Ο κουνιάδος της τότε της είπε να ξεκινήσει αμέσως κι επανέλαβε: “Πρόσεξε να μην χάσεις τον οψιανό, μόνο αυτός θα σε σώσει. Αν δεις τους Γίγαντες, να τους τον πετάξεις στα μάτια”. Και άρχισε να σκάβει την μια τρύπα μετά την άλλη.

Η γυναίκα τον υπάκουσε κι έφυγε. Στο μεταξύ εκείνος έσκαβε κι έσκαβε τρύπες, μια στον Νότο, μια στη Δύση, μια στον Βορρά και μια στην Ανατολή. Τις τρύπες τις έσκαβε για να χωθεί μέσα σε περίπτωση που τον κυνηγήσουν, να έχει κάπου να κρυφτεί. Έσκαβε τρύπες παντού, μέσα στο σπίτι και έξω από αυτό. Σαν τελείωσε έκατσε χάμω και δεν έκανε τίποτα άλλο. Ξεκουράστηκε κι έκανε και μια βόλτα στα περίχωρα του σπιτιού.

Άρχισε να σκέφτεται τον Γίγαντα και πότε θα γυρνούσε. Πήγε στους λόφους και έφερε πίσω ένα κλαδί μανζανίτα που τη μια άκρη του την ακόνισε καλά. Όλη μέρα τη δούλευε την άκρη ήθελε να την κάνει πολύ κοφτερή. Σκέφτηκε και τις προειδοποιήσεις της νύφης του. Την είχε ρωτήσει τι συνήθιζε να κάνει ο Γίγαντας σαν γύριζε κι εκείνη του είχε πει ότι χόρευε μέσα κι έξω και ότι το κεφάλι του περίσσευε πάνω από την τρύπα του τζακιού. Ο αδερφός του Σκίουρου το είχε καταγράψει και τώρα είχε τελειώσει με τη μύτη του κλαδιού μανζανίτα, ήταν στ’ αλήθεια πολύ μυτερό.

Βάλθηκε να κόβει βόλτες. Με το βλέμμα του πάντα στραμμένο προς τους λόφους, είδε τον Γίγαντα να κατεβαίνει και σκέφτηκε: “Αυτός πρέπει να είναι”. Στάθηκε απ’ έξω από το σπίτι και μόνο όταν ο Γίγαντας είχε πλησιάσει αρκετά μπήκε μέσα. Ο Γίγαντας τον είδε και όλο χαρά είπε: “Να κι άλλο θύμα, να κι άλλο θήραμα!” και βιάστηκε να ακολουθήσει τον άνδρα μέσα στο σπίτι.

Ο αδερφός του Σκίουρου όμως είχε ήδη σκοτώσει τα δυο αγόρια γίγαντες. Τους είχε βγάλει τα μάτια και τα είχε πετάξει στη φωτιά ενώ το καθένα τους το είχε στήσει σε διαφορετική γωνιά του σπιτιού. Όλα αυτά έγιναν γιατί πριν φύγει η νύφη του την είχε ρωτήσει: “Πού έχουν οι Γίγαντες την καρδιά τους;” κι εκείνη του είχε πει: “Στον αστράγαλο” κι εκεί ακριβώς τα είχε χτυπήσει όταν τα σκότωσε. Μόλις τα σκότωσε και πέταξε τα μάτια τους στη φωτιά είχε βγει έξω αφήνοντας τους δυο μικρούς γίγαντες σε δυο γωνιές κοντά στη φωτιά.

Ο αδερφός του Σκίουρου μίλησε τότε στον Γίγαντα και του είπε:

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις όταν γυρίζεις σπίτι;

Χορεύω βέβαια! Δες με να χορεύω!

Ο αδερφός του Σκίουρου τότε άρχισε να χώνεται πότε στην μια τρύπα που είχε σκάψει και πότε στην άλλη και όσο και να προσπαθούσε να τον πιάσει ο Γίγαντας, ο άνδρας πάντα του ξέφευγε με ταχύτητα. Ο Γίγαντας τον κυνήγησε παντού μέσα στο σπίτι και κάθε φορά που τον ζύγωνε, ο άνδρας χωνόταν μέσα στη μια τρύπα κι έβγαινε από μια άλλη. Είπε τότε στον Γίγαντα: “Δεν μπορείς να με πιάσεις παρά μόνο αν χορέψεις. Χόρεψε λοιπόν κι εγώ μετά θα σε αφήσω να με πιάσεις. Αλλά θέλω να σε δω να χορεύεις πρώτα”.

Ο Γίγαντας άρχισε να χορεύει και ο αδερφός του Σκίουρου βγήκε έξω από το σπίτι. Φώναξε στον Γίγαντα: “Χόρεψε κι άλλο, κι άλλο! Πήδα πιο ψηλά κι από την τρύπα του τζακιού, θέλω να σε δω να χορεύεις!”.

Ο Γίγαντας έκανε όπως του είπε ο άνδρας. Καθώς χόρευε, ο αδερφός του Σκίουρου έβγαλε το κλαδί μανζανίτα και σκαρφάλωσε πάνω στο σπίτι κατά την τρύπα του τζακιού. Ξάφνου έδωσε μια στον Γίγαντα και του κάρφωσε το κλαδί στον λαιμό με τέτοια δύναμη που του έκοψε το κεφάλι. Το κεφάλι κύλησε κι έφτασε μέχρι την πηγή που βρισκόταν δίπλα στο σπίτι ενώ το σώμα του σωριάστηκε εκεί που στεκόταν. Ο αδερφός του Σκίουρου τότε έκοψε το σώμα του Γίγαντα σε κομμάτια και τα σκόρπισε πάνω από δέντρα, πάνω από βράχους και σε ολόκληρο το εσωτερικό του σπιτιού.

Ένας από τους αδερφούς του Γίγαντα τον είδε στον ύπνο του. Είδε ότι ο αδερφός του είχε στην κατοχή του πολύ κρέας. Είπε στα άλλα του αδέρφια: “Πάμε να επισκεφτούμε τον αδερφό μας, έχει παντρευτεί τώρα και κάθε μέρα έχει άφθονο κρέας στο τραπέζι του”. Κάμποσοι από τους αδερφούς του Γίγαντα κίνησαν τότε για το σπίτι του Σκίουρου. Μόλις έφτασαν είδαν όλο αυτό το κρέας να βρίσκεται σκορπισμένο εδώ κι εκεί: “Τόσο κρέας, μα τόσο κρέας! Ο αδερφός μας έχει γίνει πολύ καλός στο σημάδι με την πέτρα του!”, είπαν τα αδέρφια του.

Μάζεψαν και μαγείρεψαν το κρέας που βρήκαν, αγνοώντας πως ήταν αυτό του αδερφού τους. Νόμισαν ότι ήταν από τους διάφορους ανθρώπους που είχε σκοτώσει. Έφαγε ο καθένας τους από ένα κομμάτι και αισθάνθηκαν ευχαριστημένοι. Ένας τους όμως δίψασε και άρχισε να ψάχνει για καμιά πηγή. Είδε αυτή δίπλα στο σπίτι και σαν πλησίασε να πιει, είδε στο έδαφος το κεφάλι του αδερφού του: “Τον αδερφό μας φάγαμε!” είπε στα αδέρφια του και όλοι συγκεντρώθηκαν μέσα στο σπίτι. Είπε τότε ο μικρότερος:

Κάποιος σκότωσε τον αδερφό μας. Τι να φωνάξουμε σαν θα κλάψουμε;

Να φωνάξουμε “δρυς”! είπε ένας άλλος αδερφός. Δεν ξέρω ποιος είναι ο φονιάς του μα ούτε από πού ήρθε. Λέω να κοιμηθούμε και να ονειρευτούμε.

Έτσι έκαναν όλοι τους. Αυτός που είχε προτείνει να κοιμηθούν είπε να κοιμηθούν με το κεφάλι τους προς τον Νότο. Οι υπόλοιποι του απάντησαν πως δεν πίστευαν πως ο φονιάς είχε έρθει από εκεί. Κοιμήθηκαν και μετά σηκώθηκαν. “Δεν τον ονειρεύτηκα καθόλου, ας κοιμηθούμε ξανά”, είπε ένας. Κοιμήθηκαν και σηκώθηκαν και ένας άλλος είπε: “Κάποιος από τον Βορρά σκότωσε τον αδερφό μας”. Μα οι άλλοι δεν τον πίστεψαν. Κοιμήθηκαν και σηκώθηκαν: “Από την Ανατολή είναι ο φονιάς του αδερφού μας”, είπε ξάφνου αυτός που ξύπνησε πρώτος. Και πάλι οι άλλοι δεν το δέχτηκαν.

Ο μικρότερος τότε, αυτός που είχε βρει το κεφάλι πλάι στην πηγή άρχισε να κλαίει. Οι άλλοι πήγαν να τον ησυχάσουν. Εκείνος σηκώθηκε και πήγε πάλι μέχρι την πηγή, βούτηξε το κεφάλι του μέσα στο νερό και έτσι, όταν γύρισε πάλι στους άλλους φαινόταν ότι αυτός είχε κλάψει περισσότερο από όλους τους. Όλοι πίστεψαν πως το νερό στο πρόσωπο του ήταν δάκρυα: “Μόνο αυτός κλαίει πικρά για τον αδερφό μας”, μουρμούρισαν, “ας ξανακοιμηθούμε”.

Ο μικρότερος τότε ξύπνησε τους άλλους με το όνειρό του. Τους είπε πως αυτός που έψαχναν ήταν από τη Δύση.:

Ας φωνάξουμε λοιπόν! είπαν όλοι οι Γίγαντες.

Όχι! Ας κοιμηθούμε πριν φωνάξουμε, είπε ο μικρότερος.

Κοιμήθηκαν και σηκώθηκαν και ο μικρότερος είχε ονειρευτεί πως η νύφη τους ήταν καθ’ οδόν για το πατρικό της: “Ας σηκωθούμε τώρα”, είπε, “κι ας προλάβουμε τη νύφη μας πριν να φτάσει στου πατέρα της. Αλλά ας βιαστούμε”, συνέχισε, “να βιαστούμε στην αρχή για να πάμε πιο αργά μετά”, και όλοι τους ξεκίνησαν με φωνές.

Ο αδερφός του Σκίουρου γέλασε πολύ μόλις σκότωσε τον Γίγαντα. Γέλασε και όταν είδε όλους τους αδερφούς του Γίγαντα να τρέχουν.

Πριν να φτάσει η νύφη τους στο σπίτι του πατέρα της, οι γίγαντες την πρόλαβαν. Ένας τους είπε στον άλλο: “Να τη! Τη βλέπω, τράβα να την πιάσεις εσύ!” και σαν την έπιασε η γυναίκα πήρε μια χούφτα οψιανό και τον πέταξε στα μάτια των Γιγάντων. Όσους τους πέτυχε άρχιζαν να σκούζουν: “Κάτι με τυφλώνει, κάτι με τυφλώνει! Βγάλτο γρήγορα, βγάλτο γρήγορα!” και άρχισαν ο ένας να κοιτά μέσα στα μάτια του άλλου και να προσπαθεί να βγάλει τον οψιανό. Στο μεταξύ, η γυναίκα απομακρύνθηκε αρκετά. Μα πάλι κατάφεραν να τη φτάσουν: “Πιάστε την, πιάστε την!”, έλεγαν ο ένας στον άλλο.

Ένας τους παραλίγο να την πιάσει, αλλά αυτή πάλι τους πέταξε οψιανό στα μάτια: “Δεν βλέπω, έχω κάτι στο μάτι μου, έχω κάτι στο μάτι μου!” άρχισε να φωνάζει ο Γίγαντας. Κι άρχισαν πάλι να ψαχουλεύουν τα μάτια τους πολύ προσεκτικά ενώ η νύφη τους απομακρυνόταν.

Σαν καθάρισαν τα μάτια τους, οι Γίγαντες την πήραν πάλι στο κατόπι: “Πρέπει να την πιάσουμε, πρέπει να την φτάσουμε πριν να φτάσει σπίτι. Γρήγορα, δεν βλέπετε που κουβαλά την κόρη της στην πλάτη;” και έτρεξαν με όλη τους τη δύναμη να τη φτάσουν. Μόλις την πλησίασαν για τα καλά, εκείνη για άλλη μια φορά τους πέταξε οψιανό. Όλοι τους τώρα φώναξαν: “Δεν βλέπω, δεν βλέπω! Βγάλε το από τα μάτια μου, βγάλε το από τα μάτια μου!” και αφού έφαγαν μπόλικη ώρα να καθαρίζουν τα μάτια τους, η γυναίκα ξεμάκρυνε πολύ.

Σαν μπόρεσαν και πάλι να δουν, οι Γίγαντες είπαν: “Κυνηγήστε τη νύφη μας, να την πιάσουμε πριν να φτάσει στο πατρικό της! Πιάστε την!”. Ένας την έφτασε και της έπιασε τα ρούχα, τραβώντας την προς το μέρος του. Μα εκείνη είχε ακόμη οψιανό και τον πέταξε στα μάτια τους. Όλοι οι γίγαντες τυφλώθηκαν και βάλθηκαν να καθαρίζουν ο ένας τα μάτια του άλλου. Μόλις μπόρεσαν να δουν και πάλι, ένας τους είπε: “Δεν μπορεί να της έχει μείνει ακόμη πολύς οψιανός. Ελάτε, πλησιάζει επικίνδυνα το πατρικό της σπίτι, τρέξτε!”. Πάλι την έφτασαν και η γυναίκα, που δεν είχε χάσει ακόμη την κόρη της από την πλάτη της τους πέταξε οψιανό και τους καθυστέρησε. Είπε τότε στην κόρη της: “Θα φτάσουμε το σπίτι και θα είμαστε ασφαλείς, θα φτάσουμε στου παππού σου. Έλα τώρα και μην κουράζεσαι. Έλα τώρα και μας φτάνουν πάλι”. Έτρεχε η γυναίκα και άρχισαν πάλι να την ακολουθούν οι Γίγαντες. Έφτασαν κοντά της κι εκείνη τους έριξε κι άλλη χούφτα οψιανό. Οι Γίγαντες σταμάτησαν να καθαρίσουν τα μάτια τους και η γυναίκα συνέχισε να τρέχει να τους ξεφύγει. Κοίταξε και της είχε μείνει μόνο άλλη μια χούφτα οψιανός. Είπε στην κόρη της: “Κουράγιο και φτάσαμε σχεδόν, μη φοβάσαι πια. Ο παππούς σου, η Σαύρα θα μας σώσει μόλις φτάσουμε σπίτι του”.

Ο Γίγαντες όλο και ζύγωναν τώρα. Πότε πότε σταματούσαν κιόλας και το έριχναν στον χορό και στο τραγούδι. Μετά όμως έτρεχαν να την πιάσουν. Και αυτή τη φορά σίγουρα θα την είχαν πιάσει αν δεν τους πέταγε τον τελευταίο της οψιανό.

Η γυναίκα βρέθηκε τότε μπροστά στο σπίτι του πατέρα της. Οι Γίγαντες, που είχαν καθαρίσει ξανά τα μάτια τους, έτρεχαν προς το μέρος της φωνάζοντας: “Πρέπει να την πιάσουμε πριν να μπει μέσα!”.

Η γυναίκα φώναξε στον πατέρα της να της ανοίξει να μπει: “Ένας Γίγαντας σκότωσε τον γαμπρό σου. Ένας Γίγαντας τον έφαγε”. Η βαριά πέτρινη πόρτα τότε άνοιξε. Η γυναίκα και η κόρη της πέρασαν μέσα και ο πατέρας της έφτυσε την πόρτα ξοπίσω της να μην μπορέσουν να μπουν μέσα οι Γίγαντες. Όλο το σπίτι τότε μεταμορφώθηκε σε πέτρα, με αυτή τη φτυσιά έγινε γερό και δυνατό, πέτρινο. Οι Γίγαντες το κύκλωσαν και άρχισαν να ψάχνουν και να ρωτούν για την πόρτα. Μα η Σαύρα δεν τους απάντησε. Στο τέλος κουράστηκαν και έκατσαν κάτω. Σε λίγο όμως άρχισαν πάλι τους χορούς και τα τραγούδια.

Ο γέρος ρώτησε την κόρη του:

Μα ποιοι είναι αυτοί, ποιοι είναι;

Είναι τα αδέρφια του Γίγαντα.

Άσε να τους φυσήξει ο αέρας μακριά, είπε ο γέρος Σαύρα. Να τους πάρει να τους πετάξει μακριά, δεν τους θέλω εδώ.

Τότε σηκώθηκε ένας πολύ δυνατός άνεμος, αλλά τα αδέρφια του Γίγαντα γύρισαν όλα μαζί και φύσηξαν τον άνεμο μακριά. Ο γέρος τότε μέσα από το σπίτι του κάλεσε να έρθει χιόνι τρανό. Το χιόνι ήρθε και κάλυψε τα πάντα: “Έλα και πέσε πάνω από τα πάντα”, είπε με δυνατή φωνή ο γέρος Σαύρα όταν κάλεσε το χιόνι. Οι Γίγαντες όμως άρχισαν να φωνάζουν και το χιόνι έλιωσε. Φώναξαν και φώναξαν και όταν έλιωσε εντελώς το χιόνι, είπε ο γέρος: “Τι παράξενο που δεν με φοβούνται. Μα τι τρέχει με αυτούς; Γιατί δεν με φοβούνται;” και φώναξε το χαλάζι. Έφερε χοντρό χαλάζι για να διώξει τους Γίγαντες μακριά. Αυτό ζήτησε ο γέρος όταν το φώναξε, μα οι αδερφοί του Γίγαντα με τις φωνές τους σταμάτησαν το χαλάζι. Ο γέρος Σαύρα τότε, ο πατέρας της χήρας του Σκίουρου κάλεσε νεροποντή. Την κάλεσε να παρασύρει τους Γίγαντες και να τους πάρει μακριά. Η νεροποντή τα κατάφερε και πριν προλάβουν οι γίγαντες να της φωνάξουν τους σήκωσε με τα νερά της και τους πήρε από εκεί. Και δεν ξαναγύρισαν ποτέ, αφού πνίγηκαν όλοι τους.

Η γυναίκα τότε είπε στον πατέρα της: “Ο Γίγαντας σκότωσε τον πατέρα της κόρης μου. Τον σκότωσε και αφού τον σκότωσε τον έφαγε. Όταν ήρθε ο Γίγαντας, εγώ νόμιζα πως ήταν ο αδερφός του Σκίουρου που είχε έρθει να μας δει. Εγώ είπα στον Σκίουρο να πάει να τον υποδεχτεί όταν άκουσα τη φωνή του. Δεν ήξερα ότι ερχόταν Γίγαντας. Ο Σκίουρος πήγε να υποδεχτεί τον Γίγαντα. Μόλις τον πλησίασε τον ρώτησε ποιος ήταν και ο Γίγαντας αποκρίθηκε “Έλα εδώ, εδώ είμαι”, έτσι είπε ο Γίγαντας όταν είδε τον Σκίουρο. Μετά ο Γίγαντας είπε “Αυτό εκεί είναι το κρέας μου, τον έπιασα, τον έπιασα. Κρέας!”. Δεν ξέραμε ότι ήταν ο Γίγαντας, νομίζαμε πως είχε έρθει ο αδερφός του Σκίουρου να μας δει. Ο Σκίουρος έφερε τον Γίγαντα σπίτι, τον έφερε σπίτι. Τον φοβήθηκε πολύ και προσπάθησε να τον αφήσει στους λόφους, αλλά ο Γίγαντας τον ακολούθησε. Τώρα εκεί είναι ο αδερφός του Σκίουρου, πήρε τη θέση του νεκρού του αδελφού. Δεν ξέρω πώς είναι τώρα και τι κάνει. Μου είπε “Εσύ να πας στον πατέρα σου, εγώ θα μείνω εδώ. Θα μείνω εδώ στο πόδι του αδερφού μου. Είμαι έτοιμος για άλλον Γίγαντα τώρα”.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει αυτοκτονία

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Η ιστορία είναι ευγενική παραχώρηση του: www.firstpeople.us

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ένας Θρύλος για τον Καταρράχτη Μαλτνόμα

Πολλά χρόνια πριν, ο αρχηγός των Μαλτνόμα είχε μια νέα κι όμορφη κόρη. Της είχε ιδιαίτερη αδυναμία μιας και όλοι του οι γιοι είχαν πεθάνει σε μάχες και ο ίδιος ήταν πια ηλικιωμένος. Της διάλεξε σύζυγο πολύ προσεκτικά, έναν αρχηγό από το γειτονικό λαό Κλάτσοπ. Στο γαμήλιο τραπέζι κατέφτασαν λαοί από τον Βορρά και τον Νότο.

Το γλέντι κράτησε αρκετές μέρες. Έγιναν και αγώνες κολύμβησης και αγώνες κανό. Οργανώθηκαν ιπποδρομίες, διαγωνισμοί τοξοβολίας, χορού και φαγητού. Όλοι οι καλεσμένοι είχαν πολύ καλή διάθεση και η νύφη κι ο γαμπρός ήταν πολύ αγαπητοί στους λαούς τους.

Μα χωρίς καμιά προειδοποίηση, αυτή η χαρά μετατράπηκε σε θρήνο. Μια αρρώστια χτύπησε το χωριό. Τα παιδιά και οι νεότεροι ήταν τα πρώτα θύματα της, ακόμα και οι πιο δυνατοί νέοι άνδρες αρρώσταιναν και πέθαιναν σε μία μόλις μέρα. Τα κλάματα των γυναικών ακούγονταν σε όλο το χωριό των Μαλτνόμα και στις γύρω κατασκηνώσεις των καλεσμένων τους: “Το Μεγάλο Πνεύμα έχει θυμώσει μαζί μας”, είπαν οι άνθρωπο μεταξύ τους. Ο αρχηγός κάλεσε σε συμβούλιο τους γέρους και τους καλύτερους πολεμιστές του και τους ρώτησε με σοβαρό ύφος: “Τι μπορούμε να κάνουμε για να κατευνάσουμε το Μεγάλο Πνεύμα;”.

Μα μόνο σιωπή ακολούθησε αυτή του την ερώτηση. Ένας από τους γηραιότερους θεραπευτές σηκώθηκε τότε και είπε: “Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Αφού το Μεγάλο Πνεύμα θέλει να πεθάνουμε τότε κι εμείς πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον επερχόμενο θάνατό μας με ανδρεία. Εμείς οι Μαλτνόμα φημιζόμαστε για την ανδρεία μας άλλωστε”.

Όλα τα μέλη του συμβουλίου κούνησαν καταφατικά κεφάλι δείχνοντας ότι συμφωνούν. Όλοι εκτός από έναν, τον γηραιότερο όλων των θεραπευτών. Δεν είχε πάει στο γλέντι και δεν είχε λάβει μέρος στους αγώνες, μα σαν τον φώναξε ο αρχηγός του κατέβηκε αμέσως από το βουνό που ζούσε. Σηκώθηκε όρθιος, στηριζόμενος στη μαγκούρα του, και απευθύνθηκε στο συμβούλιο με φωνή σιγανή κι αδύναμη: “Είμαι πολύ γέρος φίλοι μου, έχω ζήσει πολύ, πολύ καιρό. Θα σας εξηγήσω και γιατί θέλω να μοιραστώ μαζί σας όσα μου είπε κάποτε ο πατέρας μου. Ήταν κι αυτός μέγας θεραπευτής των Μαλτνόμα πριν πολλά καλοκαίρια και πριν πολλά χιόνια. Όταν πια είχε γεράσει, μου είπε ότι, σαν θα γερνούσα κι εγώ, το Μεγάλο Πνεύμα θα έστελνε στον λαό μια αρρώστια. Όλοι θα πέθαιναν, μου είπε, εκτός κι αν γινόταν μια μεγάλη θυσία στο Μεγάλο Πνεύμα. Μια αγνή και αθώα κόρη του λαού, μια κόρη αρχηγού θα έπρεπε με τη θέλησή της να θυσιαστεί για τον λαό της. Πρέπει να πάει μόνη της στον γκρεμό πάνω από το Μεγάλο Ποτάμι και να ριχτεί στα βράχια από κάτω. Αν το κάνει αυτό, τότε η αρρώστια θα φύγει από τον λαό μας”. Έκανε μια παύση και συνέχισε: “Τελείωσα τα λόγια μου, είπα το μυστικό του πατέρα μου και τώρα μπορώ να πεθάνω ήσυχος”.

Πλήρης σιγή επικράτησε καθώς ο γέρο-θεραπευτής έκατσε πάλι κάτω. Μετά από λίγο, ο αρχηγός σήκωσε το κεφάλι του: “Ας καλέσουμε να έρθουν οι κοπέλες που κάποτε οι πατέρες και οι παππούδες τους υπήρξαν αρχηγοί”.

Σύντομα, μπροστά στον αρχηγό στέκονταν καμιά ντουζίνα κοπέλες, ανάμεσά τους και η αγαπημένη του κόρη. Ο αρχηγός τούς είπε ό,τι είχε πει πρωτύτερα ο γεροθεραπευτής: “Είμαι σίγουρος πως τα λόγια του είναι αληθινά”, πρόσθεσε. Έπειτα γύρισε προς όλους τους θεραπευτές και προς όλους τους πολεμιστές του και ανακοίνωσε: “Πείτε στο λαό μας πως θα πεθάνουμε με ανδρεία. Δεν μπορώ να ζητήσω από καμιά κοπέλα να θυσιαστεί. Το συμβούλιό μας τελείωσε”.

Η αρρώστια έμεινε στο χωριό και πολλοί ακόμη άνθρωποι πέθαναν. Η κόρη του αρχηγού αναρωτήθηκε πολλές φορές αν θα ήταν σωστό να θυσιαστεί εκείνη για να ζήσει ο λαός της, μα ήταν νέα, αγαπούσε πολύ τον νέο της άνδρα και ήθελε να ζήσει.

Μερικές μέρες αργότερα, είδε την αρρώστια και στο πρόσωπο του αγαπημένου της και τότε κατάλαβε με βεβαιότητα τι έπρεπε να κάνει. Του δρόσισε το πρόσωπο όπως μπορούσε, τον τάισε και τον φρόντισε και πριν φύγει άφησε δίπλα του μια σκάφη με φρέσκο νερό. Χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν και προσέχοντας να μη φανεί, έφυγε από το χωριό.

Όλη την επόμενη μέρα και όλη την επόμενη νύχτα περπάτησε ακολουθώντας το μονοπάτι που οδηγούσε στο Μεγάλο Ποτάμι. Το δείλι, έφτασε και στην άκρη του γκρεμού. Στάθηκε εκεί σιωπηλή για κάποιες στιγμές κοιτάζοντας κάτω το νερό και τα κοφτερά βράχια. Έπειτα σήκωσε τα μάτια και τα χέρια της προς τον ουρανό. Έτσι είπε δυνατά στο Μεγάλο Πνεύμα: “Είσαι θυμωμένος με τον λαό μου. Θα διώξεις την αρρώστια αν σου δώσω τη ζωή μου; Μόνο αγάπη, ειρήνη και αρετή έχω στην καρδιά μου. Αν δέχεσαι εμένα για θυσία, δώσε μου ένα σημάδι στον ουρανό και διαβεβαίωσέ με ότι ο θάνατος μου δεν θα πάει χαμένος, πως θα σωθεί ο λαός μου”.

Τότε, είδε το φεγγάρι να βγαίνει πίσω από τα δέντρα πέρα από τον ποταμό. Ήξερε πως αυτό ήταν το σημάδι. Έκλεισε τα μάτια και πήδηξε στο κενό.

Το επόμενο πρωί όλοι όσοι περίμεναν να πεθάνουν εκείνη την ημέρα σηκώθηκαν από τα κρεβάτια τους και είχαν γίνει εντελώς καλά, ήταν τώρα γεροί και δυνατοί. Χάρηκαν πάρα πολύ και ο ήχος του γέλιου αντήχησε και πάλι στο χωριό των Μαλτνόμα και στις κατασκηνώσεις τριγύρω.

Κάποιος τότε ρώτησε: “Τι έκανε την αρρώστια να φύγει; Μήπως κάποια από τις κοπέλες…;” και ο αρχηγός κάλεσε μπροστά του όλες όσες είχαν πατέρα ή παππού αρχηγό. Αυτή τη φορά κάποια έλειπε.

Ο νεαρός πολεμιστής Κλάτσοπ τότε άρχισε να βαδίζει γρήγορα στο μονοπάτι που οδηγούσε στο Μεγάλο Ποτάμι, ακολουθούμενος κι από άλλους ανθρώπους. Στα βράχια στο τέλος του γκρεμού είδαν την αγαπημένη τους κόρη. Την πήραν και την έθαψαν.

Ο πατέρας της τότε προσευχήθηκε στο Μεγάλο Πνεύμα: “Δώσε μας κάποιο σημάδι ότι το πνεύμα της κόρης μου βρίσκεται στη χώρα των πνευμάτων”. Σχεδόν αμέσως όλοι άκουσαν τον ήχο του νερού να έρχεται από ψηλά. Γύρισαν και κοίταξαν κατά τον γκρεμό. ‘Ενας μεγάλος όγκος νερού, καθαρού και ασημένιου άρχισε τότε να πέφτει με θόρυβο από τον βράχο. Έγινε δροσερή ομίχλη και έπεσε στα πόδια τους. Η ροή του νερού έπειτα θέριεψε μέχρι που έγινε σωστός καταρράκτης.

Πολλά καλοκαίρια τώρα το νερό πέφτει από τον βράχο. Πότε πότε έρχεται και το πνεύμα της θαρραλέας και καλής κόρης να δει τον καταρράκτη. Ντυμένη στα λευκά, στέκεται ανάμεσα στα δέντρα στη μια άκρη του Καταρράκτη Μαλτνόμα. Από εκεί αγναντεύει το μέρος όπου έκανε τη μεγάλη της θυσία κι έσωσε τη ζωή του αγαπημένου της και όλου του λαού της.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει έντονες σκηνές βίας, απαγωγή

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Η Ιστορία του Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ

Ήταν κάποτε ένα ποτάμι, το Ξε-Ντα’Ουλ. Εκεί ζούσαν και οι Γκ ιντζέξλα Λ. Κάθε καλοκαίρι ξέραιναν κάθε είδους μούρα, σολομό και στ’ αλήθεια οποιοδήποτε τρόφιμο για να είναι προετοιμασμένοι για τον χειμώνα.

Μια μέρα δέκα νεαρές γυναίκες σηκώθηκαν να πάνε να μαζέψουν σολομομούρα και μάλιστα ανάμεσά τους βρισκόταν και μια αρχόντισσα. Πήραν όλες τους το μονοπάτι μόνο που κάποια στιγμή, η αρχόντισσα πάτησε με το γυμνό της πόδι περιττώματα αρκούδας. Θύμωσε πολύ και φώναξε όλο περηφάνια: “Μπλιαχ! Πρέπει να πάτησα τα περιττώματα της πιο τρανής αρκούδας, ακούς δούλα;”

Έφτασαν και στον προορισμό τους κι άρχισαν να μαζεύουν τα μούρα. Σαν γέμισαν τα καλάθια τους ξεκίνησαν την επιστροφή τους κατηφορίζοντας ξανά το ίδιο μονοπάτι. Τα καλάθια τους τα κουβαλούσαν γύρω από τους λαιμούς τους. Έδεναν η καθεμιά δυο καλάθια μεταξύ τους με σκοινί και στερέωναν το σκοινί στους ώμους διευκολύνοντας έτσι τη μεταφορά τους καθώς προχωρούσαν.

Ξάφνου το σκοινί της αρχόντισσας, που είχε πει το “Μπλιαχ!” όταν πάτησε τα περιττώματα της αρκούδας, έσπασε και όλα τα μούρα της έπεσαν στο έδαφος και σκορπίστηκαν. Οι συντρόφισσές της τα μάζεψαν όλα με προσοχή και ξαναγέμισαν τα καλάθια της. Συνέχισαν τη διαδρομή τους. Δεν είχαν προχωρήσει και πολύ, το σκοινί της αρχόντισσας έσπασε ξανά. Τα μούρα ξαναέπεσαν στο χώμα και σκορπίστηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις και αυτή τη φορά λερώθηκαν πολύ με χώμα. Τρεις συντρόφισσες συνέχισαν, αφήνοντας την αρχόντισσα ξοπίσω ενώ έξι έμειναν να τη βοηθήσουν να μαζέψει τα μούρα και να τα ξαναβάλει στα καλάθια της. Μόλις τα γέμισαν της έδεσαν γερά και το λουρί τους. Προχώρησαν και προχώρησαν, μα το σκοινί της αρχόντισσας έσπασε πάλι και τα μούρα της έπεσαν. Δύο συντρόφισσές της συνέχισαν να περπατούν και τέσσερις έμειναν πίσω να τη βοηθήσουν. Πήραν πάλι τον δρόμο της επιστροφής κι αφού είχαν προχωρήσει αρκετά το σκοινί έσπασε, τα μούρα έπεσαν και δυο ακόμα γυναίκες συνέχισαν, αφήνοντας έτσι την αρχόντισσα με άλλες δυο γυναίκες να τη βοηθήσουν να μαζέψει τα πεσμένα μούρα. Συνέχισαν έπειτα όλες μαζί το περπάτημα, έσπασε το λουρί, έπεσαν τα μούρα και η αρχόντισσα έμεινε μόνο με μια συντρόφισσα στο πλάι της. Αρκετά κοντά στο χωριό πια, το σκοινί της αρχόντισσας έσπασε για τελευταία φορά και είπε στην γυναίκα που ήταν μαζί της: “Φύγε κι άσε με πίσω” κι εκείνη έφυγε και την άφησε και μάλιστα αρκετά γρήγορα μιας και κόντευε να νυχτώσει πια τελείως.

Η αρχόντισσα βάλθηκε να μαζεύει τα μούρα της και να τα βάζει στα καλάθια της και μόλις τα είχε μαζέψει όλα μπροστά της φάνηκαν δυο νεαροί άνδρες που τη χαιρέτησαν σαν την είδαν: “Θα σου κουβαλήσουμε εμείς τα καλάθια σου”, της είπαν και αυτό χαροποίησε ιδιαίτερα την αρχόντισσα. Τους έδωσε τα καλάθια της και οι τρεις τους προχώρησαν μαζί. Προχώρησαν μέχρι που βγήκαν από το δάσος και έφτασαν σ΄ ένα χωριό.

Μόλις το είδε μπροστά της η αρχόντισσα ήξερε ότι αυτό δεν ήταν το χωριό του πατέρα της, μα οι δυο νεαροί την ανάγκασαν να τους ακολουθήσει μέχρι το σπίτι τους. Εκεί η κοπέλα στάθηκε απ’ έξω. Ο πατέρας ρώτησε τους νεαρούς:

Δεν μου φέρατε αυτό για το οποίο βγήκατε;

Το φέραμε, στέκεται τώρα έξω, είπε ο ένας νεαρός.

Συνοδεύστε την μέσα στο σπίτι και φέρτε την να παντρευτεί ο γιος μου, είπε τότε ο αρχηγός σε δυο νεαρές που κάθονταν εκεί.

Οι δυο κοπέλες βγήκαν έξω να περάσουν την αρχοντοπούλα μέσα κι εκείνη μόλις μπήκε πήγε κι στάθηκε σε μια γωνιά του σπιτιού. Την πλησίασε μια ηλικιωμένη γυναίκα και τη ρώτησε:

Δεν ξέρεις ποιος σου το έκανε όλο αυτό;

Όχι, είπε ανήσυχα η αρχοντοπούλα.

Σ΄ έχει φέρει εδώ η Μαύρη Αρκούδα, που για τα δικά της περιττώματα φώναξες εκείνο το “Μπλιαχ!”. Γι΄ αυτό σ΄ έφερε ως εδώ, της εξήγησε η ηλικιωμένη, η οποία ήταν η Ποντικογυναίκα.

Μόλις η αρχόντισσα έκατσε, η γυναίκα την έβαλε να βγάλει όλα τα κοσμήματα που φορούσε στα αυτιά της για να τα κάψει και η αρχόντισσα υπάκουσε. Έβγαλε προσεκτικά τα κοσμήματά της, που ήταν από μαλλί βουνίσιου κατσικιού και κοχύλια από πεταλίδες, και αμέσως η γυναίκα τα πήρε όπως ήταν το έθιμο. Στα μπράτσα της, η αρχόντισσα φορούσε και πολλά μπρούτζινα βραχιόλια και η Ποντικογυναίκα την πρόσταξε: “Κάθε φορά που θα βγαίνεις έξω, σκάψε και μια τρύπα. Αφόδευσε εκεί μέσα, κάλυψε την τρύπα πάλι με χώμα και από πάνω βάλε ένα βραχιόλι σου”. Πράγματι η αρχόντισσα έκανε όπως της είχε πει η Ποντικογυναίκα και έτσι τοποθέτησε κι ένα βραχιόλι στο έδαφος.

Πάντα στο πλευρό της η αρχόντισσα είχε για συνοδεία δυο νεαρές κοπέλες. Όταν εκείνη άρχισε να αφοδεύει, οι κοπέλες έτρεξαν πίσω στο σπίτι να ενημερώσουν και μόλις επέστρεψαν δεν είδαν παρά το μπρούτζινο βραχιόλι στο χώμα. Μάζεψαν τα βραχιόλια, τα πέρασαν σ΄ ένα κλαδί και τα έφεραν πίσω στον λαό τους να τα δει. Είπαν τότε οι μεγαλύτεροι: “Α, μάλλον γι΄ αυτό η γλυκιά μας είπε -Μπλιαχ!- όταν είδε τα δικά μας περιττώματα”.

Ο μεγαλύτερος γιος της, των Μαύρη Αρκούδα, ήταν αυτός που παντρεύτηκε τη νεαρή αρχόντισσα. Οι άντρες των Μαύρη Αρκούδα συνήθιζαν να πηγαίνουν νωρίς κάθε πρωί να πιάσουν σολομό. Οι γυναίκες τους στη συνέχεια σηκώνονταν κι αυτές να ετοιμάσουν τη φωτιά για την επιστροφή των ανδρών τους και τα ξύλα τα έβγαζαν μέσα από το ίδιο το ποτάμι. Σαν γύριζαν οι άνδρες από το ψάρεμα, οι γυναίκες τους άναβαν μια μεγάλη φωτιά για να στεγνώσουν τις κουβέρτες τους. Και οι γούνες τους όμως είχαν μουσκέψει. Όλοι τότε περικύκλωναν τη μεγάλη φωτιά που τόσο μεγάλη ήταν που, όσο και να τίναζαν οι άνδρες τις μουσκεμένες τους γούνες από επάνω, εκείνη δεν έσβηνε.

Είδε και η νεαρή αρχόντισσα τι έκαναν καθημερινά οι γυναίκες και είπε να πάει και αυτή να μαζέψει καυσόξυλα. Σηκώθηκε ένα πρωινό και πήγε κατά το δάσος, με τη συνοδεία πάντα των δυο νεαρών κοριτσιών, και μάζεψε αρκετά στεγνά ξύλα. Κατέφτασαν και οι ψαράδες και η κοπέλα άναψε τη φωτιά η οποία και θέριεψε αμέσως. Οι άνδρες Μαύρη Αρκούδα περικύκλωσαν τη φωτιά κι άρχισαν να τινάζουν από πάνω της τις κουβέρτες και τις γούνες τους. Μα η φωτιά αμέσως έσβησε και η κοπέλα αισθάνθηκε βαθιά ντροπή γι΄ αυτό.

Τότε την πλησίασε γι΄ άλλη μια φορά η φίλη της η Ποντικογυναίκα και της είπε: “Να πας και να μαζέψεις τα ξύλα για τη φωτιά από μέσα από το ποτάμι”, κι έτσι μέχρι και σήμερα όλοι ξέρουν ότι μόνο αυτά τα ξύλα κάνουν την καλύτερη θράκα. Η αρχόντισσα την άκουσε και την επόμενη κιόλας μέρα πήγε και μάζεψε ξύλα από το ποτάμι. Έφτιαξε τη φωτιά πριν να γυρίσουν οι άνδρες και όταν γύρισαν στάθηκαν όλοι γύρω της. Αυτή τη φορά, όσο και να τίναζαν τις γούνες τους, η φωτιά έκαιγε ακόμη καλά και ο άνδρας της χάρηκε πολύ όταν το είδε.

Οι Μαύρη Αρκούδα είχαν πάρει τη νεαρή κοπέλα μεσοκαλόκαιρο και τώρα ήταν φθινόπωρο. Μια μέρα η κοπέλα άρχισε να κλαίει και να μελαγχολεί στη σκέψη των γονιών της, νοσταλγούσε πολύ το σπίτι της και όσους είχε αφήσει πίσω της όταν παντρεύτηκε. Την είδε η Ποντικογυναίκα και την ρώτησε γιατί έκλαιγε. Εκείνη της απάντησε πως της έλειπαν πολύ οι γονείς της. Η Ποντικογυναίκα αμέσως τότε της είπε: “Άντε λοιπόν, δραπέτευσε! Η κατασκήνωση των γονιών σου δεν απέχει και πολύ από εδώ. Να φύγεις να πας να τους δεις. Θα βρεις ένα μονοπάτι πίσω από το σπίτι, δεν υπάρχει άλλο. Σε βγάζει πέρα από την κορυφή του βουνού και ακολουθεί το ποτάμι που βρίσκεται από την άλλη μεριά του. Αυτό είναι και το στόμα του Ξε-Ντα’Ουλ όπου και συναντά τον Ποταμό Σκίνα. Σαν βγεις από εκείνο εκεί το δάσος θα δεις ένα κανό να επιπλέει στο νερό και μέσα του έναν άνδρα. Θα κοιτάει το νερό έτοιμος να καμακώσει φώκιες, φώναξέ τον να βγει στην ακτή. Κάλεσέ τον με το όνομά του, τον λένε Επιπλέει-Απέναντι. Ζήτα του να σε πάρει στο κανό του και τάξε του τα σπίτια του πατέρα σου είτε τον θησαυρό του είτε ότι θα τον παντρευτείς”.

Κι εκεί τα λόγια της Ποντικογυναίκας τελείωσαν. Η κοπέλα σηκώθηκε με τις δυο κοπέλες πάντα στο πλάι της. Μπήκαν και οι τρεις τους στο δάσος.

Η αρχοντοπούλα έδεσε τα δυο κορίτσια σε κορμούς και τους είπε πως εκείνη θα πήγαινε λίγο παρακάτω να βρει και να φέρει πίσω εφόδια. Άρχισε να περπατά πολύ αργά με μεγάλη προσοχή. Μόλις είδε το μονοπάτι άρχισε να τρέχει προς το βουνό. Έφτασε και στην κορυφή του και στη συνέχεια άρχισε να κατηφορίζει την άλλη του πλαγιά. Ξάφνου άκουσε από πίσω της μια τρομερή κραυγή, ήταν οι Μαύρη Αρκούδα, τους είχαν πάρει στο κυνήγι.

Η αρχοντόπουλα από το φόβο της έβαλε κι αυτή τις φωνές καθώς έτρεχε. Έτρεχε κι έτρεχε ώσπου βγήκε από το δάσος και μπροστά της είδε το νερό. Και να! Μακριά πάνω στο νερό επέπλεε ένα κανό. Η κοπέλα, εξαντλημένη και κλαίγοντας τού φώναξε: “Καλέ μου, πάρε με κι εμένα στο κανό σου”, μα ο άνδρας δεν της έδωσε καθόλου σημασία. Είπε τότε πάλι εκείνη: “Θα με πάρεις μαζί σου αν τα σπίτια του πατέρα μου γραφτούν στ΄ όνομά σου; Αν τα ελάφια του γίνουν δικά σου; Αν όλα τα κανό του πατέρα μου περάσουν σ΄ εσένα; Αν οι υπηρέτες του υπηρετούν εσένα; Αν όλος του ο μπρούντζος γίνει δικός σου μπρούντζος; Αν γίνω γυναίκα σου;”. Με το άκουσμα αυτού του τελευταίου, ο Επιπλέει-Απέναντι χτύπησε με το ρόπαλο του το κανό του και κάτι του είπε. Τι του είπε, κανείς δεν ξέρει αλλά τότε ξεπρόβαλλαν και οι Μαύρη Αρκούδα από το δάσος. Το μπρούτζινο κανό πλησίασε τη γυναίκα στο σημείο που στεκόταν στην ακτή. Με μια κίνηση αυτή πήδησε πάνω του και ο άνδρας το ξαναχτύπησε με το ρόπαλο του. Το κανό πήγε και στάθηκε στη μέση του ποταμιού όπου στεκόταν και πριν.

Τότε οι Μαύρη Αρκούδα του φώναξαν: “Δώσε μας τη γυναίκα μου, αυτή που έχεις δίπλα σου. Δώσε τη μας πίσω αλλιώς θα έρθουμε και θα σου κάνουμε το κανό χίλια κομμάτια”. Οι Μαύρη Αρκούδα στέκονταν όλοι μαζί ενωμένοι και φαινόντουσαν πραγματικά αποφασισμένοι να πάρουν πίσω την κοπέλα. Αλλά ο άνδρας πάνω στο κανό δεν έδειχνε να τον νοιάζει ιδιαίτερα. Κάθε άλλο, κοιτούσε πάλι κάτω στο νερό και έψαχνε να βρει φώκιες να καμακώσει. Η αρχόντισσα ευτυχώς είχε κάνει όπως της είχε πει η Ποντικογυναίκα και βρισκόταν τώρα στο κανό του Επιπλέει-Απέναντι.

Οι Μαύρη Αρκούδα έπεσαν όλοι στο νερό και άρχισαν να κολυμπούν γρήγορα για να φτάσουν το κανό. Όταν το πλησίασαν, ο άνδρας που στεκόταν πάνω του σηκώθηκε, το χτύπησε στο πλάι και είπε: “Άκουσε με Γκαγκουάλα!” και το κανό ζωντάνεψε. Ήταν πολύ δυνατό. Το έλεγαν Ουάζ-Των-Δυο-Μεριών και είχε ένα στόμα στην κάθε του άκρη. Ήταν σαν το στόμα του κροκόδειλου. Τότε αυτά τα ζώα υπήρχαν ακόμη σ΄ εκείνη την περιοχή κι ας μην υπάρχουν σήμερα. Στριφογύρισε και στριφογύρισε και κάθε φορά δάγκωνε και από έναν λαιμό των Μαύρη Αρκούδα.

Το κανό τους νίκησε όλους και τώρα όλα τους τα σώματα τα έπαιρνε το ρεύμα του ποταμού. Ο άνδρας φαινόταν πολύ ικανοποιημένος, είχε νικήσει αυτούς που είχαν ταράξει την ηρεμία του. Βλέπετε ήταν ο άρχοντας της λίμνης και ζούσε στον πάτο της. Πήγε μέχρι την άλλη μεριά του κανό πλησιάζοντας την γυναίκα που είχε δεχτεί να πάρει μαζί του. Την αγκάλιασε και ακούμπησε το κεφάλι του στα πόδια της. Ο Επιπλέει-Απέναντι της είπε τότε: “Ψάξε το κεφάλι μου για ψείρες”. Εκείνη το ψαχούλεψε και βρήκε μία. Τρόμαξε πολύ μιας και όταν κοίταξε καλύτερα, είδε πως ήταν ένας βάτραχος! Της ξαναείπε τότε ο άνδρας: “Δάγκωσέ το.” Εκείνη δάγκωσε το νύχι της ηχηρά και του είπε: “Την δάγκωσα την ψείρα σου”. Η αγάπη του άνδρα γι΄ αυτήν φούσκωσε σαν το άκουσε αυτό.

Ο άνδρας και η νέα του γυναίκα πήγαν τότε εκεί όπου έμενε. Είχε πιάσει μπόλικες φώκιες να δώσει στην παλιά του γυναίκα. Εκείνη πήγε μέχρι την ακτή και εκεί είδε τη νέα γυναίκα να καταφτάνει.

Μόλις έβγαλαν και την τελευταία φώκια από το κανό, η τρανή γυναίκα ξεχώρισε μερικές και είπε: ”Αυτές θα τις κρατήσω για την αδερφή μου”. Έπειτα, ο άνδρας πήγε και ξάπλωσε δίπλα στη νέα του γυναίκα και όχι δίπλα στην Λυκοσκυλογυναίκα, την παλιά. Προτιμούσε τη νέα, μιας και ήταν μικρότερη.

Ο άνδρας ήταν ο πρώτος που σηκώθηκε το επόμενο πρωί και είπε αμέσως στη νέα του γυναίκα: “Αν ακούσεις κάποιο περίεργο ήχο στο σπίτι μας, να μην κοιτάξεις κατά εκεί, μπορεί και να πεθάνεις από αυτό”. Έπειτα, μιας και ήταν ακόμη νωρίς, ο άνδρας έφυγε να πιάσει φώκιες. Μόλις έφυγε, η παλιά γυναίκα σηκώθηκε κι εκείνη και έκατσε να φάει τις φώκιες που είχε φυλάξει την προηγούμενη ημέρα. Η νέα κοπέλα άκουσε τον ήχο δαγκωματιών από την άλλη μεριά του σπιτιού. Της φάνηκαν για ήχοι που κάνουν τα σκυλιά όταν τρώνε. Τότε ο ήχος δυνάμωσε και δυνάμωσε μέχρι που μπροστά της είδε τη Λυκοσκυλογυναίκα η οποία πήγε με ταχύτητα και χώθηκε μέσα σε μια τρύπα σέρνοντας μαζί της και μια φώκια. Μόλις όμως την κοίταξε η νέα γυναίκα, η Λυκοσκυλογυναίκα άρχισε να πνίγεται, κόντεψε να πεθάνει. Τα κατάφερε όμως και, αφού συνήλθε, πήγε εκεί που ήταν η νέα γυναίκα και την δάγκωσε στο λαιμό. Η νέα γυναίκα πέθανε.

Ο άνδρας τον ένιωσε τον θάνατο της νέας του γυναίκας και επέστρεψε αμέσως σπίτι του. Σαν είδε τη Λυκοσκυλογυναίκα τη ρώτησε:

Τι συνέβη στην άλλη που μένει εδώ;

Η αδερφή μου κοιμάται όλη μέρα, απάντησε εκείνη.

Αν της έχεις κάνει κακό, θα σε σκοτώσω.

Πήγε εκεί που είχε αφήσει τη νέα του γυναίκα και να, την είδε πεθαμένη. Θύμωσε πάρα πολύ με τη Λυκοσκυλογυναίκα και τη σκότωσε επιτόπου. Παραλίγο μάλιστα να μην τα καταφέρει γιατί κάθε φορά που της έκοβε το κεφάλι αυτό πήγαινε και ξαναέμπαινε στη θέση του. Της το έκοψε πολλές φορές μέχρι που στο τέλος πρόλαβε και έκοψε το σώμα της κομματάκια και έριξε πάνω τους τριανταφυλλάκια που στάζουν ισχυρό δηλητήριο. Έτσι η Λυκοσκυλογυναίκα πέθανε για πάντα.

Ο άνδρας πήρε την καρδιά της και την ταλάντευσε πάνω από το σώμα της νέας του γυναίκας, ξαναφέρνοντας την έτσι στη ζωή. Έθαψε τα κομμάτια της Λυκοσκυλογυναίκας διάσπαρτα σε όλο το σπίτι και η αγάπη του για τη νέα του γυναίκα αναζοπυρώθηκε.

Μια μέρα, οι εννιά κουνιάδοι του βγήκαν από το δάσος και πήγαν να επισκεφτούν την αδερφή τους, που τώρα ήταν πεθαμένη κάμποσο καιρό. Οι κουνιάδοι ρώτησαν πού ήταν η αδερφή τους και ο άνδρας τους απάντησε: “Ξεκίνησε μια μέρα να σας επισκεφτεί” και με τη σειρά τους αυτοί του είπαν ότι ούτε που την είχαν δει ούτε που την είχαν συναντήσει.

Ο καθένας τους είχε φέρει μαζί του από ένα κομμάτι κρέας να δώσουν δώρο στην αδερφή τους. Ήταν κρέας βουνίσιας κατσίκας, το αγαπημένο της αδερφής τους. Είπε τότε ο άνδρας στη νέα του γυναίκα: “Ετοιμάσου να φύγεις, πήγαινε μέχρι την όχθη του ποταμού και κάτσε μέσα στο κανό μου”.

Ο νεότερος των κουνιάδων άρχισε τότε να μυρίζει εδώ κι εκεί. Άρχισε να περιφέρεται στο σπίτι κρατώντας τη μύτη του ψηλά. Σύντομα κατάλαβε ότι η αδερφή του ήταν θαμμένη από κάτω. Έβγαλε μια κραυγή και άρχισε να σκάβει και να σκάβει με τα νύχια του μέχρι που ξέθαψε εντελώς ένα από τα κομμάτια της αδερφής του. Εντωμεταξύ, ο άνδρας είχε φτάσει κι αυτός στην όχθη, μπήκε κι αυτός στο κανό του, το χτύπησε με το ρόπαλο του και στη στιγμή αυτός και η νέα του γυναίκα είχαν απομακρυνθεί αρκετά από την όχθη.

Αγαπούσε πολύ τη νέα του γυναίκα και επιπλέον εκείνη περίμενε το παιδί του. Σαν ήρθε το πέρασμα του χρόνου, γέννησε ένα αγοράκι. Ο άνδρας χάρηκε πολύ μα εκείνη ακόμη νοσταλγούσε να δει τους γονείς της.

Έβαλε πάλι τα κλάματα και ο άνδρας της τη ρώτησε γιατί έκλαιγε. Εκείνη του εξήγησε και τότε εκείνος της απάντησε: “Να πας να τους δεις”. Έτσι, την επόμενη ημέρα, η γυναίκα σηκώθηκε το πρωί και ο άνδρας τής έδωσε το μπρούντζινο κανό του και το ρόπαλο για το αγόρι. Έπειτα, είπε στη γυναίκα του: “Σαν μεγαλώσει λίγο το παιδί, να του δίνεις το διαβολόχορτο κάθε μέρα μέχρι να μεγαλώσει για τα καλά”. Στη συνέχεια της έδωσε ένα τόξο με τα βέλη του κι ένα ρόπαλο για βίδρες: “Να τον ονομάσεις Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ”, και η γυναίκα ξεκίνησε με το παιδί της.

Έφτασε και στο χωριό του πατέρα της, άφησε το τόξο με τα βέλη και το βιδρορόπαλο στο μπρούντζινο κανό και το έκρυψε στην πίσω μεριά του χωριού. Περπάτησε κατά μήκος της όχθης και έφτασε στο σπίτι του πατέρα της. Μα και αυτός και η μητέρα της είχαν πεθάνει πολύ καιρό τώρα. Είχε ραγίσει η καρδιά τους την ημέρα που έχασαν τη μοναχοκόρη τους. Μα οι τέσσερις θείοι της ζούσαν ακόμη.

Πρώτα πήγε στο σπίτι του μεγαλύτερου από τους τέσσερις, μα αυτός της αρνήθηκε την είσοδο. Πήγε και στον δεύτερο στη σειρά μα κι αυτός την έδιωξε. Και ο επόμενος θείος δεν την άφησε να μπει στο σπίτι του. Τέλος η γυναίκα πήγε και στο σπίτι του μικρότερου θείου της. Εκείνος ήταν πολύ θλιμμένος και την προσκάλεσε να μείνει μαζί του.

Εκείνη πήγε και έστρωσε στη γωνία του σπιτιού, εκεί που συνηθίζουν να μένουν οι φτωχοί, μιας και το παιδί λερωνόταν συνεχώς εξαιτίας του διαβολόχορτου που έτρωγε. Η γυναίκα όμως συνέχισε να του το δίνει μιας και ήθελε το παιδί της να έχει καλή τύχη στη ζωή του. Έτσι το παιδί έτρωγε και η μητέρα του το έπλενε.

Το παιδί μεγάλωσε κι έγινε ένα δυνατό παλικάρι. Σαν ήρθε και το πέρασμα του χρόνου, άρχισαν οι άνθρωποι να πεθαίνουν. Τον χειμώνα συνέβαινε συχνά να πεθαίνουν πολλοί άνθρωποι σε όλον τον τόπο, πέθαιναν από ασιτία.

Το παλικάρι είχε τέσσερις νεαρούς φίλους. Μια μέρα κάλεσε τους φίλους του και τους είπε: “Αν μείνουμε εδώ θα πεθάνουμε κι εμείς από την πείνα. Ελάτε! Ας πάμε να ταξιδέψουμε με το κανό!”. Οι φίλοι του ξεσηκώθηκαν και όταν ο νεαρός το είπε στη μάνα του, εκείνη του επέτρεψε να φύγει. Τον οδήγησε μέχρι εκεί που είχε κρύψει το μπρούντζινο κανό και του έδωσε το τόξο και το ρόπαλο που είχε φυλάξει μέσα. Νωρίς ένα πρωί και με μυστικότητα ο νεαρός και οι τέσσερις φίλοι του έφυγαν και είπαν να πάνε προς τον νότο, στη Μετλακάχτλα. Εκεί θα πήγαιναν πρώτα.

Στο δρόμο τους το αγόρι είδε πως κάτι βράχια ήταν γεμάτα φώκιες. Βούτηξε το βιδρορόπαλό του στο νερό και εκείνο μεταμορφώθηκε σε βίδρα. Κολύμπησε μέχρι τις φώκιες και τις σκότωσε όλες. Ταυτόχρονα ο νεαρός τους έριχνε και με το τόξο του. Στο τέλος είχε σκοτώσει δέκα εικοσάδες φώκιες! Τις φόρτωσε όλες στο κανό του, μιας και οι φώκιες ήταν η κύρια τροφή του χειμώνα. Συνέχισαν λίγο πιο κάτω στον ποταμό ώσπου έφτασαν και μπήκαν στον κόλπο της Μετλακάχτλα. Οι κάτοικοι είδαν να καταφτάνει ένα κανό με πέντε παλικάρια που από τα πλάγια του κρεμόντουσαν πτερύγια φωκιών και σάστισαν. Η μάνα του νεαρού τους φώναξε τότε: “αυτός θαρρώ είναι ο γιος μου, που ο πατέρας του είπε να τον φωνάζετε Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ”.

Οι τρεις θείοι άρχισαν να γελούν με τη γυναίκα: “Αυτό είναι το βρωμιάρικο παιδί σου!” της είπαν. Το κανό τότε έφτασε γρήγορα μέχρι την όχθη, δίπλα στο σπίτι της γυναίκας. Ο νεαρός μοίρασε τις μικρές φώκιες στους τέσσερις φίλους, έπειτα έδωσε σε καθένα από τους τρεις θείους του δέκα και στον μικρότερο είκοσι. Όλοι τις πήραν σπίτια τους και όλοι ήταν ευχαριστημένοι.

Ο νεαρός άρχοντας ήταν πολύ καλός κυνηγός. Ήξερε να χρησιμοποιεί το τόξο του πολύ καλά και ήταν ατσίδας στο να πιάνει θαλάσσια πλάσματα όπως θαλάσσια λιοντάρια, βίδρες και φώκιες. Όλων των ειδών τα ζώα, όλα τα έπιανε. Η μητέρα του άρχισε να πουλάει κρέας αρκούδας και άλλα ζώα της στεριάς σε όσους είχαν ανάγκη. Σύντομα, έκανε κι ένα μεγάλο τραπέζι για όλο το χωριό όπου και ξαναονόμασε τον γιο της με το όνομα που του είχε δώσει ο πατέρας του, Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ και γινόταν σιγά σιγά ο πλουσιότερος ανάμεσα στους συγχωριανούς του.

Θέλησε τότε να παντρευτεί την κόρη του θείου του, μα αυτός δεν του την έδινε. Οι δυο τους τότε κλέφτηκαν, μιας και η κόρη τον ήθελε πολύ. Έτσι ο νεαρός έκανε αρχόντισσα και γυναίκα του την ξαδέρφη του.

Αποσυναρμολόγησε και το κανό του, το πιο πολύτιμο αντικείμενο των προγόνων του και με τα κομμάτια του έφτιαξε πλάκες χαλκού. Μόνο αρχηγοί είχαν πλάκες χαλκού. Τις έφτιαχναν οι ίδιοι και μιας και ήταν τόσο δυσεύρετες άξιζαν όσο πολυάριθμοι υπηρέτες, κανό και κάθε είδους περιουσία, τόσο πολύτιμες ήταν. Έφτιαξε δέκα από δαύτες, από το κανό που του είχε δώσει ο πατέρας του όταν ήταν μικρός. Έδωσε τρεις στον πατέρα της γυναίκας του για προίκα και τις υπόλοιπες τις μοίρασε ανάμεσα στους υπόλοιπους.

Δεν είχε περάσει και πολύς καιρός από τον γάμο του και κάποιοι κυνηγοί είχαν βαλθεί να κυνηγούν με ενθουσιασμό μια λευκή βίδρα που κυκλοφορούσε στα νοτιότερα κανάλια της Μετλακάχτλα. Η πεθερά του Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ άκουσε μια μέρα πως η λευκή βίδρα είχε φανεί σε αυτά τα κάτω κανάλια και είπε στον γαμπρό της: “Θέλω να πας και να σκοτώσεις τη λευκή βίδρα να την κάνω σκέπασμα. Πρόσεχε όμως να μη λερώσεις τη γούνα της ούτε με μια σταγόνα αίμα”.

Ο νεαρός άρχοντας και οι τέσσερις φίλοι του σηκώθηκαν. Πήραν ένα κανό και πήγαν κατακεί και να! όντως στα κανάλια κολυμπούσε η λευκή βίδρα. Την είχαν περικυκλώσει πολλά άλλα κανό, μα ο νεαρός τη σημάδεψε και μ΄ ένα μόνο χτύπημα την πέτυχε. Τη φόρτωσε πάνω στο κανό του και την πήγε μέχρι την πεθερά του. Εκείνη την έγδαρε προσεχτικά μα μια σταγόνα αίμα έτρεξε στη γούνα της εκεί που την είχε τρυπήσει το βέλος. Η πεθερά είπε τότε στην κόρη της: “Πήγαινε καλή μου στο ποτάμι και πλύνε το τομάρι”.

Η κοπέλα πήρε το τομάρι, κατέβηκε μέχρι την όχθη και εκεί άρχισε να το πλένει. Το άπλωσε πάνω στο νερό και το έτριψε μέχρι που καθάρισε τελείως. Έπειτα το πέρασε μια δυο ακόμα φορές στο νερό και το κλώτσησε και το έστυψε. Όταν το έριξε για τελευταία φορά να πλυθεί στον ποταμό, εκείνο ξάφνου παρασύρθηκε από το ρεύμα. Άρχισε να κατευθύνεται προς τη θάλασσα και η κοπέλα το ακολούθησε. Πήγαινε και πήγαινε και η κόρη πάσχιζε να το φτάσει.

Σύντομα είχε βγει σε αρκετά βαθιά νερά και τότε μπροστά στην κοπέλα εμφανίστηκαν δυο Όρκες. Η μία από της δυο έβαλε την κοπέλα στην πλάτη της, ακριβώς πίσω από το πτερύγιο και άρχισε να την πηγαίνει ακόμη πιο μακριά, στη θάλασσα. Κάθε φορά που η Όρκα ξεπρόβαλλε στην επιφάνεια, η νεαρή αρχόντισσα φώναζε το όνομα του Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ να έρθει να τη σώσει.

Την άκουσαν οι τέσσερις φίλοι του και πήγαν αμέσως να τον ειδοποιήσουν. Ευθύς εκείνος κατέβασε ένα κανό και σκοινί, τριαντάφυλλα και μια κλειστή βάρκα. Έπειτα πέρασε στην πλάτη το τόξο και τα βέλη του και κίνησε να πάρει πίσω τη γυναίκα του από τις Όρκες. Όλοι τους έκαναν κουπί με μανία, με όλη τους τη δύναμη. Οι Όρκες κατευθύνονταν τώρα βόρεια. Μόλις έφτασαν στους πρόποδες του τρανού βουνού Κουέ Ξτ, βούτηξαν κάθετα προς τον βυθό της θάλασσας παίρνοντας μαζί τους και τη γυναίκα τού Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ.

Το κανό έφτασε το σημείο που είχαν καταδυθεί οι Όρκες και ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ πήρε το σκοινί και έδεσε στη μια μεριά του μια μεγάλη πέτρα. Την άφησε να πέσει στο νερό και να βυθιστεί. Καθώς αυτή βυθιζόταν, όταν του τελείωνε το σκοινί έδενε κι άλλο στην άκρη του, κι άλλο μέχρι που η πέτρα άγγιξε τον βυθό. Ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ γύρισε στους συντρόφους του και τους είπε: “Μόλις φτάσω στον βυθό θα κουνήσω το σκοινί και έτσι θα ξέρετε ότι έφτασα. Να μην κάνετε τίποτα. Μόλις θα αρχίσω να ανεβαίνω πάλι θα κουνήσω το σκοινί για δεύτερη φορά. Τότε θα ξέρετε ότι έρχομαι και αρχίστε να με τραβάτε πάνω”.

Άρχισε την κατάδυσή του ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ τραβώντας τον εαυτό του όλο και πιο κάτω με τη βοήθεια του σκοινιού πότε με το ένα χέρι και πότε με το άλλο. Σαν πάτησε στον βυθό της θάλασσας κούνησε το σκοινί για να ειδοποιήσει τους φίλους του. Είδε τότε ένα μονοπάτι και το ακολούθησε. Σύντομα συνάντησε κάτι χήνες που έσκαβαν δίπλα σε κάτι ρίζες. Ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ έβγαλε το μαχαίρι του και έκανε από μια χαρακιά πάνω από τα μάτια τους. Ήταν βλέπετε όλες οι χήνες τυφλές και τώρα είχαν ξαναβρεί το φως τους. Άρχισαν τότε να τραγουδούν:

Τα μάτια μου είν’ ανοιχτά γκου’αλά

Τα μάτια μου είν’ ανοιχτά γκου’αλά

Τα μάτια μου είν’ ανοιχτά γκου’αλά

Και όλες μαζί τραγούδησαν:

Και σ’ εμένα συνέβη αυτό!

Και σ’ εμένα συνέβη αυτό!

Και σ’ εμένα συνέβη αυτό!

“Αυτός που πήρε τη γυναίκα σου πέρασε μόλις από εδώ κοντά! Έλα συνέχισε κι εμείς θα σε βοηθήσουμε”.

Και ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ συνέχισε προς τα εκεί που του υπέδειξαν οι χήνες. Μετά από λίγο συνάντησε τον Κάστορα που έκανε τις δουλειές του στο νερό. Ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ τον βοήθησε να κόψει τα δέντρα που χρειαζόταν και ο Κάστορας ευχαριστήθηκε πολύ. Του είπε: “Αυτός που πήρε τη γυναίκα σου, μόλις πέρασε από εδώ κοντά. Θα σε βοηθήσω, θα σου φτιάξω λίμνες, άντε συνέχισε!” και ο νεαρός συνέχισε.

Κόντευε να φτάσει και πλησίασε στην άκρη του χωριού που κατοικούσαν οι Όρκες. Είδε ένα μικρό σπιτάκι και μπήκε μέσα. Μέσα του ζεσταινόταν πλάι στη φωτιά ο Μέγας Γερανός, οποίος τον κοίταξε καλά. Μόλις μπήκε στο σπίτι ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ, η Γερανογυναίκα, που ήταν ο φύλακας του χωριού, άρχισε να σκούζει για να ειδοποιήσει τους συγχωριανούς της. Σαν άνοιξε το στόμα της, ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ της προσέφερε καπνό και μετά της έκανε δώρο ένα καμάκι που είχε σκαλίσει ο ίδιος, να το φορέσει στο ράμφος της για να πιάνει εύκολα τα ψάρια. Η Γερανογυναίκα τότε σώπασε. Πήρε τον Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ και τον έκρυψε στο φτέρωμα της. Οι Όρκες που έμεναν κι αυτές στο χωριό έτρεξαν κατά το σπίτι, μπήκαν με φούρια μέσα και ρώτησαν τη Γερανογυναίκα γιατί είχε σκούξει έτσι. Εκείνη τους είπε πως κατά λάθος, εκεί που πήγε να ζεσταθεί κοντά στη φωτιά, άρπαξαν λίγο τα φτερά της και γι αυτό είχε φωνάξει έτσι, από την τρομάρα της.

Οι Όρκες τότε ψαχούλεψαν λίγο ανάμεσα στα φτερά της, αλλά δεν βρήκαν τίποτα. Έφυγαν και πήγαν από ΄κει που είχαν έρθει. Βγήκε και ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ από την κρυψώνα του. Τον ρώτησε η Γερανογυναίκα: “Ακούς αυτόν τον θόρυβο από το δάσος; Εκεί κόβουν τώρα το πτερύγιο που θα φορέσουν στη γυναίκα σου. Αυτό ακούς. Να πας να βρεις τον άνδρα που κόβει το ξύλο κι εγώ θα σε βοηθήσω”. Πήγε και ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ μέχρι εκεί που κοβόταν το ξύλο. Κρύφτηκε και είδε πως αυτός που έκοβε τα ξύλα χρησιμοποιούσε κάτι μεγάλες μπρούντζινες σφήνες. Έβαζε το ξύλο που θα έκοβε πάνω στο μεγάλο κούτσουρο, έβαζε και τη σφήνα από πάνω και μετά με το πελώριο σφυρί του κοπάναγε τη σφήνα και άνοιγε το ξύλο. Ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ πήγε και χώθηκε μέσα στο ξύλο που θα κοβόταν μετά.

Ο άνδρας έπιασε το ξύλο και το στήριξε στο κούτσουρο βάζοντας του στην κορυφή τη μπρούντζινη σφήνα. Τη χτύπησε με το σφυρί κι αυτή σταμάτησε ακριβώς εκεί που ήταν το στόμα του Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ. Εκείνος δάγκωσε την άκρη της σφήνας κι αυτή έσπασε μέσα στο ξύλο.

Ο υπηρέτης βλέποντας αυτό πήρε άλλη μια σφήνα και προσπάθησε να ξανασπάσει το ξύλο. Μα κι αυτή έσπασε όπως και η προηγούμενη, μέσα στο ξύλο. Ο άνδρας κοντοστάθηκε κι έμεινε για λίγο σιωπηλός μέχρι που ξάφνου άρχισε να κλαίει. Καθώς έκλαιγε και έκλαιγε έλεγε στον εαυτό του: “Θα με μαλώσει ο αρχηγός, πωπω τι έκανα στις μπρούντζινες σφήνες του! Τις έσπασα!” και ανάμεσα στα αναφιλητά του φώναζε “Γι, γι γι!”.

Ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ πετάχτηκε τότε ξαφνικά και στάθηκε δίπλα στον άνδρα:

Μα γιατί κλαις; Και γιατί μιλάς καθώς κλαις;

Άνθρωπε μου, είπε ο υπηρέτης σαν σήκωσε το βλέμμα του και είδε ποιος στεκόταν δίπλα του, κλαίω γι΄ αυτό που θα πάθω όταν ο αρχηγός δει τις σπασμένες του σφήνες. Θα με σκοτώσει, γι αυτό κλαίω. Γι, γι, γι! Ο Γκεμες-Νέ Ξλ θα με τιμωρήσει για τη ζημιά στις σφήνες!

Φέρ’ τις μου εδώ να τις δω, είπε τότε ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ και ο υπηρέτης του τις έδειξε.

Ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ τις πήρες και τις ξαναέβαλε στο στόμα του επαναφέροντας τις στην αρχική τους κατάσταση. Ο υπηρέτης χοροπήδησε από τη χαρά του μόλις το είδε! Ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ έδωσε στον υπηρέτη και μπόλικο καπνό. Ο υπηρέτης, που τον έλεγαν Γκ Ιλκς-Ατσά Ντκ άρχισε τότε να ενημερώνει τον Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ: “Από αυτό εδώ το κομμάτι ξύλο πρέπει να φτιαχτεί το ραχοπτερύγιο για τη γυναίκα σου, γι αυτό έχω βαλθεί να το κόβω. Καλύτερα όμως να κρυφτείς όταν έρθουν οι δυο μου γυναίκες, αν σε δουν ποιος ξέρει…”.

Όντως, μετά από λίγο ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ έτρεξε να κρυφτεί σαν είδε να πλησιάζουν οι δυο γυναίκες του Γκ Ιλκς-Ατσά Ντκ που είχαν έρθει να κουβαλήσουν ξύλα. Σήκωσαν τις μύτες τους στον αέρα: “Μας μυρίζει, μάλλον μας μυρίζει ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ. Χμ, χμ!”. Ο άνδρας τους τότε πήρε ένα κλαδί κι άρχισε να τις διώχνει μακριά ενώ ταυτόχρονα τις μάλωσε: “Κι από που να έρθει αυτός για τον οποίο λέτε; Δρόμο τώρα, πηγαίνετε στα ξύλα σας, άντε δρόμο, Ξουτ!” είπε στις δυο του γυναίκες, τη Βιδρογυναίκα και την Ερμινογυναίκα. Γι΄ αυτό και είχαν οσφριστεί τον Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ.

Έφυγαν οι γυναίκες να πάνε να κουβαλήσουν ξύλα και ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ βγήκε από την κρυψώνα του και πλησίασε πάλι τον Γκ Ιλκς-Ατσά Ντκ, ο οποίος και του είπε: “Θα φτιάξω ένα δέμα σάπια ξύλα και θέλω εσύ να πας να χωθείς μέσα του. Θα το ακουμπήσω στη μια μεριά της εισόδου του σπιτιού. Κάποια στιγμή ο αφέντης θα με στείλει να φέρω νερό κι εγώ θα πάρω να γεμίσω έναν μεγάλο κουβά. Σαν θα μπω μέσα στο σπίτι θα κάνω πως πέφτω από τη σκάλα και θα ρίξω το νερό στη φωτιά. Θα γεμίσει το σπίτι με ατμό και τότε εσύ να βγεις από το δεμάτι με τα ξύλα. Η γυναίκα σου κάθεται στο πίσω μέρος του σπιτιού, πάρε την και φύγετε τρέχοντας. Εγώ θα φουσκώσω τα πατώματα και θα φράξω κι από μόνος μου την πόρτα να μη βγει κανείς. Θα έρθουν όμως μετά οι γυναίκες μου και θα αρχίσουν να τσιμπούν αλύπητα την κοιλιά μου και τότε θα αρχίσουν όλοι να σε κυνηγούν”.

Έτσι κι έγινε. Ο Γκ Ιλκς-Ατσά Ντκ κουβάλησε το δεμάτι με το σάπιο ξύλο που μέσα του είχε κρυφτεί ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ μέχρι το σπίτι και το ακούμπησε στην είσοδο. Μόλις σταθεροποιήθηκε, ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ μπόρεσε και είδε τη θέση καθόταν η γυναίκα του στο βάθος του σπιτιού, δίπλα ακριβώς στη φωτιά. Η φωτιά ήταν πολύ μεγάλη και όταν οι πέτρες πυρακτώθηκαν, ο αρχηγός έστειλε τον Γκ Ιλκς-Ατσά Ντκ να φέρει νερό. Εκείνος πήγε, γύρισε, μπήκε στο σπίτι και ξάφνου σκόνταψε ρίχνοντας όλο το νερό στην τεράστια φωτιά. Το σπίτι γέμισε με ατμό. Ο κρυμμένος άνδρας βρήκε την ευκαιρία και βγήκε από το δεμάτι, πήγε και άρπαξε τη γυναίκα του και έτρεξε έξω. Η τρανή κοιλιά του Γκ Ιλκς-Ατσά Ντκ πρήστηκε τόσο που έφραξε την πόρτα και κανείς δεν μπορούσε να βγει. Ήρθαν όμως τότε οι γυναίκες του και την τσίμπησαν.

Ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ όμως έτρεχε πολύ γρήγορα με τη γυναίκα του, δε σταμάτησε στιγμή να τρέχει. Έφτασε και στην άκρη του χωριού όπου έμενε και η φίλη του ο Γερανός. Ο Μέγας Γερανός άπλωσε τα φτερά του και με το καινούριο της ράφος σαν αγκίστρι πήγε να χτυπήσει τον Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ, αλλά αυτός γρήγορα την απέφυγε. Του είπε τότε εκείνη: “Έλα φύγε, δεν θα σου κάνω κακό, το έκανα μόνο για να με δουν”.

Πέρασε τη Γερανογυναίκα και από πίσω του άκουσε μεγάλο σαματά, οι Όρκες ήταν στον κατόπι του με τον Γκ Ιλκς-Ατσά Ντκ πρώτο πρώτο στο κυνήγι: “Για να δούμε! Θα μπορέσω εγώ, ο υπηρέτης να τον φτάσω πρώτος από όλους σας;”. Και έτρεξε να βγει πολύ πιο μπροστά από όλους τους άλλους.

Μόλις είχε σχεδόν φτάσει τον Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ, του είπε: “Τρέχα, συνέχισε, θα σε βοηθήσω”. Ο άνδρας τότε που έτρεχε με τη γυναίκα του έβγαλε από την θήκη του μπόλικο καπνό και τον έδωσε στον Γκ Ιλκς-Ατσά Ντκ. Εκείνος έπεσε κατάχαμα στη μέση του δρόμου και πρήστηκε επιτόπου όσο δεν πήγαινε.

Ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ κατάφερε να πάρει μια ανάσα. Μα για άλλη μια φορά ήρθαν οι γυναίκες του Γκ Ιλκς-Ατσά Ντκ και του τσίμπησαν την κοιλιά να ξεφουσκώσει. Πέρασαν οι Όρκες και συνέχισαν το κυνήγι τους.

Έφτασε και στον Κάστορα ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ. Μόλις έφτασε μπροστά στο φράγμα του, ο Κάστορας του έδειξε ένα σύντομο μονοπάτι να πάρει για να ξεφύγει. Αμέσως τον άκουσε ο άνδρας και συνέχισε όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Πλησίασαν και οι Όρκες τον Κάστορα και από την απροσεξία τους έπεσαν πάνω στα φράγματα και πλακώθηκαν από δαύτα. Έτσι ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ μπόρεσε να πάρει άλλη μια ανάσα όσο οι Όρκες προσπαθούσαν να ξεθαφτούν κάτω από τα χαλάσματα. Σαν το έκαναν όμως, το κυνήγι συνεχίστηκε.

Μπροστά πάλι βγήκε ο Γκ Ιλκς-Ατσά Ντκ και ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ του πέταξε κι άλλον καπνό: “Μη φοβάσαι, μόνο τρέχα, συνέχισε κι εγώ θα σε βοηθήσω” του είπε ο υπηρέτης και σωριάστηκε και πρήστηκε πάλι στη μέση του μονοπατιού. Κατέφθασαν οι γυναίκες του, τον ξεφούσκωσαν και οι Όρκες συνέχισαν το κυνήγι τους.

Έφτασε και στις Χήνες ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ, που μάζευαν ρίζες. Τον είδαν και όλες μαζί του είπαν: “Φύγε εσύ κι εμείς είμαστε εδώ!”. Ο άνδρας τις προσπέρασε και συνέχισε να τρέχει. Σαν έφτασαν στις Χήνες και οι Όρκες, οι Χήνες άρχισαν να σκορπίζουν τις κουτσουλιές τους προς τις Όρκες χτυπώντας όλο δύναμη τα φτερά τους. Οι κουτσουλιές πήγαν και στάθηκαν στα στόματα και στους λαιμούς των Ορκών που δυσκολεύονταν τώρα να αναπνεύσουν και να δουν γιατί οι κουτσουλιές ήταν παντού. Ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ πρόλαβε να ξεκουραστεί για λίγο μα σύντομα οι Όρκες βγήκαν από τις κουτσουλιές και τον ξαναπήραν στο κατόπι.

Στο μεταξύ, ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ είχε φτάσει το σκοινί και το κούνησε. Οι σύντροφοί του στο κανό το είδαν και άρχισαν να τον τραβούν στην επιφάνεια. Ο άνδρας και η γυναίκα του βγήκαν από το νερό, ανέβηκαν στο κανό και άρχισαν όλοι να κάνουν κουπί με όλη τους τη δύναμη.

Τους πήραν στο κυνήγι οι Όρκες. Κάθε φορά που τους πλησίαζαν, το κανό πήγαινε κι ερχόταν στο κύμα. Ο άνδρας έχυσε τότε στο νερό τα τριανταφυλλάκια και το μολυσμένο νερό και όλες οι Όρκες πέθαναν μονομιάς. Συνέχισαν να κάνουν κουπί και τα σώματα των Ορκών άρχισαν να βγαίνουν στην επιφάνεια και να επιπλέουν μέχρι που έγιναν βράχοι.

Ο μόνος που είχε μείνει να ακολουθεί ακόμη το κανό ήταν ο Γκ Ιλκς-Ατσά Ντκ. Είχε συμβουλέψει από πριν τον Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ για το τι πρέπει να κάνει, τότε που μάζευαν οι δυο τους ξύλα: “Σαν δεις μια όρκα με τρία πτερύγια, ενώ όλες οι άλλες έχουν ένα…” και ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ αμέσως έδωσε στην Όρκα που είχε πλησιάσει το κανό τους καπνό και λίπος και άλλα πολλά δώρα. Δεν έριξε άλλα τριανταφυλλάκια στο νερό.

Συνέχισαν το κουπί μέχρι που έφτασαν επιτέλους στην Μετλακάχτλα. Οι νεαροί έδεσαν το κανό και πάτησαν το πόδι τους στη γη έχοντας νικήσει τους εχθρούς τους. Η Όρκα που τους ακολουθούσε γύρισε και επέστρεψε σπίτι της.

Ο νεαρός άνδρας συνέχισε να κυνηγά και να φέρνει πίσω κάθε είδους ζώο. Έγινε και ο μεγαλύτερος αρχηγός ανάμεσα στους Τσίμσιαν αρχηγούς και κάθε τόσο οργάνωνε τσιμπούσια για όλους. Ήταν ένας πολύ πλούσιος αρχηγός. Χάρη σε αυτόν οι Τσίμσιαν δεν ξαναπείνασαν ποτέ τον χειμώνα, έβγαινε και σκότωνε και μοίραζε ζώα κάθε λογής σε όλον τον κόσμο.

Ο λαός όμως έφυγε μια μέρα από την Μετλακάχτλα και πήγε κι εγκαταστάθηκε δίπλα στον ποταμό Νας όπου είχε πολλούς κυπρίνους κι από τότε εκεί μένουν. Και ο Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ μετακόμισε. Έστειλε μπροστά τέσσερα κανό με τους υπηρέτες του να πάνε να στήσουν δίπλα στην Ξινομηλιά πάνω από το Μέρος των Κρανίων. Έχτισε ένα τρανό σπίτι κι ακόμα ένα μεγαλύτερο πέτρινο στύλο-τοτέμ. Φώναξε τότε όλους τους ανθρώπους να σηκώσουν και να στήσουν το τοτέμ και κάλεσε και όλα τα πνεύματα του βουνού, αυτά που λατρεύονταν από τους προγόνους μας και όλα τα πλάσματα του νερού.

Σε αυτό το μεγάλο και τρανό σπίτι μπήκαν πρώτα όλοι οι άνθρωποι, έπειτα όλα τα θαλάσσια πλάσματα και τέλος τα πνεύματα του βουνού. Μέχρι το βράδυ, όλοι τους ήταν μέσα στο σπίτι του Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ ο οποίος και τους υποδέχτηκε ξεχωριστά. Μόλις είχαν μπει όλα τα θαλάσσια πλάσματα και όλα τα πνεύματα, το σπίτι γέμισε νερό και αφρό. Σαν καταλάγιασε το νερό και έφυγε ο αφρός όλοι τους φορούσαν στα κεφάλια τους τα οικόσημα που τους αντιστοιχούσαν. Εκείνη την ημέρα έγινε και το μεγαλύτερο τσιμπούσι που έχει γίνει ποτέ στον κόσμο! Ο άνδρας τότε είπε το όνομά του στα πνεύματα για να το μάθουν και αυτό ήταν Γιάγκα-Κουνέ Σκ!

Τελείωσε το τσιμπούσι και τότε προσκάλεσε όλους τους καλεσμένους του να σηκώσουν όλοι μαζί το τοτέμ. Όλοι τους έβαλαν τα δυνατά τους και σχεδόν τα κατάφεραν. Μα μόλις ξημέρωσε, όλοι οι καλεσμένοι του Γκουνάξνεσεμγκ Α Ντ είχαν φύγει πια. Έτσι, το τοτέμ έμεινε να στηρίζεται στον γκρεμό κοντά στην Ξινομηλιά.

Αυτό ήταν και το τελευταίο τσιμπούσι του Γιάγκα-Κουνέ Σκ. Γύρισε πίσω στον πατέρα του στο νερό και δεν ξανανακατεύτηκε με τους ανθρώπους. Τους άφησε για πάντα και το όνομά του ακόμη φέρεται από τους συγγενείς του. Αυτή είναι η ιστορία της Φυλής του Κορακιού.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει έντονες σκηνές βίας, βρεφοκτονία, ανθρωποφαγία

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ο Άνθρωπος Γεράκι

Ο Ήλιος είχε μια γυναίκα, την Κοχύλω. Είπε μια μέρα στον άνδρα της: “Ζουν δυο αρχηγοί εκεί πέρα. Γιατί δεν στέλνουμε τα παιδιά μας να τους παντρευτούν;” και ο Ήλιος συμφώνησε. Πήγε τότε η Κοχύλω και είπε στα παιδιά της: “Πηγαίνετε εκεί πέρα, στον τόπο αυτόν υπάρχουν πολλοί αρχηγοί που έχουν πολλά τρόφιμα. Εσείς να βρείτε το Κουνάβι-Του-Πεύκου, είναι ο καλύτερος όλων τους”.

Οι αδερφές ετοιμάστηκαν. Γέμισαν τα σακίδιά τους με κοχύλια, σολομό, ψωμί από αλεύρι βελανιδιών και μούρα μανζανίτα και κατέβηκαν από τα δυτικά, αφού πέρασαν τον Ποταμό-Που-Πέφτει. Σαν έφτασαν κάτω και βγήκαν από το δάσος προς την κοιλάδα, μπροστά τους είδαν το Κογιότ που έκαιγε ένα δέντρο. Η μικρότερη αδερφή αμέσως τον αναγνώρισε και η μεγαλύτερη αμέσως τον ερωτεύτηκε παράφορα. Η μικρότερη όμως της είπε: “Συνέχισε να περπατάς, μη σταματάς! Αυτός είναι το Κογιότ, προχώρα!”. Το Κογιότ που τις είχε δει, μονολόγησε τότε: “Αχ, μακάρι να μην ήξεραν ποιος είμαι” και άρχισε να τρέχει μπροστά ζητώντας να του δοθούν κάθε λογής όμορφες φορεσιές. Πράγματι, από το πουθενά, άρχισαν να εμφανίζονται ρούχα άριστης ποιότητας τα οποία το Κογιότ φόρεσε αμέσως. Μέχρι και το χαρακτηριστικό του λακκάκι κατάφερε να αλλάξει. Περίμενε τις αδερφές λίγο παρακάτω, μα σαν τον είδε η μικρότερη αμέσως τον αναγνώρισε πάλι και είπε: “Δεν σταματάμε, ας συνεχίσουμε, αυτό είναι το Κογιότ!” και συνέχισαν.

Προχώρησαν και προχώρησαν μέχρι που στο βάθος είδαν καπνό να υψώνεται: “Κάποιος μένει κατά ΄κει. Ας πάμε για επίσκεψη και για να μάθουμε προς τα πού να συνεχίσουμε”. Έτσι πλησίασαν τον καπνό, ο οποίος έβγαινε από ένα σπίτι, μπήκαν στο σπίτι και μέσα του βρήκαν τον Άνθρωπο-Γεράκι. Ήταν σαμάνος και ήταν ξαπλωμένος με την πλάτη γυρισμένη στη φωτιά:

Από πού έρχεστε; τις ρώτησε. Πού πηγαίνετε;

Ο πατέρας και η μητέρα μάς είπαν να πάμε να βρούμε τον Πλατ θταού Ικα, είπε η μεγαλύτερη, στα αδέρφια Κουνάβι-Του-Πεύκου που μόνο κοχύλια (dentalium) αφοδεύουν, εκεί πρέπει να πάμε.

Α! τους είπε ο Άνθρωπος-Γεράκι, μάλλον εμένα εννοούσαν. Εγώ είμαι ο Άνθρωπος-Γεράκι και αφοδεύω μόνο χάντρες. Είμαι κι εγώ αρχηγός. Βγαίνω έξω και κυνηγώ και στέλνω και τον λαό μου έξω να κυνηγήσει και να φέρει ξύλα. Και τι είδους σπίτι έχει αυτός που σας έστειλε ο πατέρας σας να βρείτε;

Έξω από το σπίτι, σ΄ ένα πάσσαλο κρέμεται το τομάρι μιας αρκούδας, έτσι μας είπαν, εξήγησε η μεγαλύτερη αδερφή.

Α, τότε, απάντησε ο Άνθρωπος-Γεράκι, σίγουρα είμαι αυτός που ήρθατε να βρείτε, να, εκεί κρέμεται το τομάρι της αρκούδας. Περιμένετε λίγο και θα σας αποδείξω πως εγώ είμαι αυτός που ψάχνατε. Βγάλτε τα καπέλα σας και κρατήστε τα ανάποδα.

Τα κορίτσια έκαναν όπως τους είπε και έβγαλαν τα καπέλα τους. Εκείνος πήγε και αφόδευσε μέσα σε αυτά. Μάλιστα αφόδευσε κροταλίες. Μετά τους είπε: “Κλείστε τα μάτια σας” και τα κορίτσια έκλεισαν αμέσως τα μάτια τους. Τότε άκουσαν τους κροταλίες και νόμισαν πως μέσα στα καπέλα τους υπήρχαν όντως κοχύλια γιατί αναγνώρισαν τον ίδιο θόρυβο που έκαναν κι αυτά. Τους είπε τότε ο Άνθρωπος-Γεράκι: “Πάμε σπίτι μου λοιπόν!” κι αυτές τον ακολούθησαν.

Φόρεσαν τα σακίδια τους και ξεκίνησαν όλοι μαζί: “Εσείς να πηγαίνετε αργά, εγώ θα πηγαίνω μπροστά”. Και συνέχισαν έτσι. Ο Άνθρωπος-Γεράκι πήγαινε πιο γρήγορα κι έτσι έφτασε στον προορισμό τους πρώτος. Ο πάσσαλος με το τομάρι αρκούδας ήταν στημένος στο απέναντι σπίτι από το δικό του, μα εκείνος το έβγαλε και το στερέωσε μπροστά στο δικό του πριν να φτάσουν τα κορίτσια. Σαν έφτασαν και οι αδερφές και είδαν σε ποιο σπίτι απέξω στεκόταν ο πάσσαλος με το τομάρι σε αυτό μπήκαν και έβγαλαν από την πλάτη τα σακίδιά τους. Ο Άνθρωπος-Γεράκι όμως είχε ήδη γυναίκα αλλά πρόλαβε να της πει να πάει να σταθεί στην άλλη μεριά του σπιτιού και αντί για άνδρα της να τον φωνάζει γιο της. Εκείνη το υποσχέθηκε. Έτσι, μόλις μπήκαν στο σπίτι οι αδερφές, ο Άνθρωπος-Γεράκι τους είπε να πάνε κάτσουν στη θέση της συζύγου και αυτές το έκαναν.

Στο χωριό εντωμεταξύ άρχισαν να καταφτάνουν οι κυνηγοί με τα ελάφια τους, τα οποία κι άρχισαν να στοιβάζουν σε έναν σωρό. Έστειλαν ένα αγόρι να πάει να ειδοποιήσει τον Άνθρωπο-Γεράκι και όταν το αγόρι έφτασε στο σπίτι του, εκείνος πήρε κάτι ξερά χορτάρια να κάνει θόρυβο να μην ακούσουν οι γυναίκες τι θα του έλεγε το παιδί. Στη συνέχεια γύρισε και είπε στις δυο τους: “Πάω να πάρω τη μοιρασιά μου από το κρέας. Εγώ παλιά έπαιρνα μόνο για εμένα μιας και δεν είχα γυναίκα, αλλά τώρα θα πρέπει να ζητήσω περισσότερο”. Βγήκε λοιπόν παίρνοντας μαζί του κι ένα καλάθι. Πήγε εκεί που βρίσκονταν όλοι τους και έκατσε στο χώμα με το στόμα ανοικτό. Καθώς οι άλλοι έτρωγαν το κρέας τους, του πετούσαν τα κόκκαλα κατευθείαν στο στόμα κι αυτός τα κατάπινε ολόκληρα. Άρχισαν τότε να τον κοροϊδεύουν λέγοντας: “Άκουσα πως κατέφτασαν στην πόλη δυο κορίτσια, του λόγου σου ήρθαν να παντρευτούν;” και όλοι τους έβαλαν τα γέλια.

Όταν τελείωσαν και έφυγαν όλοι, έκανε το ίδιο και ο Άνθρωπος-Γεράκι. Πήγε και κρύφτηκε στην πίσω μεριά του σπιτιού του και χωρίς να τον δει κανείς έκοψε δυο μεγάλα κομμάτια από τα μπούτια του και τα έβαλε στο καλάθι. Σαν να μη συμβαίνει τίποτα , το πήγε σπίτι και το έδωσε στις γυναίκες του να το μαγειρέψουν. Παρόλο που βρωμούσε και είχε απαίσια γεύση το έφαγαν, αφού νόμισαν πως ήταν ελάφι. Έπειτα έπεσαν να κοιμηθούν.

Την επόμενη μέρα ο Άνθρωπος-Γεράκι βγήκε πάλι από το σπίτι λέγοντας πως θα πήγαινε για κυνήγι. Αντ΄ αυτού όμως έκοψε κι άλλη από τη σάρκα του και αυτή τη φορά μέχρι και κάποια από τα έντερα του έβαλε στο καλάθι. Σαν επέστρεψε το σούρουπο, πάλι οι γυναίκες του μαγείρεψαν το κρέας και το έφαγαν. Κάπου τότε έφτασε και το αγόρι να τον ειδοποιήσει, και αυτός πάλι έκανε τον θόρυβο με τα ξερόχορτα να καλύψει τη φωνή τού παιδιού. Σαν πήγε κι έκατσε μαζί με τους άλλους, του πετούσαν πάλι κόκκαλα και όλο και τον κορόιδευαν, όπως και την προηγούμενη μέρα.

Στο μεταξύ όμως, η μικρότερη αδερφή τον είχε ακολουθήσει και τα είχε δει όλα. Γύρισε στο πλευρό της αδερφής της και της είπε: “Έτσι είσαι πάντα, ξεροκέφαλη και δεν παίρνεις συμβουλή από κανέναν. Είμαι σίγουρη τώρα πως ο αρχηγός που ήτανε να παντρευτούμε μένει απέναντι κι όχι εδώ. Τούτος εδώ μας ξεγέλασε και πήρε το τομάρι από την πόρτα του άλλου και το έβαλε στη δική του”. Σαν γύρισε ο Άνθρωπος-Γεράκι πρόσφερε στις γυναίκες το κρέας που είχε φέρει, μα εκείνες δεν έφαγαν τίποτα.

Το πρωί ο άνδρας βγήκε πάλι έξω να κυνηγήσει. Οι αδερφές τότε, σκότωσαν τα παιδιά τους, έβαλαν τα καλά τους, γέμισαν τα σακίδιά τους και βγήκαν από το σπίτι. Πήγαν στο απέναντι σπίτι και σαν μπήκαν και είδαν τον Κουνάβι-Του-Πεύκου έκατσαν στο πλευρό του. Άρχισαν αργότερα να καταφτάνουν και οι άνδρες που ένας ένας άφηναν τα ελάφια που είχαν σκοτώσει εκείνη την ημέρα. Τα έγδαραν και τα έκοψαν προσεκτικά, τα έβαλαν στη φωτιά και έφαγαν το δείπνο τους. Ο Νυφίτσα όμως δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος που αυτές οι δυο γυναίκες είχαν κάτσει δίπλα στον αδερφό του, τον Κουνάβι-Του-Πεύκου. Εκείνον όμως δεν τον πείραζε καθόλου, απλά καθόταν ήσυχα και κάπνιζε την πίπα του.

Στο μεταξύ, ο Άνθρωπος-Γεράκι είχε γυρίσει σπίτι του και είδε πως οι γυναίκες του είχαν φύγει. Θύμωσε πάρα πολύ και αμέσως πήρε και φόρεσε ένα σαμάνικο μενταγιόν γύρω από τον λαιμό του. Άρχισε να χορεύει και να τραγουδά:

Κετγ Κετγί ουινίνο

Κετγ Κετγιά ουινίνο

Και αμέσως άρχισε να βρέχει.

Ο Νυφίτσα που το παρατήρησε πρώτος, ειδοποίησε και τους άλλους. Όλο το βράδυ έβρεχε. Το νερό ανέβαινε κι ανέβαινε μέχρι που άρχισε να μπαίνει από την πόρτα: “Πες σε αυτές τις δυο γυναίκες να πάνε από εκεί που ήρθαν, ο Άνθρωπος-Γεράκι θα μας πνίξει όλους!”. Αλλά ο Κουνάβι-Του-Πεύκου παρέμεινε σιωπηλός μέχρι το πρωί. Τότε μόνο είπε: “Δεν μου αρέσει καθόλου αυτή η κατάσταση. Πού θα βρεθεί κάποιος θαρραλέος; Να πάει και να σκοτώσει τον Άνθρωπο-Γεράκι!”. Ένας από τους πολεμιστές βγήκε μπροστά και πήρε ένα μαχαίρι και μια ασπίδα.

Ο Άνθρωπος-Γεράκι τώρα χόρευε ακόμη πιο έντονα με περισσότερη μανία, τόση που όποτε χοροπηδούσε το κεφάλι του φαινόταν από την τρύπα του καπνού στο σπίτι του. Ο πολεμιστής πολύ ήσυχα πλησίασε και πλησίασε και όταν ήταν πια σίγουρος πως ο Άνθρωπος-Γεράκι δεν τον έβλεπε, μεμιάς του έκοψε το κεφάλι. Έτσι απότομα σταμάτησε και η βροχή, τα σύννεφα διαλύθηκαν και το νερό υποχώρησε. Είπαν τότε οι άνθρωποι μεταξύ τους: “Όταν ο σαμάνος μας δεν είναι καλός, τότε μπορούμε κι εμείς να τον ξεφορτωνόμαστε. Έτσι θα γίνεται από δω και μπρος”. Και πήγαν πάλι να κυνηγήσουν.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει έντονες σκηνές βίας, βία ενάντια σε ζώα

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Ηχητικά εφέ: freesound.org

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Το Όνειρο και ο Θάνατος του Μπάλντερ

Το Όνειρο

Ο Θεός μούγκρισε. Στριφογύρισε και διπλώθηκε στα δυο καθώς προσπαθούσε να ξεφύγει από τις σκοτεινές φιγούρες. Λαχάνιασε και μούγκρισε ξανά και τότε ξύπνησε. Ο ομορφότερος των θεών έμεινε έτσι για λίγο στο ημίφως. Το πρόσωπό του έλαμπε λευκότερο κι από αλάβαστρο και τα μαλλιά του αστράφτανε. Προσπάθησε να ξορκίσει το όνειρο που μόλις είχε δει, να ονομάσει την κάθε μορφή που του είχε παρουσιαστεί και μετά να την διώξει. Όμως, τώρα που είχε ξυπνήσει, οι φιγούρες, άμορφες πια, είχαν ήδη κρυφτεί στις σκιές. Ο φόβος του σύντομα μετατράπηκε σ΄ ένα υποβόσκον προαίσθημα, έκλεισε πάλι τα μάτια του και ξαναβυθίστηκε σε ύπνο.

Οι φρικαλέοι και σκελετωμένοι του επισκέπτες τότε βρήκαν ξανά την ευκαιρία και βγήκαν από τις τρύπες και τις σκιές τους με μοναδικό σκοπό να κλέψουν το φως του Θεού από μέσα του. Εκείνος κλώτσησε και τεντώθηκε. Φώναξε και η ίδια του η φωνή τον ξύπνησε. Γι΄ άλλη μια φορά αισθανόταν εκτεθειμένος, τρομοκρατημένος και καταδικασμένος.

Όταν οι θεοί και οι θεές έμαθαν για τα όνειρα του Μπάλντερ, αγχωμένοι συγκεντρώθηκαν να συζητήσουν το νόημά τους. Είπαν πως αυτός ήταν ο πιο ελεήμων, ο πιο ευγενής και ο πιο αγαπημένος όλων τους, δηλαδή ο τελευταίος που του άξιζε να του συμβεί κάτι τόσο σκοτεινό. Παρατήρησαν πως ποτέ στο παρελθόν κάτι τόσο καταχθόνιο δεν είχε διαβεί το κατώφλι του Μπρέινταμπλικ. Λέγοντάς τα όμως όλα αυτά, η ανησυχία τους οξύνθηκε. Κανείς τους δεν μπορούσε να εξηγήσει αυτά τα όνειρα του Μπάλντερ.

“Εγώ ο ίδιος θα πάω”, είπε τότε ο Πατριάρχης, ο Πατέρας του Μπάλντερ, “και θα επιστρέψω μόνον όταν βρω την εξήγηση”. Ο μάγος, παλιός όσο ο ίδιος ο χρόνος, σηκώθηκε τότε βιαστικά και άφησε πίσω του το συμβούλιο των θεών. Σέλωσε τον Σλέιπνιρ, κάλπασε πάνω από το τρεμάμενο ουράνιο τόξο και πήρε τον μακρύ μακρύ δρόμο που οδηγούσε από τα βόρεια της Μίντγκαρντ ως κάτω στην σκοτεινή και αέναα κινούμενη ομίχλη της Νίφλαϊμ.

Το κυνηγόσκυλο της Χελ άκουσε τον Όντιν να καταφτάνει. Οι τρίχες στον λαιμό και το στέρνο τού νάνου Γκαρμ καλύφθηκαν με ξερό αίμα και έτρεξε να κρυφτεί, αφήνοντας το πόστο του στη σπηλιά που ήταν η είσοδος του κάτω κόσμου. Μα ο Άρχοντας των Ρουνικών δεν του έδωσε σημασία. Κάλπασε και κάλπασε με τέτοια μανία που το παγωμένο έδαφος βρόντηξε κάτω από τις οκτώ οπλές του Σλέιπνιρ και δεν σταμάτησε μέχρι που έφτασε στην απαγορευμένη αίθουσα της Χελ.

Εκεί ο Όντιν ξεπέζεψε. Κοίταξε τριγύρω του την αίθουσα. Ήταν γεμάτη από τους νεκρούς και έλαμπε από τα χρυσά δαχτυλίδια και τα κάθε λογής χρυσά αντικείμενα. Οδήγησε τον Σλέιπνιρ στην ανατολική είσοδο της αίθουσας, όπου ήταν θαμμένη η μάντισσα. Ο Όντιν στάθηκε δίπλα στον τάφο της και τον κοίταξε επίμονα με το ένα του γυαλιστερό μάτι. Άρχισε να κάνει τα μαγικά του και τότε, μέσα από τη σκοτεινή ομίχλη, φάνηκε το χλωμό πνεύμα της μάντισσας που άρχισε να αιωρείται από πάνω του:

Ποιος, αναστέναξε εκείνη, ποιος ξένος με ανάγκασε να σηκωθώ και να ξαναβρεθώ στον τόπο των λυγμών; Το χιόνι πια μ΄ έχει καλύψει, η βροχή μ΄ έχει μαστιγώσει, η δροσιά μ΄ έχει μουσκέψει. Είμαι νεκρή πολύ καιρό τώρα.

Με λένε Βέγκταμ ο Περιπλανητής, απάντησε ο Όντιν, και είμαι ο γιος του Βάλταμ. Πες μου τι σκαρώνει η Χελ. Έχω ταξιδέψει πέρα απ΄ όλους τους άλλους κόσμους για να φτάσω εδώ. Γιατί έχουν τοποθετηθεί τόσα χρυσά δαχτυλίδια σε όλους τους πάγκους και γιατί έχει στολιστεί όλη η αίθουσα με τόσο χρυσάφι; Περιμένετε κάποιον επισκέπτη;

Το καλύτερο μελόποτο, είπε η μάντισσα, ετοιμάζεται τώρα για τον ερχομό του Μπάλντερ και μια ασπίδα καλύπτει τη χύτρα. Παρόλη τη δόξα τους, όλοι οι θεοί θα νιώσουν τρομακτική απελπισία. Δεν ήθελα να πω κάτι και δεν θα πω τίποτ΄ άλλο.

Μάντισσα πρέπει να μου πεις, πρόσταξε ο Όντιν, πρέπει να απαντήσεις σε ότι σε ρωτάω. Ποιος θα σκοτώσει τον Μπάλντερ και θα κλέψει τη ζωή από τον γιο του Όντιν;

Ο τυφλός Χοντ θα φέρει ένα κακορίζικο κλαδί. Αυτός θα σκοτώσει τον Μπάλντερ και θα κλέψει τη ζωή από τον γιο του Όντιν. Δεν ήθελα να πω κάτι και δεν θα πω τίποτ΄ άλλο.

Μάντισσα πρέπει να μου πεις, είπε πάλι ο Όντιν, πρέπει να απαντήσεις σε ότι σε ρωτάω. Ποιος θα πάρει εκδίκηση από τον Χοντ; Ποιος θα πάει τον φονιά του Μπάλντερ στην πυρά να καεί;

Η Ριντ θα ζευγαρώσει με τον Όντιν, είπε η μάντισσα, και γιος τους θα είναι ο Βάλι, γεννημένος στην Βεστρσαλίρ, στη Δύση. Θα πάρει εκδίκηση όταν θα είναι μόλις μιας νύχτας. Δεν θα πλύνει τα χέρια του μα ούτε θα χτενίσει τα μαλλιά του προτού να πάει τον φονιά του Μπάλντερ στην πυρά. Δεν ήθελα να πω κάτι και δεν θα πω τίποτ΄ άλλο.

Μάντισσα πρέπει να μου πεις, επέμεινε ο Όντιν, πρέπει ν΄ απαντήσεις σε ό,τι σε ρωτάω. Ποιες είναι οι κυράδες που θα θρηνήσουν και θα πετάξουν τα πέπλα τους στον Ουρανό;

Δεν είσαι ο Βέγκταμ, είπε τότε η μάντισσα, κι ας πίστεψα πως είσαι. Είσαι ο Όντιν ο μάγος, παλιός όσο ο ίδιος ο χρόνος.

Κι εσύ δεν είσαι μάντισσα, είπε ο Όντιν, ούτε καμιά σοφή. Είσαι η μητέρα των τριών τεράτων.

Κάλπασε μέχρι το σπίτι σου πάλι Όντιν και καυχίσου σε όλους για τα κατορθώματά σου, του είπε τότε η μάγισσα και στη φωνή της άρχισε να διακρίνεται κάτι επιθετικό και συνάμα κοροϊδευτικό. Κανείς δε θα με ξυπνήσει ξανά μέχρι ο Λόκι να ελευθερωθεί από τα δεσμά του και όλες οι δυνάμεις του σκότους να συγκεντρωθούν για τη Ράγκναροκ.

Το πνεύμα, χλωμό και φωτεινό, άρχισε τότε να λιώνει μέχρι που μπήκε ολόκληρο πίσω στον τάφο του.

Ο Όντιν γύρισε από την άλλη. Καβάλησε τον Σλέιπνιρ με βαριά καρδιά.

Ο Θάνατος

Υπό τη σκιά των φρικτών ονείρων του Μπάλντερ, ονείρων που φαινόταν ότι σε λίγο θα τον τραβούσαν στο έρεβος για πάντα, οι θεοί και οι θεές συγκεντρώθηκαν πάλι. Κανείς τους δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία πως η ζωή του Μπάλντερ κινδύνευε κι εδώ και πολλές ημέρες σκεφτόντουσαν και συζητούσαν τι να κάνουν για να τον σώσουν.

Οι θεοί και οι θεές σκέφτηκαν όλους τους τρόπους που μπορούσε να πεθάνει κανείς. Ονόμασαν όλες τις γήινες, θαλάσσιες και ουράνιες αιτίες που μπορούν να προκαλέσουν θάνατο. Έπειτα, η μητέρα του Μπάλντερ η Φριγκ, ξεκίνησε ένα ταξίδι μέσα από τους εννέα κόσμους όπου και θα υποχρέωνε κάθε ουσία και αντικείμενο να ορκιστεί πως ποτέ δεν θα έκανε κακό στον Μπάλντερ.

Η φωτιά ορκίστηκε. Το νερό ορκίστηκε. Ο σίδηρος και όλα τα άλλα μέταλλα ορκίστηκαν. Οι πέτρες ορκίστηκαν. Τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει τη Φριγκ από την αποστολή της ούτε ν΄ αντισταθεί στην ακαταμάχητη δύναμη της πειθούς της. Το χώμα ορκίστηκε. Τα δέντρα ορκίστηκαν. Κάθε είδους αρρώστια ορκίστηκε. Η μητέρα του Μπάλντερ ήταν υπομονετική και τρομερά πιεστική. Όλα τα ζώα ορκίστηκαν και μαζί τους και όλα τα γλοιώδη ερπετά.

Έπειτα, οι θεοί και οι θεές ξανασυγκεντρώθηκαν και η Φριγκ τους διαβεβαίωσε πως έκανε όπως ακριβώς της είχαν πει και πως τίποτα σε ολόκληρη την πλάση δεν θα έκανε κακό στον Μπάλντερ: “Ας το δοκιμάσουμε”, είπαν τότε κι ένας τους σήκωσε μια πέτρα και την πέταξε στο κεφάλι του Μπάλντερ. Όση δύναμη και να είχε αυτή η πέτρα μέσα της, τη συγκράτησε και ο Μπάλντερ ούτε που κατάλαβε ότι κάτι τον χτύπησε: “Δεν το ένιωσα καθόλου”, είπε.

Τότε όλοι οι θεοί και οι θεές γέλασαν με την καρδιά τους. Άφησαν πίσω τους το Γκλαδσχάιμ και ξεχύθηκαν έξω στον ήλιο. Ήδη η χρυσή είσοδος και οι χρυσοί τοίχοι έλαμπαν από την αντανάκλαση του φωτός και σαν βγήκαν, βρήκαν την καταπράσινη πεδιάδα του Ίνταβολλ να σφίζει από ζωή - όλοι οι υπηρέτες των θεών πηγαινοέρχονταν με τις δουλειές τους, παρέες ανοιχτόχρωμων ξωτικών περέλαυναν ανέμελα, επισκέπτες της Άσγκαρντ χάζευαν την ομορφιά τριγύρω τους και αμέτρητα ζωντανά έβοσκαν και συμπεριφέρονταν λες και στ’ αλήθεια απολάμβαναν τη ζωή.

Συνηθιζόταν οι θεοί να συναντιούνται στο Γκλαδσχάιμ και οι θεές στο Βίνγκολφ, αυτοί ήταν οι κυρίαρχοι της Άσγκαρντ. Εκεί συζητούσαν τις πράξεις και τα πεπρωμένα των ηρώων της Μίντγκαρντ και, μόλις τελείωναν τα συμβούλια αυτά, όλοι τους μαζεύονταν σ΄ ένα μέρος και περνούσαν ευχάριστα κουτσομπολεύοντας, συζητώντας και απλά περνώντας καλά. Πότε πότε έπιναν, πότε πότε τραγουδούσαν, άλλες φορές αγωνίζονταν και άλλες φορές έπαιζαν παιχνίδια.

Σύντομα, οι θεοί είπαν να πάνε να δουν πώς ήταν ο Μπάλντερ. Τους είχε αρέσει πολύ αυτή η ασχολία του να του πετούν διάφορα αντικείμενα σε διάφορα μέρη του σώματός του και αυτός απλά να λέει: “Δεν το ένιωσα καθόλου!”. Οι θεοί με αυτό γελούσαν και όλο και ανέβαζαν τον πήχη δυσκολίας των δοκιμασιών. Μάλιστα κάποια στιγμή ξεθάρρεψαν τελείως και έστηναν τον Μπάλντερ στον τοίχο σαν στόχο. Κάποιοι του πετούσαν τότε βελάκια με απίστευτα μυτερές άκρες, τα οποία όμως ίσα που τον άγγιζαν και μετά έπεφταν στο πάτωμα. Άλλοι έφεραν ολόκληρους βράχους και του τους πετούσαν κατακέφαλα. Άλλοι τον χτυπούσαν με τσεκούρια κι άλλοι με ξίφη, μα όσο καλοσμηλεμένες κι αν ήταν οι λεπίδες τους, στον Μπάλντερ δεν έκαναν ούτε γρατζουνιά. Έτσι, ο ομορφότερος και πιο καλοσυνάτος όλων των θεών, είχε γίνει τώρα ο στόχος των πιο βίαιων επιθέσεων κι ας μην πάθαινε τίποτα. Όλοι οι παρευρισκόμενοι διασκέδαζαν τρομερά με αυτό το νέο παιχνίδι και πανηγύριζαν σαν τρελοί κάθε φορά που ο Μπάλντερ τη γλύτωνε ξανά και ξανά.

Όλοι εκτός από τον Λόκι. Ο Πανούργος, παρακολουθούσε τι γινόταν με αδημονία κι αποστροφή. Οι ταραχές και τα δεινά ήταν το οξυγόνο του και το να βλέπει τον Μπάλντερ να διασκεδάζει αλάβητος όλες αυτές τις επιθέσεις, τον αηδίαζε. Μέρα με τη μέρα αυτή η αντιπάθεια του Λόκι του Πανούργου μεγάλωνε και μεγάλωνε μέχρι που τον κατέλαβε πλήρως. Από τη μια αρνιόταν να συμμετέχει στο παιχνίδι αυτό, αλλά από την άλλη δεν μπορούσε και να μένει μακριά.

Ένα απόγευμα, εκεί που ο Λόκι στεκόταν τεμπέλικα στην πόρτα της αίθουσας του Γκλαδσχάιμ κοιτάζοντας τη συγκέντρωση, κατέβασε μια ιδέα. Μισοέκλεισε τα μάτια, έγλειψε τα χείλη του με ευχαρίστηση και χαμογέλασε πλατιά. Χωρίς να τον καταλάβει κανείς, έφυγε από το μπούγιο και κατευθύνθηκε προς τη Φένσαλιρ.

Ο Λόκι κοντοστάθηκε για λίγο, δεν υπήρχε κανείς τριγύρω. Όταν σιγουρεύτηκε πως ήταν εντελώς μόνος, άρχισε να μουρμουρά το ξόρκι. Έτσι, ο Μεταμορφωτής είχε γίνει στη στιγμή γριά γυναίκα.

Η Φριγκ βρισκόταν μόνη στην αίθουσα του θρόνου της και σε αυτό είχε υπολογίσει ο Λόκι. Κουτσαίνοντας, διέσχισε όλη την αίθουσα ρουφώντας τη μύτη του και βήχοντας αηδιαστικά, με μύξες να του τρέχουν από τη μύτη τις οποίες και σκούπιζε στα μαύρα κουρέλια που φορούσε: “Μα που βρίσκομαι;” ρώτησε απαιτητικά.

Η Φριγκ σηκώθηκε από τον θρόνο της, χαιρέτησε τη γριά γυναίκα και της συστήθηκε: “Πω πω, βρίσκομαι πολύ μακριά από το σπίτι μου”, είπε η γριά, “και δε νομίζω πως άξιζε κιόλας να έρθω ως εδώ”. Η Φριγκ την άκουσε υπομονετικά: “Πέρασα απ΄ έξω από ένα μέρος πριν λίγο και ήταν τόσο μα τόσο θορυβώδες!”, συνέχισε η γριά, “Φώναξα αλλά κανείς δε μου έδωσε σημασία. Όλοι εκεί ήταν απασχολημένοι να πετροβολούν έναν κακόμοιρο άνδρα! Τον άμοιρο… Είχε το πιο λευκό πρόσωπο που έχω δει ποτέ μου και τα πιο ξανθά μαλλιά… Όλοι εναντίον ενός, αμέ… Δεν ήξερα ότι τέτοιες σκληρότητες συνέβαιναν εδώ στην Άσγκαρντ”. Μα η Φριγκ χαμογέλασε ελαφρά και άφησε τη γριά γυναίκα να τελειώσει αυτό που ήθελε να πει: “Δεν έμεινα και πολύ, ποτέ δεν μου άρεσαν οι λιθοβολισμοί. Μα ποιος να το φανταζόταν, να έρθω τόσο μακριά για να ξαναβρώ μια από τα ίδια. Δεν του έμενε και πολύ του νεαρού, ναι, σίγουρα. Θα είναι νεκρός τώρα”. Καθώς η γριά μουρμούραγε και μονολογούσε, ήταν λες και είχε ξεχάσει ολωσδιόλου πως δεν ήταν μόνη της. Μα ξάφνου σήκωσε αποφασιστικά το κεφάλι της και με το βλέμμα της κάρφωσε τη Φριγκ: “Τι συνέβαινε εκεί λοιπόν; Γιατί τον λιθοβολούσαν τον νεαρό;”.

Η Φριγκ εξήγησε στη γριά πως αυτό που είχε δει δεν ήταν λιθοβολισμός μα ένα καινούριο παιχνίδι που είχαν βρει οι θεοί να παίζουν με τον ίδιο της τον γιο. Συνέχισε λέγοντάς της πως όσες πέτρες και να του πετούσαν, ο Μπάλντερ δεν θα πάθαινε τίποτα και πως αν ήθελε, κι εκείνη μπορούσε να πάει να του ρίξει:

Μα τι μαγικά είναι αυτά, είπε έκπληκτη η γριά και το αχνό μουστάκι που είχε στο χείλος της άρχισε να συσπάται πολύ παράξενα.

Τίποτα δεν μπορεί να κάνει κακό στον Μπάλντερ, αποκρίθηκε η Φριγκ, κανένα μέταλλο ή ξύλο δεν θα τον βλάψει. Όλα τα πράγματα μου το ορκίστηκαν.

Όλα; είπε η γριά. Ακόμη και μια τσιμπιά αλάτι;

Η Φριγκ άρχισε να ενοχλείται από αυτή την πολυλογού και σε αυτό απλά σήκωσε τους ώμους της αδιάφορα ελπίζοντας πως η γριά θα τελείωνε την κουβέντα τους εκεί:

Όλα; επανέλαβε η γυναίκα ρουφώντας τη μύτη της. Θέλεις να μου πεις ότι όλα τα πράγματα σου έχουν ορκιστεί πως δεν θα βλάψουν τον Μπάλντερ;

Όλα, επανέλαβε η Φριγκ. Εκτός από έναν μικρό θάμνο που φυτρώνει στα δυτικά της Βαλχάλα, τον ιξό. Ήταν τόσο μικρός που δεν ασχολήθηκα μαζί του.

Α, καλά, γρύλισε τότε η γριά χαμογελώντας. Μου έφτιαξες την ημέρα που έκατσες και μου μίλησες, ναι, μου έφτιαξες την ημέρα. Ας πηγαίνω λοιπόν.

Η Φριγκ έγυρε το κεφάλι της. Η γριά τότε κουτσαίνοντας, βασανιστικά αργά, έφτασε και βγήκε από τις πόρτες της Φένσαλιρ και η Φριγκ ανακουφίστηκε που την είχε ξεφορτωθεί.

Σαν σιγουρεύτηκε πως πάλι ήταν μόνος, ο Μεταμορφωτής είπε ξανά τα μαγικά λόγια και γονατίζοντας, πήρε την αρχική του μορφή, ήταν πάλι ο Λόκι. Με περισσή χαρά στο βήμα, ο Κολπατζής διέσχισε την πεδιάδα του Ίνταβολλ, μέχρι που πέρασε και τα τελευταία ζώα που έβοσκαν εκεί, τα οποία και στέκονταν τελείως ακίνητα. Ο αέρας άρχισε να πυκνώνει και η ορατότητα άρχισε να μειώνεται όλο και περισσότερο. Έπεφτε το σκοτάδι.

Ο Λόκι βιάστηκε να φύγει από το Γκλαδσχάιμ και να φτάσει στη Βαλχάλα και καθώς άκουσε τις φωνές των Άινχερτζαρ από μακριά, ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του. Συνέχισε δυτικά, ακολουθώντας το εξασθενημένο φως, σφυρίζοντας και χαζεύοντας δεξιά κι αριστερά. Έφτασε τότε σ΄ ένα μικρό λιβάδι. Εκεί, μήτε ριζωμένον στο νερό μα μήτε και στη γη, τον είδε να ξεφυτρώνει από τον κορμό μιας γέρικης βελανιδιάς - ο μικρός ιξός. Οι καρποί του γυάλιζαν σαν τσαμπιά από θολά μάτια. Τα φύλλα του πράσινα και κιτρινοπράσινα, τα κλαδιά του και οι φύτρες του ένα βαθύτερο πράσινο. Στο φως της ημέρας φαινόταν παράταιρος με το περιβάλλον του, πόσο μάλλον τώρα στο ημίφως.

Ο Λόκι άρπαξε τον μικρό θάμνο και τον τράβηξε ώσπου τον ξερίζωσε από τον κορμό της βελανιδιάς. Άφησε πίσω του το λιβάδι και πήρε τον δρόμο για το Γκλαδσχάιμ. Παράλληλα άρχισε να μαδάει τον θάμνο αναζητώντας το πιο ίσιο και χοντρό κλαδί που μπορούσε να βρει. Βρήκε ένα που ήταν μακρύ σαν μπράτσο και το καθάρισε από φύλλα και μικρότερα κλαδιά αφήνοντας πίσω του ίχνη στο έδαφος. Του ακόνισε την άκρη, έβαλε το κλαδί στη ζώνη του και φτάνοντας στον προορισμό του, διέσχισε την πόρτα της αίθουσας.

Τόσο απορροφημένοι ήταν όλοι όσοι είχαν μαζευτεί για το παιχνίδι στο Γκλαδσχάιμ, που κανείς δεν είχε προσέξει τον Λόκι ούτε να φεύγει μα ούτε και να επιστρέφει. Ο Πανούργος κοίταξε τριγύρω και χαμογέλασε όταν είδε ότι στο πλήθος βρισκόταν και η Φριγκ. Τα χείλη του σφίχτηκαν και τα μάτια του μίκρυναν σαν είδε και τον τυφλό Χοντ, τον αδερφό του Μπάλντερ να στέκεται ως συνήθως στην άκρη, δειλός και αργός σε κάθε του κίνηση. Ο Λόκι είδε τους θεούς να πετούν ξανά και ξανά βέλη και πέτρες στον Μπάλντερ και μάζεψε όλο του το θάρρος. Για μια στιγμή νόμισε πως θα του κόβονταν τα πόδια από τον ενθουσιασμό και την αδημονία.

Ένας υπηρέτης έτρεξε στο πλευρό του Λόκι και του πρόσφερε κρασί. Ο Λόκι, με μια γουλιά, ήπιε όλο το κρασί και σουλατσάρησε για λίγο πίσω από το ημικύκλιο που είχε σχηματίσει το πλήθος. Πλησίασε τον Χοντ και του τσίμπησε παιχνιδιάρικα τα πλευρά:

Αυτός πρέπει να είναι ο Λόκι, είπε ο Χοντ.

Ο μοναδικός, ακούστηκε μια φωνή δίπλα στο αυτί του.

Λοιπόν; Τι θες;

Γιατί δεν συμμετέχεις κι εσύ στο γλέντι; Γιατί δεν πετάς κι εσύ βέλη και πέτρες στον αδερφό σου;

Γιατί δεν βλέπω που είναι, είπε ο Χοντ και ο Λόκι έκανε μια γκριμάτσα. Κι επίσης δεν έχω και κάτι να του ρίξω.

Α, δεν είναι σωστά πράγματα αυτά, είπε τάχα προσβεβλημένος ο Λόκι. Δεν κάνουν καλά που σε αγνοούν έτσι. Στο κάτω κάτω, εσύ δεν είσαι ο αδερφός του;

Τίποτα καλό δεν συμβαίνει όταν κρατάμε μακροχρόνια πικρία, είπε ατάραχος ο Χοντ που είχε μάθει τόσο καιρό να ζει με αυτόν τον τρόπο.

Τα λόγια του Χοντ ίσα που ακούστηκαν όταν στην αίθουσα ξέσπασαν εκ νέου πανηγυρισμοί και γέλια:

Τι ήταν αυτό; ρώτησε ο Χοντ.

Μια απ’ τα ίδια, είπε ο Λόκι. Άλλο ένα βέλος βρήκε τον στόχο του. Αλλά τώρα ήρθε και η σειρά σου Χοντ. Πρέπει κι εσύ να παίξεις με τον αδερφό σου όπως κάνουν όλοι.

Μα δεν έχω όπλο! επανέλαβε ο Χοντ.

Πάρε αυτό εδώ το ξυλάκι τότε, είπε ο Λόκι και έβαλε στο χέρι του Χοντ το βέλος από ιξό. Θα σου υποδείξω πού στέκεται ο Μπάλντερ και θα σου καθοδηγήσω το χέρι να του ρίξεις.

Τα μάτια του Λόκι τώρα είχαν πάρει φωτιά. Ολόκληρο το σώμα του καιγόταν και στο πρόσωπό του φαινόταν μια ζοφερή χαιρεκακία και μια πρωτόγονη πείνα. Ο Χοντ πήρε στο χέρι του το βέλος από ιξό και με τη βοήθεια του Λόκι το έριξε στον αδερφό του. Το βέλος πέταξε από τη μια άκρη της αίθουσας μέχρι την άλλη και χτύπησε τον Μπάλντερ. Τον τρύπησε και πέρασε από μέσα του. Ο Θεός έπεσε στο έδαφος. Ήταν νεκρός.

Δεν ακουγόταν πια τίποτε στο Γκλαδσχάιμ. Κανείς ήχος, μόνο μια εκκωφαντική ησυχία. Οι θεοί δεν μπορούσαν να μιλήσουν. Είχαν μείνει να κοιτούν τον ομορφότερο και σοφότερο απ΄ όλους τους να κείτεται έτσι χάμω, λαμπερός αλλά πεθαμένος. Δεν μπορούσαν ούτε να κινηθούν από εκεί που στέκονταν, έστω να πάνε να τον σηκώσουν.

Οι θεοί κοίταξαν ο ένας τον άλλο και ύστερα κοίταξαν τον Χοντ και τον Λόκι. Αμέσως ήξεραν, δεν είχαν καμία αμφιβολία για το ποιος είχε σκοτώσει τον Μπάλντερ, αλλά δεν μπορούσαν να πάρουν εκδίκηση. Όλο το Γκλαδσχάιμ ήταν ευλογημένο και κανείς τους δεν ήθελε να είναι ο πρώτος που θα έχυνε το αίμα άλλου σε αυτό το καταφύγιο.

Ο Χοντ δεν μπορούσε να δει το έντονο βλέμμα της ομήγυρης εκείνη τη στιγμή και ο Λόκι δεν μπορούσε να το αντέξει. Μ΄ έναν πήδο, έφτασε μέχρι τις πόρτες του Γκλαδσχάιμ και εξαφανίστηκε στο σκοτάδι.

Τότε έσπασε και αυτή η ανυπόφορη ησυχία. Οι θεοί άρχισαν να κλαίνε και να θρηνούν, να χτυπιούνται και να οδύρονται. Το κλάμα ενός είχε ξεκλειδώσει τον πόνο όλων τους. Προσπαθούσαν να μιλήσουν, μα δεν υπήρχαν λόγια να εκφράσουν την απελπισία τους και τα δάκρυά τους έπνιγαν κάθε προσπάθεια γι΄ αυτό.

Εκεί βρισκόταν και ο ίδιος ο Όντιν, ο οποίος φαινόταν να έχει επηρεαστεί περισσότερο απ΄ όλους τους θεούς και τις θεές. Αυτός ήξερε καλύτερα ότι αυτό που συνέβη ήταν η πιο τρομερή συμφορά που είχε βρει ποτέ θεούς και ανθρώπους κι εκείνη τη στιγμή μπορούσε να προβλέψει το μέλλον που θα ακολουθούσε τον θάνατο του γιου του.

Πρώτη μίλησε η Φριγκ: “Θέλει κανείς…” είπε με αδύναμη και τρεμάμενη φωνή, “θέλει κανείς εδώ να γίνει ο πιο αγαπημένος και ακριβός μου;”, ρώτησε και όλοι γύρισαν και την κοίταξαν: “Υπάρχει κάποιος εδώ να κάνει το μακρύ ταξίδι μέχρι την Χελ και να πάει να βρει τον Μπάλντερ;”. Τότε οι θεές έκρυψαν τα πρόσωπα τους στις χούφτες τους κι άρχισαν ξανά να κλαίνε: “Υπάρχει κάποιος εδώ”, επανέλαβε η Φριγκ, αυτή τη φορά δυνατότερα και πιο σθεναρά, “να δώσει στη Χελ λύτρα, να της προσφέρει κάποιο αντίτιμο να επιτρέψει στον γιο μου τον Μπάλντερ να γυρίσει σπίτι του στην Άσγκαρντ;”. Τότε ένα βήμα μπροστά έκανε ο Χέρμοντ, ο γιος του Όντιν που όλοι τον θαύμαζαν για την τόλμη και το θάρρος του: “Εγώ θα πάω!”, είπε, “είμαι έτοιμος τώρα κιόλας!”.

Ένας αναστεναγμός ανακούφισης ακούστηκε σε ολόκληρο το Γκλαδσχάιμ. Ο Όντιν πρόσταξε τους υπηρέτες του, οι οποίοι γρήγορα γύρισαν φέρνοντας μαζί τους τον Σλέιπνιρ, το άτι του ίδιου του Όντιν. Ο Πατέρας τότε πήρε τα γκέμια και τα έδωσε στον Χέρμοντ. Στο Γκλαδσχάιμ, ο Χέρμοντ καβάλησε τον Σλέιπνιρ. Κοίταξε τριγύρω του όλους τους θεούς και τις θεές και το άψυχο σώμα του Μπάλντερ. Σήκωσε το χέρι του και σπηρούνιασε το άλογο. Ο Σλέιπνιρ κοπάνησε τις οπλές του στο μαρμάρινο πάτωμα της αίθουσας και θεός και άλογο εξαφανίστηκαν μέσα στη σκοτεινή νύχτα.

Οι θεοί και οι θεές δεν κοιμήθηκαν εκείνο το βράδυ. Οργάνωσαν μια σιωπηλή αγρυπνία στο Γκλαδσχάιμ. Μαζεμένοι γύρω από το λαμπερό κορμί του Μπάλντερ, ο καθένας τους ήταν τώρα έρμαιο των σκέψεων, ελπίδων και φόβων του. Θα μπορούσε ο Χέρμοντ να φέρει πίσω από τους νεκρούς τον Μπάλντερ; Με ποιο τρόπο να πάρουν εκδίκηση για τον θάνατο του και για τη δυστυχία του αδερφού του Χοντ; Ποια τιμωρία άρμοζε στον Λόκι και τέλος τι σήμαινε ο θάνατος του ενός για όλους τους;

Καινούργια μέρα άρχισε να ξημερώνει, ένα μυστήριο φως άγγιξε την ανατολή και άρχισε γρήγορα να εξαπλώνεται απ’ άκρη σ’ ‘άκρη. Με πόνο στην καρδιά, τέσσερις θεοί σήκωσαν το σώμα τού Μπάλντερ στους ώμους και οι υπόλοιποι σχημάτισαν μια πομπή ξοπίσω τους. Έφτασαν ως την ακτή και τοποθέτησαν τη σορό του Μπάλντερ στο Ρίνγκχορν, το μεγαλόπρεπο πλοίο του με τη γυριστή πλώρη.

Οι θεοί ήθελαν να φτιάξουν την πυρά μέσα στο πλοίο, ανάμεσα στο κατάρτι και την πρύμνη και να το σπρώξουν στα νερά, μα η θλίψη όλων τους ήταν τέτοια που δεν τους είχε μείνει καθόλου δύναμη. Όσο και να έσπρωχναν το πλοίο να κυλήσει στους πασσάλους για να φτάσει στο νερό δεν τα κατάφερναν. Έστειλαν τότε αγγελειαφόρο μέχρι τη Γιότουνχαϊμ να καλέσει για βοήθεια τη γιγάντισσα Χυρρρόκιν. Στο μεταξύ το πλήθος της Άσγκαρντ έκατσε στην ακτή και χάζευε το κύμα που έσκαγε. Καθένας μόνος του, χαμένος στις σκέψεις και τη στεναχώρια του, χωρίς μυαλό να παρηγορήσει τους άλλους.

Μετά από λίγο κατέφτασε και η Χυρρόκιν. Ήταν τεράστια και σκυθρωπή και καβαλούσε έναν λύκο με φίδια για γκέμια. Μόλις ξεπέζεψε το ζώο της, ο Όντιν φώναξε τέσσερις Μπερζέρκερς και τους είπε να έχουν τον νου τους στον λύκο και στα ερπετά να μην κάνουν κακό σε κανέναν. Ο λύκος, μόνο στη θέα των τεσσάρων Μπερζέρκερς ταράχτηκε, τα μάτια του γυάλισαν και ξεφύσηξε δυνατά. Οι Μπερζέρκερς, παρόλο που έπιασαν γερά τα φιδίσια γκέμια, δυσκολεύτηκαν να ελέγξουν τον λύκο. Τους τράβηξε από τη μια μεριά και έπειτα από την άλλη, προσπαθώντας απεγνωσμένα να βρει γερό πάτημα στην αμμουδιά για να ελευθερωθεί. Οι Μπερζέρκερς τότε θόλωσαν από θυμό και, σαν τρελαμένοι λύκοι και οι ίδιοι, άρχισαν να χτυπούν με τις παντοδύναμες γροθιές τους τον λύκο της Χυρρόκιν αλύπητα μέχρι που τον παράτησαν για νεκρό πάνω στην άμμο.

Η Χυρρόκιν εντωμεταξύ στάθηκε μπροστά στο Ρίνγκχορν. Κοίταξε καλά το μεγάλο και συνάμα κομψό και χαριτωμένο πλοίο, και το έπιασε από την πλώρη. Έθαψε τις φτέρνες τις στην άμμο και μ΄ ένα τρομερό μουγκρητό τράβηξε και τράβηξε, τόσο δυνατά τράβηξε που το Ρίνγκχορν γλύστρισε πάνω στους πασσάλους και μπήκε με φόρα στο νερό. Ο πάσσαλοι πήραν αμέσως φωτιά και οι εννιά κόσμοι σείστηκαν: “Αρκετά!” φώναξε ο Θορ σφίγγοντας στη γροθιά του το σφυρί του. Αισθάνθηκε τη δύναμή του να επιστρέφει στο σώμα του. Η Χυρρόκιν τον κοίταξε με αποδοκιμασία: “Αρκετά!”, επανέλαβε ο Θορ, “θα σε μάθω εγώ σεβασμό”. Μα ο Όντιν και κάμποσοι άλλοι θεοί βιάστηκαν να πάνε στο πλευρό του Θορ να τον ηρεμήσουν. Τον έπιασαν από το μπράτσο και του είπαν:

Θυμήσου πως είναι εδώ γιατί εμείς την προσκαλέσαμε.

Θα της λιώσω το κρανίο εγώ, μουρμούρισε ο Θορ.

Δεν είναι σωστό να την χτυπήσουμε, του είπαν ήρεμα οι θεοί. Άσε την, αγνόησέ την.

Η ηφαιστειακή οργή του Θορ τότε άρχισε να καταλαγιάζει. Έδωσε μια κλωτσιά στην άμμο προκαλώντας έτσι αμμοθύελλα και αρκέστηκε να βηματίζει νευρικά πάνω κάτω στην ακτή.

Οι τέσσερις θεοί που είχαν κατεβάσει το σώμα του Μπάλντερ μέχρι την ακροθαλασσιά, τον σήκωσαν ξανά και μέσα από το νερό τον ανέβασαν στο Ρίνγκχορν. Τον τοποθέτησαν στα ξύλα και κάλυψαν το αψεγάδιαστο κορμί του με έναν πορφυρό χιτώνα. Από το πλήθος παρακολουθούσε και η γυναίκα του Μπάλντερ, η Νάννα. Σαν είδε τον Μπάλντερ να κείτεται πάνω στα ξύλα άψυχος, το σώμα της συσπάστηκε. Δεν μπορούσε να το ελέγξει. Ο πόνος της ήταν τόσο βαθύς που ούτε δάκρυα δεν έτρεχαν από τα μάτια της. Τότε η καρδιά της Νάννα έσπασε. Η κόρη τής Νεπ πέθανε εκεί που στεκόταν και στη συνέχεια και το δικό της σώμα τοποθετήθηκε δίπλα σε αυτό του νεκρού της άνδρα.

Η πομπή είχε τώρα γίνει ένα τεράστιο πλήθος. Ο Οντιν ήταν εκεί με τα δυο του κοράκια, τη Σκέψη και τη Μνήμη, στους ώμους του. Δίπλα του στεκόταν η Φριγκ και όλες οι Βαλκυρίες: Η Σείση και η Ομίχλη, η Τσεκούρα και η Μαινόμενη, η Κραυγή, η Δέσμευση και η Στριγγλιά, η Λόγχη, η Ασπίδα, η Σχεδιοχαλάστρα - όλες οι πανέμορφες κυράδες, αυτές που αποφασίζουν ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, όλες τους ήταν στο πλευρό του Πατέρα της Μάχης.

Ο Φρέυρ είχε κι αυτός καταφτάσει μέσα στο άρμα του που το έσερνε ο Γκούλινμπουρστι, ο αγριόχοιρος με τα χρυσά χαλινάρια, δώρο των νάνων Μπροκκ και Εΐτρι. Ο Χάιμνταλ ήρθε από την Άσγκαρντ καβάλα στο άτι του, τον Χρυσοθύσανο. Η Φρέγια καθόταν κι αυτή στο άρμα της που το έσερναν γάτες.

Τα Ξωτικά ήταν εκεί. Οι Νάνοι ήταν εκεί. Εκεί στέκονταν και εκατοντάδες Γίγαντες των Πάγων και Γίγαντες των Βράχων που είχαν ακολουθήσει τη Χυρρόκιν σαν έμαθαν τι είχε συμβεί. Έτσι, επάνω σ΄ ένα μικρό κομμάτι αμμουδιάς που δεν ανήκε μήτε στη γη μήτε στη θάλασσα, είχε μαζευτεί ένα τεράστιο πλήθος από θρηνούντες και περίεργους. Τα θαλασσοπούλια πετούσαν και βουτούσαν στα νερά, ξανασηκώνονταν και έκρωζαν, η θάλασσα έκλαιγε με αναφιλητά και όλοι τους παρακολούθησαν την τελετή επάνω στο Ρίνγκχορν.

Τα ξύλα κάτω από τα σώματα του Μπάλντερ και της Νάννα ήταν ξερά και έτοιμα, με την παραμικρή σπίθα, να κάνουν το καθήκον τους. Με τη φωτιά τους, θα τύλιγαν τα σώματα των νεκρών και θα επέτρεπαν έτσι στα πνεύματά τους να πάνε παρακάτω. Πολυάριθμοι θησαυροί τότε άρχισαν να αφήνονται δίπλα στα σώματα των νεκρών - πόρπες και καρφίτσες, δαχτυλίδια και χτένια, ζώνες μα και μαχαίρια, ψαλίδια και κουβάδες, αδράχτια και φτυάρια και όλο το νήμα της ζωής.

Εντωμεταξύ, το άλογο του Μπάλντερ πηγαινοερχόταν στην ακτή ώσπου ένας υπηρέτης των θεών του βύθισε ένα μαχαίρι στον λαιμό. Εκείνο έκανε έναν βίαιο σπασμό και, χωρίς να βγάλει τον παραμικρό ήχο, σωριάστηκε χάμω. Το σώμα του κομματιάστηκε και προστέθηκε κι αυτό στις προσφορές που γίνονταν επάνω στο Ρίνγκχορν.

Ο Όντιν με το άλογο του πλησίασε το πλοίο και άρπαξε την κουπαστή. Ανέβηκε και στάθηκε για λίγο πάνω από το πτώμα του γιου του. Τον κοίταξε για λίγο και έπειτα αργά έβγαλε από το χέρι του το χρυσό δαχτυλίδι Ντράουπνιρ, αυτό που κάθε ένατη νύχτα παράγει οκτώ δαχτυλίδια ίσης αξίας με αυτό, και το φόρεσε στο χέρι του Μπάλντερ. Έσκυψε και πλησίασε το στόμα του στο αυτί του Μπάλντερ. Μετά ξανασηκώθηκε και τον κοίταξε για λίγο μια τελευταία φορά. Κατέβηκε κι απομακρύνθηκε από το Ρινγκχορν.

Μ΄ ένα του νεύμα, ένας υπηρέτης έκανε ένα βήμα μπροστά κρατώντας μια αναμμένη δάδα. Έβαλε φωτιά στα ξύλα και στη στιγμή ένας πυκνός καπνός άρχισε να υψώνεται και να χορεύει στον ήρεμο αέρα.

Ο Θορ σήκωσε το σφυρί του. Χαμηλά και ευλαβικά άρχισε να τραγουδά τα μαγικά λόγια που θα ευλογούσαν την καύση.

Τότε ένας νάνος, ο Λιτ, που είχε χάσει κάθε ενδιαφέρον για την τελετουργία, πέρασε τρέχοντας μπροστά από τον Θορ εκεί που έσκαγε το κύμα. Εξοργισμένος ο Θορ με αυτή την ασέβεια, πρόταξε το πόδι του και έβαλε στον νάνο τρικλοποδιά. Πριν προλάβει να σηκωθεί ο Λιτ, ο Θορ του είχε δώσει μια τόσο δυνατή κλωτσιά που ο νάνος πετάχτηκε ψηλά και προσγειώθηκε στο κέντρο της πυράς πεθαίνοντας κι αυτός στο πλευρό του Μπάλντερ.

Λύθηκαν τότε τα σκοινιά και μαζί τους και ό,τι κρατούσε σιωπηλά τα συναισθήματα των θρηνούντων. Μοιρολόγια και κλάματα συνόδευαν το πλοίο καθώς αυτό άρχισε να απομακρύνεται από την όχθη. Στο στόμα όλων ήταν ο Μπάλντερ - ο ομορφότερος, ο πιο ευγενικός και ο σοφότερος όλων τους.

Το Ρίνγκχορν απομακρυνόταν. Θαλάσσιοι αέρηδες το έπιασαν και το πήγαν ακόμα πιο πέρα. Τη μια στιγμή το πλοίο έφερε τη φωτιά και την άλλη η φωτιά το πλοίο. Σε λίγο είχε μείνει μόνο ένα τρεμάμενο σημάδι στον ορίζοντα, ένα αντίο που χανόταν μέσα στον καπνό του.

Για εννέα νύχτες κάλπαζε ο Χέρμοντ στη βάση μιας χαράδρας τόσο βαθιάς και σκοτεινής που δεν μπορούσε να διακρίνει τίποτα. Σε λίγο το έδαφος κάτω του είχε δώσει τη θέση του στα παγωμένα χέρια τού κάτω κόσμου που άρχισαν να τον αναζητούν για να τον τραβήξουν κάτω. Ο θεός πέρασε και πολλά ποτάμια που όλα τους πήγαζαν από τη χύτρα της Βέργκελμιρ: το δροσερό Σβολ και το ορμητικό Γκούννθρα, το Φγιόρμ και το βραστό Φίμμπουλθουλ, το τρομερό Σλιντ και τα κακοτάξιδα Χριντ, Συλγκ, Υλγκ, το πλατύ Βιντ και το Λέιπτ που έρεε γρήγορο σαν αστραπή. Τελικά, ο Χέρμοντ έφτασε και στο παγωμένο ποτάμι Γκγιόλ, που έμοιαζε με χείμαρρο που στροβιλίζεται. Ο Σλέιπνιρ ήξερε τι να κάνει και κάλπασε κατευθείαν προς τη γέφυρα που ήταν πλεγμένη με ψάθα από χρυσάφι.

Στην αρχή της γέφυρας, η φρουρός της η Μόντγκουντ, σταμάτησε τον Χέρμοντ υψώνοντας το χέρι της και λέγοντάς του: “Πριν σε αφήσω να προχωρήσεις, πες μου το όνομα και την καταγωγή σου”. Μα ο Χέρμοντ έμεινε σιωπηλός: “Πέντε διμοιρίες πέρασαν από εδώ εχθές”, είπε τότε η Μόντγκουντ, “και διέσχισαν τη γέφυρα. Εσύ όμως κάνεις περισσότερο θόρυβο κι απ΄ όλους αυτούς μαζί”. Πάλι ο Χέρμοντ παρέμεινε σιωπηλός:

Δε μου μοιάζεις για κάποιος που έχει πεθάνει, συνέχισε η Μόντγκουντ. Ποιος είσαι;

Είμαι ο Χέρμοντ, είπε ο θεός, γιος του Όντιν. Πρέπει να φτάσω ως τη Χελ για να βρω τον αδερφό μου, τον νεκρό πια Μπάλντερ. Μήπως εσύ τον είδες καθώς πήγαινε εκεί;

Πέρασε τούτο εδώ το ποτάμι, είπε η Μόντγκουντ, και διέσχισε τούτη τη γέφυρα. Μα ο δρόμος για τη Χελ είναι μακρύς. Μπορεί να έχεις φτάσει ως εδώ αλλά θέλεις λίγο ακόμη προς τα βόρεια και προς τα κάτω.

Ο Χέρμοντ ευχαρίστησε την Μόντγκουντ και εκείνη του έκανε χώρο να περάσει. Τώρα που ο Σλέιπνιρ έβλεπε τον δρόμο μπροστά του, άλογο και καβαλάρης συνέχισαν γρήγορα το ταξίδι τους. Μέχρι που επιτέλους έφτασαν μπροστά στις πελώριες πύλες και τείχη που η Χελ είχε χτίσει γύρω από το παλάτι της, το Έλγιουντνιρ.

Ο Σλέιπνιρ κοκάλωσε και χλιμίντρισε.

Ο Χέρμοντ κατέβηκε και κοίταξε τριγύρω του μέσα από το αρρωστημένο εκείνο φως. Οι πύλες ήταν ερμητικά κλειστές κι απ’ ότι φαινόταν αδιαπέραστες για όσους δεν ήταν της μοίρας τους να φτάσουν μέχρι το θλιβερό Νάστροντ, την ακτή των νεκρών. Ο Χέρμοντ ανασκουμπώθηκε. Καβάλησε αποφασιστικά τον Σλέιπνιρ και του έδωσε μια δυνατή σπιρουνιά στα πλευρά. Το άτι του Όντιν κάλπασε με όλη του τη δύναμη προς τις πύλες. Την τελευταία στιγμή, με μια κίνηση που φαινόταν για δισταγμός, ο Σλέιπνιρ έδωσε μια δυνατή σπρωξιά στο έδαφος με τα πίσω του πόδια και τινάχτηκε πάνω από το ψηλότερο σημείο των πυλών και τις πέρασε.

Ο Χέρμοντ οδήγησε τον Σλέιπνιρ μέχρι τις πόρτες του Έλγιουντνιρ. Εκεί ξεπέζεψε για άλλη μια φορά και άνοιξε τις πόρτες που οδηγούσαν στην πέτρινη αίθουσα.

Πρόσωπα χωρίς παρελθόν γύρισαν και τον κοίταξαν - τα πρόσωπα των πρόσφατα χαμένων, πρόσωπα ωχρά που σάπιζαν, πρόσωπα με λιγότερη σάρκα παρά οστά. Πρόσωπα αξιολύπητα, απορημένα, αφημένα, μερικά από αυτά συνοφρυωμένα, κάποια σκεπτικά, άλλα κουτοπόνηρα κι άλλα εγκληματικά, κάποια να πονούν και όλα τους κοιτούσαν τώρα τον Χέρμοντ. Εκείνος όμως το μόνο που έβλεπε ήταν η λαμπερή φιγούρα που καθόταν μπροστά του σε θρόνο: Ο αδερφός του ο Μπάλντερ!

Για το καλό του Μπάλντερ και όλων των θεών, ο αποφασισμένος Χέρμοντ πέρασε όλο το βράδυ σ΄ εκείνη την αίθουσα. Έκατσε δίπλα στην πόρτα σιωπηλός με μόνη του παρέα τους νεκρούς που δεν μιλούσαν αν δεν τους μιλούσε κάποιος άλλος πρώτα. Περίμενε να σηκωθεί η Χελ από το Κρεβάτι της Ασθένειας και να τραβήξει τις κουρτίνες της Εκτυφλωτικής Δυστυχίας.

Το πρόσωπο και ο κορμός της Χελ ήταν ζωντανής γυναίκας, μα η λεκάνη και τα πόδια της σάπιζαν έτσι όπως σαπίζουν τα πτώματα. Πλησίασε τον θεό και ήταν σκυθρωπή και κατηφής.

Ο Χέρμοντ τη χαιρέτησε και της είπε για τον πόνο των θεών. Της είπε πως η Άσγκαρντ είχε βυθιστεί στον θρήνο και στη θλίψη. Διάλεξε τα λόγια του πολύ προσεκτικά ώστε να εκφράζουν μόνο αγάπη και φροντίδα και ζήτησε από τη Χελ να αφήσει τον Μπάλντερ να γυρίσει σπίτι μαζί του. Η Χελ σκέφτηκε για λίγο και, αν και η έκφρασή της δεν άλλαξε καθόλου, είπε: “Δεν είμαι και τόσο σίγουρη πως ο Μπάλντερ είναι τόσο αγαπητός όσο λες”. Περίμενε να πάρει κάποια απάντηση από τον Χέρμοντ, μια απάντηση που δεν ήρθε ποτέ: “Παρόλ’ αυτά”, συνέχισε τότε, “μπορούμε πάντα να κάνουμε μια δοκιμή”. Μιλούσε όσο αργά κινούνταν οι δυο της υπηρέτες, οι Γκανγκλάτι και Γκανγκλότ. Κάθε ήχος που έβγαινε από τα χείλη της ήταν απλά ένα διάλειμμα ανάμεσα στις σιωπές της: “Αν όλα τα πράγματα στους εννιά κόσμους, ζωντανά και νεκρά, κλάψουν για τον χαμό του Μπάλντερ”, δήλωσε η Χελ, “ας γυρίσει στην Άσγκαρντ. Μα αν έστω και ένα διστάσει, αν έστω και ένα δεν κλάψει, ο Μπάλντερ θα μείνει στη Νίφλχάιμ” και λέγοντας αυτό, η Χελ απομακρύνθηκε από τον Χέρμοντ.

Τότε ο Μπάλντερ σηκώθηκε και από τις σκιές φάνηκε και η Νάννα και στάθηκε δίπλα του. Διέσχισαν την αίθουσα μαζί περνώντας τους σωρούς των νεκρών, πάντα λαμπεροί και κατάλευκοι. Έφτασαν μέχρι τον Χερμοντ, τον χαιρέτησαν και τον οδήγησαν έξω από το Έλγιουντνιρ. Ο Μπάλντερ έβγαλε από το χέρι του το δαχτυλίδι Ντράουπνιρ, που του είχε δώσει ο πατέρας του επάνω στο Ρίνγκχορν, και το έβαλε στο χέρι του Χέρμοντ. Είπε τότε: “Δώσε αυτό στον πατέρα μου να με θυμάται”. Η Νάννα τον πλησίασε και του έδωσε ύφασμα για βέλο και άλλα δώρα: “Αυτά είναι για τη Φριγκ”, είπε, “και αυτό είναι για τη Φούλλα” και του έδωσε ένα χρυσό δαχτυλίδι.

Ο Χέρμοντ άφησε πίσω του τον Μπάλντερ και τη Νάννα. Καβάλησε τον Σλέιπνιρ και κάλπασε χωρίς σταματημό μέχρι την Άσγκαρντ. Εκεί, στο Γκλάδσχαιμ, εξήγησε στους θεούς και στις θεές τι του είχε ζητηθεί.

Οι Έσιρ, έστειλαν αγγελειαφόρους σε κάθε γωνιά των εννέα κόσμων. Το μόνο μήνυμα ήταν να κλάψουν όλοι για να βγάλουν τον Μπάλντερ από τη Χελ. Όπως όλα τα πράγματα είχαν κάποτε ορκιστεί να μην τον βλάψουν, έτσι τώρα έκλαιγαν για να τον φέρουν πίσω. Έκλαιγε η φωτιά, ο σίδηρος και όλα τα μέταλλα έκλαιγαν, έκλαιγαν και οι πέτρες και όλα τα πουλιά, όλες οι αρρώστιες έκλαιγαν, όλα τα ζώα έκλαιγαν, το χώμα έκλαιγε μαζί του και τα δέντρα, όλα τα δηλητηριώδη φυτά έκλαιγαν κι όλα τα ερπετά. Τα ερπετά που κλαίνε όταν τα καλύπτει πάχνη και αρχίζουν να ζεσταίνονται ξανά.

Οι αγγελειαφόροι είχαν αρχίσει να επιστρέφουν στην Άσγκαρντ και όλοι τους ήταν σίγουροι πως δεν τους είχε ξεφύγει τίποτα. Τότε όμως συνάντησαν μια γιγάντισσα που καθόταν μόνη της σε μια σπηλιά:

Πώς σε λένε; τη ρώτησε ένας τους.

Θοκκ, απάντησε η γιγάντισσα.

Οι αγγελειαφόροι τότε άρχισαν να εξηγούν την αποστολή τους και ζήτησαν από τη Θοκκ να κλάψει μαζί με όλα τα άλλα πράγματα, να κλάψει και να κλάψει μέχρι να βγει ο Μπάλντερ από τη Χελ. Η γιγάντισσα κοίταξε περιφρονητικά τους αγγελειαφόρους και τους είπε: “Η Θοκκ δε θα χύσει ούτε ένα δάκρυ για τον Μπάλντερ και την κηδεία του. Σκασίλα μου για τον γιο του Γέρου, τι ζωντανός, τι νεκρός, δεν με επηρεάζει καθόλου. Ας κάνει η Χελ ό,τι νομίζει”.

Παρόλα τα παρακάλια και τις ικεσίες των αγγελειαφόρων, η Θοκκ αρνήθηκε ακόμη και να τους ξαναπευθύνει τον λόγο. Δεν έπαιρνε τίποτα πίσω κι ούτε θα έκλαιγε. Έτσι την άφησαν οι αγγελειαφόροι και με βήματα βαριά διέσχισαν το Μπίφροστ. Χωρίς να πουν λέξη, φάνηκε από μακριά τι μαντάτα θα έφερναν πίσω.

Οι θεοί και οι θεές πόνεσαν αβάσταχτα. Αισθάνθηκαν γέροι και συγχισμένοι και αδύναμοι και ανήσυχοι. Κανείς τους όμως δεν αμφέβαλλε, πως η Θοκκ η γιγάντισσα στη σπηλιά ήταν στ’ αλήθεια ο Λόκι.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Ηχητικά εφέ: freesound.org

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ο Θρύλος του Ξύλινου Παπουτσιού

Κάποιον παλιό καιρό, που τώρα έχει περάσει πολύ καιρό, μάλιστα τόσον καιρό που ούτε τα ημερολόγια μπορούν να τον βρουν μα ούτε και τα ρολόγια να τον μετρήσουν, μιλιούνια από καλές νεράιδες κατέβηκαν από τον Ήλιο στη Γη. Εδώ, άλλαξαν τη μορφή τους και έγιναν ρίζες, φύλλα και δέντρα. Σε όλον τον κόσμο υπήρχαν άπειρα είδη και άπειρα δέντρα, μα στην Ολλανδία υπήρχαν κυρίως το πεύκο και η σημύδα, η βελανιδιά και η φλαμουριά. Οι νεράιδες που κατοικούσαν σε αυτά τα δέντρα λεγόντουσαν οι Βρυοκυράδες ή Τρίντχες των Δέντρων, από το Ολλανδικό υποκοριστικό του ονόματος Κατερίνα.

Απ΄ όλα τα δέντρα το πιο αγαπημένο όλων ήταν η βελανιδιά μιας και οι περισσότεροι άνθρωποι τότε τρέφονταν με βελανίδια. Τα έψηναν, τα έβραζαν, τα έκαναν πουρέ ακόμη και αλεύρι τα έκαναν και μετά με αυτό έφτιαχναν ένα είδος ψωμιού. Με τον φλοιό των βελανιδιών, οι άνδρες επεξεργάζονταν τα δέρματα και με τον κορμό του δέντρου έχτιζαν βάρκες και σπίτια. Κάτω από τα κλαδιά τους και κοντά στον κορμό κάποιοι έφερναν τους αρρώστους τους και προσεύχονταν στους θεούς να τους κάνουν καλά. Ακόμη και πολεμιστές γονάτιζαν μπροστά στις βελανιδιές και ορκίζονταν αιώνια αφοσίωση στους άρχοντές τους, ανύπαντρες κοπέλες λογοδίνονταν και γυναίκες ένωναν τα χέρια τους σε κύκλο γύρω από τα δέντρα για να γεννήσουν γερά παιδιά. Μάλιστα τις πρώτες μέρες τις ζωής τους, τα νεογέννητα τοποθετούνταν στα ψηλότερα κλαδιά των δέντρων αυτών, πριν να πάνε ακόμη σπίτι για να γνωρίσουν τα αδέρφια τους. Για να μεγαλώσουν σωστά και να είναι γερά, οι μητέρες τους τα έτριβαν με τους χυμούς από πολύ νεαρά βλαστάρια βελανιδιάς.

Ακόμη πιο εντυπωσιακή, ήταν η μοναδική ιδιότητα των βελανιδιών να θεραπεύουν και τους ανθρώπους μα και την ίδια τη χώρα. Κάποιες φορές, το νέο έδαφος πάθαινε μια αρρώστια, το Βαλ όπου το χώμα βυθιζόταν αρκετά στο νερό. Όταν συνέβαινε αυτό, άνθρωποι, σπίτια, εκκλησίες, ζωντανά και στάβλοι όλα τους βυθίζονταν μαζί και χάνονταν για πάντα κάτω από το νερό. Μα οι βελανιδιές, με τις δυνατές τους ρίζες κρατούσαν το χώμα σταθερό. Δυστυχώς, ιστορίες για νεκρές πόλεις που είχαν χαθεί κάτω από τα κύματα όπως το Δάσος των Καλαμιών με τις εκατό πόλεις που το περιτριγύριζαν, ήταν πολύ συνηθισμένες.

Κάτω από τις σημύδες συναντιόντουσαν οι ερωτευμένοι και έδιναν τους όρκους τους ο ένας στον άλλον, συχνά σκαλίζοντας ενωμένες καρδιές στον μαλακό φλοιό τους. Τα καλοκαίρια τα δάση προσφέρουν την καλύτερη σκιά και τον χειμώνα είναι πηγή ξύλου για τη φωτιά. Την άνοιξη η ομορφιά των πράσινων φύλλων τους είναι εκθαμβωτική ενώ το φθινόπωρο παχαίνουν τα γουρούνια τρώγοντας τους καρπούς που έχουν πέσει χάμω.

Έτσι για χιλιάδες χρόνια, όσο οι άνθρωποι ζούσαν στο δάσος, τα δέντρα ήταν ιερά.

Αλλά περνώντας τα χρόνια, την εμφάνιση τους έκαναν οι αγελάδες τα πρόβατα και τα άλογα που συνεχώς πληθαίναν. Χρειαζόταν λοιπόν περισσότερη ανοιχτή γη όπως λιβάδια, πεδιάδες και τέτοια. Φυτεύτηκαν μηλιές και αχλαδιές, ροδακινιές και κερασιές και άρχισε και να μεγαλώνει το χορτάρι, το κριθάρι, το σιτάρι και η σίκαλη. Έτσι, αντί για τα πυκνά δάση, οι άνθρωποι τώρα ήθελαν να έχουν τους κήπους και τα περιβόλια τους κάτω από τον ήλιο. Και δεν ήταν και τίποτα πολιτισμένοι άνθρωποι τότε, ίσα που έδεναν τίποτα δέρματα γύρω από τα πόδια τους ενώ οι περισσότεροι ήταν ξυπόλητοι.

Τα δέντρα στα δάση άρχισαν να κόβονται. Τόσο αγάπησαν οι άνθρωποι το τσεκούρι, που σε λίγα κιόλας χρόνια η Δενδρυλλία έγινε Ολλανδία, με τον λαό της να μένει σε σπιτάκια με κόκκινες σκεπές, με καμινάδες και ανεμόμυλους, με αναχώματα και πελαργούς. Είχε πάρει πλήρως πια τη θέση της παλιάς Χολτ-λανδίας, του τόπου με τα πολλά δέντρα.

Τότε ζούσε κι ένας πολύ καλός άνδρας, έξυπνος και ικανός ξυλουργός που, από την αγάπη του για τη βελανιδιά, έδωσε στον εαυτό του και στα παιδιά του το όνομα Άικ, που στα Ολλανδικά πάει να πει βελανιδιά. Όπως προστάζει το Ολλανδικό έθιμο, ο άνδρας φώναξε το μικρότερό του παιδί να βυθίσει την πρώτη πέτρα των θεμελίων του καινούριου του σπιτιού και εκεί, μπροστά σε όλους, την ονόμασε Νίλτχε (ή Νέλλι) Βαν Άικ.

Ο ξυλουργός θρηνούσε τον χαμό των δασών και ζούσε με τον φόβο ότι στο τέλος δε θα έμενε ούτε μια βελανιδιά όρθια. Περισσότερο απ’ όλα όμως φοβόταν πως αυτή η νέα γη, υπήρχε μόνο και μόνο επειδή όλο και χτιζόντουσαν καινούρια αναχώματα που έσπρωχναν τον ωκεανό όλο και πιο πίσω και σύντομα θα βυθιζόταν και θα ξαναέκανε παρέα με τα ψάρια. Όλοι οι κάτοικοι, τα μωρά και οι μανάδες τους, άνδρες, γυναίκες, άλογα και άλλα κατοικίδια ζώα θα πνιγόντουσαν. Ο ξυλουργός θεωρούσε πως οι Ολλανδοί παραέσπρωχναν τη θάλασσα προς τα πίσω.

Μια μέρα, εκεί που καθόταν στο πεζούλι του σπιτιού του χαμένος στις μαύρες του σκέψεις, εμφανίστηκαν μπροστά του μια Βρυοκυρά κι ένα Δεντροξωτικό που κρατιόντουσαν χέρι χέρι. Τον πλησίασαν και του είπαν πως η προγονική του βελανιδιά ήθελε κάτι να του πει. Έπειτα, έσκασαν και οι δυο στα γέλια και έφυγαν. Ο Βαν Άικ, έτσι λεγόντουσαν επίσημα πια σαν οικογένεια, πήγε στο δάσος και στάθηκε μπροστά από τη μεγαλύτερη βελανιδιά. Ήταν ένα δέντρο που λατρευόταν από τους προγόνους του και που δεν θα άφηνε κανέναν να κόψει. Κοίταξε ψηλά και είδε τα φύλλα του δέντρου να τρέμουν και ένα κλαδί άρχισε να μεγαλώνει και να κατευθύνεται προς το μέρος του. Του ψιθύρισε στ’ αυτί:

Μην λυπάσαι τους απογόνους σου, θα δουν και θα γνωρίσουν πολύ πιο θαυμαστά πράγματα από εσένα. Εγώ και οι φίλες μου, οι άλλες βελανιδιές, θα πεθάνουμε, μα το φως του ήλιου θα απλωθεί σε όλον τον τόπο και θα τον ξηράνει. Τότε, αντίθετα με τα βελανίδια που πέφτουν κάτω στο χώμα, καινούρια ζωή θα ξεπροβάλλει από αυτό και θα αρχίσει να υψώνεται προς τα επάνω! Εκεί που τώρα υπάρχουν καταπράσινα λιβάδια, εκεί που χτίζονται πόλεις και εκεί που κάποτε υπήρχαν δάση, εκεί θα ξαναζήσουμε, μα όχι όπως πριν. Όποτε μας χρειάζεστε, εσύ και τα παιδιά σου και τα παιδιά των παιδιών σου, εμείς θα σας χαρίζουμε ζεστασιά, άνεση, φωτιά, φως και πλούτο. Μη φοβάσαι ότι η μοίρα αυτής της γης είναι να ερημώσει. Όσο ζούμε όλα τα δέντρα, οι βελανιδιές, οι σημύδες, τα έλατα και οι φλαμουριές θα ορθώνουμε το ανάστημά μας για να κρατάμε όρθια τα σπίτια σας. Θα κρατήσουμε ψηλά τα σπίτια σας, μακριά από τον βάλτο και εσείς θα περπατάτε και θα τρέχετε πάνω από τις κορυφές μας. Πίστεψέ με και πήγαινε να χαρείς τη ζωή σου. Εμείς θα φέρουμε τα πάνω κάτω για εσάς.

Δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορούν αν πραγματοποιηθούν όλα αυτά, είπε ο Βαν Άικ.

Μη φοβάσαι και η υπόσχεσή μου είναι ισχυρή.

Τα φύλλα πάλι άρχισαν να τρέμουν. Μόλις ησύχασαν φάνηκαν πάλι η Βρυοκυρά και το Δεντροξωτικό Τρίντχε να καταφτάνουν χοροπηδώντας χέρι χέρι: “Θα σε βοηθήσουμε και θα πούμε και στα αδέρφια μας τα ξωτικά να κάνουν το ίδιο. Πάρε τώρα δυο κομμάτια από τον κορμό της βελανιδιάς και κόψε το καθένα με μήκος ένα πόδι. Στέγνωσέ τα πολύ καλά και, πριν πας να κοιμηθείς, βάλε τα επάνω στο τραπέζι της κουζίνας σου”. Κοίταξαν η μια το άλλο, χασκογέλασαν σαν μικρά παιδάκια κι εξαφανίστηκαν!

Με τη σκέψη σε όσα είχαν μόλις συμβεί, ο Βαν Άικ γύρισε πίσω στην καλύβα του και μέτρησε και έκοψε τα ξύλα. Το βράδυ, μόλις η γυναίκα του μάζεψε το τραπέζι από το δείπνο τους, έστησε τα δυο κομμάτια που είχαν μήκος ένα πόδι το καθένα.

Εκείνο το βράδυ είδε στον ύπνο του δυο Ξωτικά να μπαίνουν στο σπίτι του από το παράθυρο της κουζίνας. Ένα νανάκι, άσχημο και ζοφερό που κουβαλούσε μια εργαλειοθήκη και ένα ανοιχτόχρωμο ξωτικό που φαινόταν να είναι ο αρχηγός. Το νανάκι έπιασε αμέσως δουλειά και έβγαλε από την εργαλειοθήκη του πριόνι, τσεκούρι, τρυπάνι, σμίλη και ροκάνη. Στην αρχή τα δυο ξωτικά άρχισαν να μαλώνουν για το ποιος θα ήταν ο αρχηγός. Στη συνέχεια ησύχασαν και ξεκίνησαν δουλειά. Το νανάκι πήρε τα κομμάτια ξύλο και τα καλούπωσε εξωτερικά. Έπειτα σχημάτισε μια κοιλότητα από την οποία και διακρίνονταν τώρα τα δυο παπούτσια και το ξωτικό τα πήρε και τα γυάλισε. Το νανάκι έβαλε τα μικρά του ποδαράκια μέσα στα παπούτσια κι αποπειράθηκε να χορέψει. Μα γλύστρησε, έπεσε και στράβωσε τη μύτη του. Το ξωτικό έσκασε στα γέλια και του έπιασε τη μύτη και του την ίσιωσε πάλι. Φόρεσαν και τα δυο τους τότε τα ξύλινα παπούτσια και άρχισαν να χορεύουν βαλς για αρκετή ώρα, ώσπου κουράστηκαν, μάζεψαν τα πράγματα τους, και αφήνοντας πίσω τους τα παπούτσια, βγήκαν από εκεί απ’ όπου είχαν μπει.

Όταν ο Βαν ‘Αικ ξύπνησε το επόμενο πρωί, θυμήθηκε το όνειρό του και, χωρίς καν να ντυθεί, έτρεξε και πήγε στην κουζίνα. Και να! εκεί που πριν ήταν δυο κομμάτια ξύλο, τώρα βρίσκονταν ένα ζευγάρι ξύλινα παπούτσια. Εργαλεία δεν υπήρχαν πουθενά τριγύρω, ούτε σκόνη και ροκανίδια, μόνο το λείο ξύλο που μοσχομύριζε και ο Βαν Άικ χαμογέλασε. Εξέτασε λίγο καλύτερα τα παπούτσια και είδε πως ήταν υπέροχα λεία, μέσα-έξω. Είχαν στο πίσω μέρος ένα χαμηλό τακουνάκι και μπροστά, χαριτωμένες καμπύλες τελείωναν σε μια απαλή μύτη. Σε προσκαλούσαν να τα φορέσεις, πράγμα που ο Βαν Άικ έκανε αμέσως. Μόλις τα φόρεσε είδε πως του εφάρμοζαν τέλεια, σα να είχαν φτιαχτεί γι΄ αυτόν. Έκανε και μερικά βήματα γύρω στην κουζίνα, της οποίας το πάτωμα η γυναίκα του έτριβε και γυάλιζε, στη συνέχεια το κάλυπτε με καθαρή λευκή άμμο και με τη βοήθεια σκούπας γέμιζε τις ρωγμές και τα κενά. Μα του Βαν Άικ του φαινόταν σα να γλυστρούσε σε πάγο. Μετά από μια-δυο τούμπες και αρκετές προσπάθειες να βρει την ισορροπία του, τα έβγαλε και δεν τα ξαναφόρεσε ποτέ μέσα στο σπίτι. Έξω από αυτό όμως, τα παπούτσια του ήταν πολύ άνετα κι ελαφριά και περπατούσε πολύ εύκολα φορώντας τα.

Ανακάλυψε μάλιστα πως τα παπούτσια αυτά ήταν ιδανικά για περπάτημα και δουλειές στα χωράφια, στη λάσπη, σε μαλακά και γλυστερά μέρη και δεν βυθίζονταν καθόλου. Τα πόδια του έμειναν ξεκούραστα ακόμη και μετά από ώρες εργασίας, δεν πιάστηκαν και δεν τα άγγιξε ούτε σταγόνα νερό.

Σαν η κυρία Βαν Άικ και τα παιδιά του είδαν πόσο χαρούμενος ήταν ο μπαμπάς τους, όλοι τους ήθελαν από ένα τέτοιο ζευγάρι παπούτσια και τον ρώτησαν πώς θα τα ονόμαζε: “Κλόμπεν!” είπε εκείνος με στόμφο και μέχρι και σήμερα είναι γνωστά είτε ως κλόμπεν είτε ως κλομπς: “Θα βγάλω μια ολόκληρη περιουσία από δαύτα!” σκέφτηκε ο Βαν Άικ, “Θα στήσω ένα κλομπετσάδικο και γρήγορα μάλιστα!”.

Έφυγε βιαστικά για τον μεταλλουργό και τον έβαλε να του φτιάξει εργαλεία ίδια με αυτά που είχαν το νανάκι και το ξωτικό, όπως τα είχε δει στον ύπνο του. Έπειτα κρέμασε μια πινακίδα έξω από το σπίτι του που έλεγε “Ξύλινα παπούτσια για όλους”. Έφτιαξε κλομπς για παιδιά που μόλις είχαν απογαλακτιστεί, για αγόρια και κορίτσια, για ενήλικες άνδρες και γυναίκες και για όσους περνούσαν πολλές ώρες έξω από τα σπίτια τους, στους δρόμους και στα χωράφια.

Σύντομα τα κλομπς έγιναν δημοφιλή σε όλη την επαρχία. Μάλιστα είχε αρχίσει να γίνεται έθιμο σε ένδειξη καλών τρόπων, να αφήνει κανείς τα κλομπς του έξω από την πόρτα του σπιτιού που επισκεπτόταν. Αργότερα και στις πόλεις ακόμη, η κυρίες άρχισαν να φορούν ξύλινα πασουμάκια όταν έβγαιναν να κάνουν δουλειές στους κήπους τους.

Τα κλομπς, έφεραν μαζί τους και νέα μόδα για κάλτσες, μαλακές και ζεστές από μαλλί προβάτου. Χιλιάδες βελόνες άρχισαν να χτυπούν η μία την άλλη καθώς είχαν βαλθεί να πλέξουν το μαξιλαράκι μεταξύ ποδιού και παπουτσιού. Έπλεκαν κι έπλεκαν οι γυναίκες, ακόμη και καθώς πήγαιναν για την αγορά, ακόμη και όταν η μια συναντούσε την άλλη και τα έλεγαν στον δρόμο. Τα μαγαζάκια που έφτιαχναν και πουλούσαν κλομπς υπήρχαν πλέον σε κάθε χωριό.

Αφού πια είχε γίνει πάμπλουτος, ο Βαν Άικ είδε κι άλλο όνειρο. Το επόμενο πρωί που ξύπνησε είχε ένα πλατύ χαμόγελο στα χείλη και τέτοια καλή διάθεση που όποιος τον συναντούσε στον δρόμο, του έβγαζε το καπέλο κι έλεγε: “Καλημέρα Μενχίρ Πρόσχαρε! Πώς σαλπάρετε σήμερα;” γιατί έτσι μιλούν οι Ολλανδοί, δεν ρωτούν “τι κάνετε” και “πώς είστε”, αφού σε μια χώρα με τόσο νερό, φρονιμότερο είναι να ρωτά κανείς “πώς σαλπάρετε”, δεν είναι έτσι;

Και ο Βαν Άικ αφηγήθηκε το όνειρό του. Η Βρυοκυρά και το Δεντροξωτικό Τρίντχε πάλι τον επισκέφθηκαν και άρχισαν να χορεύουν: “Τι θέλετε πάλι;” τους ρώτησε ο κοιμώμενος, μα δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει αυτή του την ερώτηση και μέσα μπήκε το νανάκι όλο μουτζούρες σαν να δούλευε στα ορυχεία. Στο ένα του χέρι κρατούσε την εργαλειοθήκη του και στο άλλο μια παράξενη μηχανή. Ήταν ένας μεγάλος σβώλος σιδήρου μέσα σε ένα πλαίσιο, ενώ σκοινιά πότε τον τραβούσαν και πότε τον άφηναν να πέσει κάτω με έναν γδούπο:

Τι είναι αυτό; ρώτησε ο Βαν Άικ.

Είναι έμβολο, του είπε το νανάκι και του έδειξε πως λειτουργεί.

Όταν αύριο στον δρόμο σε ρωτήσει κάποιος ‘Πώς σαλπάρετε;’ εσύ να γελάσεις μαζί τους, είπε στον Βαν Άικ η Βρυοκυρά γελώντας δυνατά.

Τώρα θα μπορέσεις να δείξεις στους ανθρώπους πώς να χτίσουν γερές πόλεις με πελώριους ναούς και ψηλούς πύργους όπως έχουν και σε τόσες άλλες χώρες. Πάρε τα δέντρα και βγάλε τους τα κλαδιά. Ακόνισε τις κορυφές τους, αναποδογύρισε τα και με τη βοήθεια του εμβόλου, θα μπορέσεις να τα σφηνώσεις βαθιά μέσα στο έδαφος. Αυτό δεν σου υποσχέθηκε η βελανιδιά; Δεν σου είπε πως θα φέρει τα πάνω κάτω για τους ανθρώπους; Δεν σου είπε πως θα περπατήσετε επάνω από τις κορυφές τους;

Ο Βαν Άικ άρχισε να κάνει τη μια ερώτηση μετά την άλλη όμως τα Ξωτικά είχαν μείνει σε αυτόν τον κόσμο τόσο πολύ που η Βρυοκυρά άρχισε να κοιτά με μεγάλο άγχος έξω από το παράθυρο της κουζίνας. Βλέποντας τις πρώτες ακτίνες του ήλιου να εμφανίζονται, πήρε από το χέρι το Τρίντχε και το νανάκι και εξαφανίστηκαν πριν προλάβουν να γίνουν πέτρα.

Έτσι, την επόμενη ημέρα με το χαμόγελο στα χείλη ο Βαν Άικ σκέφτηκε: “Θα κάνω άλλη μια τεράστια περιουσία με αυτό” και όλοι στο διάβα του τον χαιρετούσαν ως τον Μενχίρ Χαρωπό.

Αμέσως ο Βαν Άικ έστησε ένα εργοστάσιο που κατασκεύαζε έμβολα. Έστειλε άνδρες στα δάση να διαλέξουν τα πιο ίσια και ψηλά δέντρα, να τους βγάλουν τα κλαδιά και να τους ακονίσουν τις κορυφές. Αυτούς τους πασσάλους στη συνέχεια τους αναποδογύριζε και τους κάρφωνε στο έδαφος, δημιουργώντας έτσι τη βάση για γερά θεμέλια, πιο γερά και από πέτρα, που έπιαναν καλά σε αυτό το βαλτώδες και σφογγώδες έδαφος. Χιλιάδες γερά κτίσματα και κατοικίες άρχισαν να χτίζονται μονομιάς και όλα τους στέκονταν ακόμη και μετά από τις χειρότερες καταιγίδες.

Η παλιά Ολλανδία δεν είχε το καρπερό έδαφος της Γαλλίας ούτε και τα αμέτρητα κοπάδια από πρόβατα της Αγγλίας ούτε καν τις στρατιές ραφτών των Βέλγων. Κι όμως έχτισε μεγαλόπρεπες επαύλεις και κυβερνητικά κτίρια. Όπως συνέβη και σε όλες τις άλλες χώρες, είχε κι εκείνη πια την αρχιτεκτονική της, στηριγμένη όχι σε πέτρες μα σε δάση που τώρα ήταν βυθισμένα μέσα στον πηλό και στην άμμο. Από τόση δα χώρα, η Ολλανδία αυξήθηκε, απλώθηκε, έγινε μεγάλη και όποιος την επισκέπτεται, βλέπει τις χαριτωμένες παραδόσεις της και τη φυσική της ομορφιά. 

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει κακομεταχείριση.

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Ηχητικά εφέ: freesound.org

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Οι Χρυσές Παντόφλες

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας γέρος και μια γριά. Ο γέρος είχε μια κόρη και η γριά είχε μια κόρη. Είπε η γριά στον γέρο: “Τράβα και αγόρασε μια αγελαδίτσα να τη δώσεις στην κόρη σου να έχει κάτι να φροντίζει”. Κι ο γέρος πήγε στο τοπικό πανηγύρι και αγόρασε μια αγελαδίτσα.

Η γριά, ενώ παραχάιδευε τη δικιά της κόρη και την κακομάθαινε, ήταν απότομη και σκληρή με την κόρη του γέρου. Εκείνη όμως ήταν φιλότιμο και εργατικό παιδί, ενώ η κόρη της γριάς οκνηρή και ακαμάτα. Δεν έκανε τίποτα άλλο από το να κάθεται όλη μέρα με τα χέρια σταυρωμένα στην ποδιά της. Μια μέρα η γριά είπε στην κόρη του γέρου: “Άκου εδώ κόρη σκύλου, τράβα γρήγορα να βοσκίσεις την αγελάδα σου! Και πάρε και αυτό το λινάρι. Να το ξεμπερδέψεις και να το τυλίξεις γύρω από την ανέμη, έπειτα να το ασπρίσεις και να μου το φέρεις έτοιμο σαν γυρίσεις το βράδυ”. Το κορίτσι χωρίς κουβέντα πήρε το λινάρι κι έφυγε για να βοσκήσει την αγελάδα της.

Βρήκε ένα καλό σημείο όπου η αγελάδα άρχισε να μασουλά το τρυφερό χορτάρι μα το κορίτσι έκατσε κατάχαμα κι άρχισε να κλαίει. Η αγελάδα ανήσυχη, γύρισε προς το μέρος της και τη ρώτησε:

Πες μου γλυκό μου κορίτσι, τι σε κάνει και κλαις έτσι;

Αλίμονο! Πώς να μην κλαίω; Η μητριά μου μου έδωσε αυτό το λινάρι και με πρόσταξε να το ξετυλίξω, να το περάσω στην ανέμη, έπειτα να το γνέσω, να το ασπρίσω και να της το έχω έτοιμο ύφασμα μέχρι το βράδυ.

Μην χαλάς την καρδιά σου παιδί μου, της είπε τρυφερά η αγελάδα, και όλα θα πάνε καλά. Ξάπλωσε και κοιμήσου τώρα.

Η κόρη του γέρου ξάπλωσε και κοιμήθηκε και σαν ξύπνησε, το λινάρι είχε ξετυλιχθεί, είχε περαστεί στην ανέμη, είχε ξασπρίσει και ήταν έτοιμο ύφασμα! Έτσι γύρισε με την αγελάδα της πίσω στο σπίτι κι έδωσε στη μητριά της το ύφασμα. Εκείνη το πήρε και το έκρυψε για να μη μάθει κανείς ότι είχε καταφέρει τη δουλειά που της είχε αναθέσει.

Την επόμενη μέρα, η γριά είπε στη δική της κόρη: “Αγαπημένη μου κορούλα, πάρε την αγελαδίτσα και βγάλε την έξω να βοσκήσει. Να, πάρε και αυτό το λινάρι. Να το ξετυλίξεις, να το περάσεις στην ανέμη, να το ασπρίσεις και να το γνέσεις να γίνει ύφασμα. Όταν με το καλό τελειώσεις, γύρνα σπίτι και φέρτο μου”. Η κόρη της γριάς πήγε με την αγελάδα παραδίπλα και την άφησε να βοσκήσει. Εκείνη ξάπλωσε και αποκοιμήθηκε στο δροσερό γρασίδι και ούτε που πήγε να μουσκέψει το λινάρι στο ρυάκι. Το σούρουπο πήρε την αγελάδα και γύρισε σπίτι της δίνοντας στη μάνα της το λινάρι όπως το είχε πάρει:

Αχ μαμά, πονούσε πολύ το κεφάλι μου όλη μέρα και ο ήλιος έκαιγε και δεν μπορούσα ούτε να κουνηθώ, πόσο μάλλον να πάω να βρέξω το λινάρι στο ρυάκι.

Δεν πειράζει παιδί μου, της είπε η γριά. Πήγαινε να ξαπλώσεις να ξεκουραστείς και το αφήνουμε για άλλη μέρα.

Σαν ξημέρωσε το επόμενο πρωί, η γριά πήγε στο κρεβάτι της κόρης του γέρου και της είπε: “Σήκω αμέσως κόρη σκύλου και πάρε την αγελάδα να την πας να βοσκήσει. Πάρε και αυτό το λινάρι και ξεμπέρδεψέ το, πέρασέ το στην ανέμη, ξάσπρισέ το, βάλε το στο αδράχτι και μέχρι το βράδι να το γνέσεις σε ύφασμα!”. Το κορίτσι πήρε την αγελάδα και το λινάρι και περπάτησε μέχρι που βρήκε ένα καλό λιβάδι για να βοσκήσει την αγελάδα. Μετά πήγε και έκατσε κάτω από μια ιτιά, πέταξε το λινάρι στο έδαφος δίπλα της και άρχισε να κλαίει γοερά. Η αγελάδα την πλησίασε και τη ρώτησε:

Πες μου, γλυκό μου κορίτσι, τι σε κάνει και κλαις τόσο;

Πώς να μην κλαίω, της είπε το κορίτσι και της μετέφερε τις προσταγές της μητριάς της.

Έλα, μην κλαις, είπε τότε η αγελάδα. Εσύ κοιμήσου και όλα θα πάνε καλά.

Το κορίτσι ξάπλωσε και κοιμήθηκε αμέσως. Το σούρουπο που ξύπνησε είδε στο πλάι της το λινάρι μεταμορφωμένο στο πιο φίνο ύφασμα που είχε δει ποτέ της, έτοιμο να κοπεί και να ραφτεί! Επέστρεψε σπίτι της με την αγελάδα και έδωσε το ύφασμα στη μητριά της.

Η γριά είπε τότε από μέσα της: “Μα πως γίνεται αυτή η κόρη σκύλου να κάνει τη δουλειά αυτή τόσο εύκολα; Μάλλον η αγελάδα έχει βάλει το χεράκι της, είμαι σίγουρη. Εγώ όμως θα βάλω τέλος σε αυτό, κόρη σκύλου, ακούς;” και πήγε και βρήκε τον γέρο:

Πατέρα και κεφαλή του σπιτιού, σφάξε την αγελάδα και κόψε την κομμάτια, εξαιτίας της η κόρη σου δεν κάνει τίποτα για να βοηθήσει στις δουλειές!

Εντάξει, θα τη σφάξω, απάντησε εκείνος.

Η κόρη του όμως, που τα άκουσε όλα αυτά, έτρεξε και πήγε στον στάβλο όπου και άρχισε να κλαίει με μαύρο δάκρυ. Σαν την άκουσε, η αγελαδίτσα την πλησίασε και τη ρώτησε:

- Πες μου, καλό μου κορίτσι, τι συνέβη και κλαις τόσο;

Μα πώς να μην κλαίω, είπε με αναφιλητά το κορίτσι, που έρχονται να σε σφάξουν;

Μη θρηνείς παιδί μου, της είπε ήρεμα η αγελάδα, και όλα θα πάνε καλά. Σαν με σφάξουν, πες στη μητριά σου να σου δώσει τα σωθικά μου να τα πλύνεις. Μέσα τους θα βρεις έναν σπόρο καλαμποκιού. Φύτεψε τον και από αυτόν θα μεγαλώσει μια πανέμορφη ιτιά. Ό,τι κι αν θελήσεις να πας να το ζητήσεις από αυτή την ιτιά και αμέσως η επιθυμία σου θα πραγματοποιηθεί.

Ο γερο-πατέρας της κοπέλας, έσφαξε λοιπόν την αγελάδα κι εκείνη πήγε στη μητριά της και της είπε:

Σας παρακαλώ μητέρα, δώστε μου τα σωθικά της αγελάδας να τα πλύνω.

Σάμπως θα άφηνα κανέναν άλλον εκτός από εσένα να κάνει τέτοια βρωμοδουλειά; απάντησε χαιρέκακα η γριά και της έδωσε την άδεια.

Η κόρη του γέρου πήρε τα σωθικά της αγελάδας και τα έπλυνε και να! όπως της είχε πει η αγελάδα, βρήκε και τον σπόρο καλαμποκιού εκεί. Τον φύτεψε δίπλα στη βεράντα του σπιτιού βαθιά μέσα στη γη και τον πότισε. Μόλις σηκώθηκε το επόμενο πρωί, ο σπόρος είχε ήδη γίνει ολόκληρη ιτιά και στον ίσκιο των κλαδιών της είχε ξεπηδήσει μια πηγή με κρυστάλλινο νερό που όμοιό του δεν υπήρχε σε ολάκερο το χωριό! Ήταν δροσερό και καθαρό σαν πάγος.

Σαν έφτασε και η Κυριακή, η γριά με παρακάλια και τεχνάσματα έπεισε την κόρη της να σηκωθεί και να πάει μαζί της στην εκκλησία για τη λειτουργία. Στην κόρη του γέρου όμως είπε: “Εσύ να μείνεις εδώ βρωμοκόριτσο και να φροντίσεις τη φωτιά. Να την έχεις διαρκώς αναμμένη και να ετοιμάσεις το δείπνο μας. Να καθαρίσεις το σπίτι στην εντέλεια και να ντυθείς με τα καλά σου, αφού πρώτα πλύνεις όλα μας τα ρούχα. Να τα βρω όλα έτοιμα όταν γυρίσω από την εκκλησία και αν και μία από αυτές τις δουλειές δεν έχει ολοκληρωθεί τότε αποχαιρέτα αυτόν τον κόσμο!”.

Έτσι, η γριά και η κόρη της πήγαν στην εκκλησία και η έξυπνη κόρη του γέρου έμεινε πίσω να φροντίζει τη φωτιά. Στη συνέχεια ετοίμασε το φαγητό και πήγε έξω στην ιτιά: “Ιτιά μου, ιτιά μου, βγες από τον κορμό σου! Κυρά Άννα, εμφανίσου που σε καλώ!”. Η ιτιά τότε έκανε το καθήκον της και τινάζοντας τα φύλλα της, έβγαλε από μέσα της μια αρχοντική κυρά:

Καλό μικρό κορίτσι, γλυκό μου παιδί, τι μπορώ να κάνω για εσένα; ρώτησε η γυναίκα την κόρη του γέρου.

Αχ δώσε μου να φορέσω καλά ρούχα και φτιάξε μου και μια άμαξα να πάω κι εγώ μέχρι τον οίκο του Θεού!

Στη στιγμή το κορίτσι ήταν ντυμένο με μεταξωτά ρούχα, φορούσε χρυσά παντοφλάκια ενώ μια άμαξα ήρθε και την πήγε μέχρι την εκκλησία.

Μόλις πέρασε το κατώφλι της εκκλησίας, άρχισαν τα μουρμουρητά και όλοι έλεγαν: “Πω πω πω! Ποια είναι αυτή; Μην είναι καμιά πριγκίπισσα ή βασίλισσα; Ομορφιά σαν και του λόγου της δεν έχουμε ξαναδεί στα μέρη μας!”. Τύχαινε εκείνη την ημέρα ο νεαρός Τσάρος να κάνει περιοδεία στους τόπους του και είχε βρεθεί σ΄ εκείνη την εκκλησία να παρακολουθήσει τη λειτουργία. Μόλις είδε την κοπέλα, η καρδιά του άρχισε να χτυπά δυνατά. Στεκόταν εκεί σαν στήλη άλατος και δεν μπορούσε να πάρει το βλέμμα του από πάνω της. Όλοι οι αξιωματικοί και οι αυλικοί του τη θαύμασαν και την ερωτεύτηκαν στη στιγμή. Μα κανείς δεν ήξερε ποια ήταν. Μόλις τελείωσε η λειτουργία, ήταν η πρώτη που αποχώρησε. Σαν έφτασε σπίτι της, έβγαλε αμέσως τα φορέματα, έβαλε τα κουρέλια που φορούσε πριν κι έκατσε δίπλα στο παράθυρο να κοιτά τον κόσμο που γυρνούσε από την εκκλησία.

Γύρισε τότε και η μητριά της με την κόρη της:

Είναι έτοιμο το φαγητό; ρώτησε απότομα.

Ναι, έτοιμο είναι.

Έπλυνες τα ρούχα που σου είπα;

Ναι, τα έπλυνα κι αυτά.

Έκατσαν τότε όλοι στο τραπέζι να φάνε και άρχισαν να μιλούν για την όμορφη κοπέλα που είχε εμφανιστεί νωρίτερα στην εκκλησία: “Ο γιος του Τσάρου, αντί να προσεύχεται καθόταν και την κοίταζε σαν χάνος, τόσο όμορφη ήταν”, είπε η γριά και στη συνέχεια γύρισε στην κόρη του γέρου και της είπε: “Όσο για σένα κόρη σκύλου, μπορεί να ράβεις πουκάμισα και να κάνεις το λινάρι ύφασμα, αλλά δεν είσαι παρά μια βρωμιάρα και τέτοια θα είσαι πάντα!”.

Την επόμενη Κυριακή, η γριά έντυσε με τα καλά της την κόρη της και πήγανε οι δυο τους στην εκκλησία. Πριν φύγει όμως, είπε στην κόρη του γέρου: “Εσύ βρωμιάρικο πλάσμα να μείνεις να κρατήσεις τη φωτιά αναμένη!” και στη συνέχεια της ανέθεσε αμέτρητες δουλειές να κάνει. Εκείνη έκανε όλες τις δουλειές και σαν τελείωσε, πήγε στην ιτιά έξω από το σπίτι και της είπε: “Ιτιά μου με την αστραφτερή σου την πηγή, ιτιά μου καλή, άλλαξε, μεταμορφώσου!”. Μέσα από τον κορμό της ιτιάς ξεπήδησαν τότε περισσότερες μεγαλόπρεπες καλλονές: “Καλό μικρό κορίτσι, γλυκό μου παιδί, τι μπορούμε να κάνουμε για εσένα;”. Η κόρη του γέρου τους είπε τι ήθελε και οι καλλονές της έδωσαν ένα πανέμορφο φόρεμα, της έβαλαν χρυσά παπούτσια στα πόδια και την έστειλαν στην εκκλησία καβάλα σε μια πολυτελή άμαξα. Ο νεαρός Τσάρος ήταν πάλι εκεί με την ελπίδα να ξαναδεί εκείνη που του είχε κλέψει την καρδιά. Σαν η κοπέλα πέρασε την πόρτα της εκκλησίας, τα πόδια του νεαρού Τσάρου κοκάλωσαν και έμεινε να την κοιτά με το βλέμμα του καρφωμένο πάνω της. Οι παρευρισκόμενοι τότε άρχισαν να μουρμουρίζουν: “Μα κανείς δεν ξέρει ποια είναι; Πώς δεν ξέρουμε ποια είναι αυτή η πανώρια κοπέλα;” και άρχισαν να ρωτούν ο ένας τον άλλο: “Εσύ ξέρεις ποια είναι”, “Γιατί, ξέρεις εσύ;” και τότε ο γιος του Τσάρου διέκοψε το σούσουρο λέγοντας: “Όποιος μου πει ποια είναι αυτή η κοπέλα θα του δώσω ένα σακί γεμάτο χρυσά φλουριά!”. Τότε άρχισαν όλοι να συζητούν μεταξύ τους και να στίβουν το μυαλό τους και να ανατρέχουν στις μνήμες τους, αλλά πάλι τίποτα. Ο γιος του Τσάρου όμως, είχε μαζί του κι έναν γελωτοποιό που πάντα ήταν στο πλευρό του και πάντα, όταν ο νεαρός ήταν θλιμμένος, έκανε πως ξεφλούδιζε κάπαρη και τον διασκέδαζε. Πλησίασε τον νεαρό Τσάρο και γελώντας του είπε:

Χαχα! Ξέρω πώς θα μάθουμε ποια είναι η κοπέλα!

Μα πώς; ρώτησε ο νεαρός.

Θα σου πω, χιχι! συνέχισε ο γελωτοποιός. Να πας να αλείψεις με πίσσα το σημείο που πάει συνήθως και στέκεται. Οι χρυσές της οι παντόφλες τότε θα κολλήσουν. Στη βιασύνη της να φύγει σαν τελειώσει - χαχα - η λειτουργία, θα τις αφήσει πίσω.

Ο νεαρός Τσάρος έδωσε αμέσως εντολή να αλειφθεί το πάτωμα, εκεί που συνήθως στεκόταν η κοπέλα, με πίσσα. Έτσι, την επόμενη φορά που ήρθε η πανέμορφη κοπέλα στην εκκλησία, με το τέλος της λειτουργίας βιάστηκε να φύγει και οι χρυσές τις παντόφλες έμειναν κολλημένες στην πίσσα. Γύρισε σπίτι, έβγαλε τα φουστάνια της και έβαλε τα συνηθισμένα της κουρέλια. Έπειτα έκατσε στο περβάζι και περίμενε να γυρίσουν και οι υπόλοιποι από την εκκλησία.

Έκατσαν όλοι τους στο τραπέζι και το μόνο που συζητούσαν ήταν πως ο γιος του Τσάρου είχε ερωτευθεί κεραυνοβόλα τη μυστήρια όμορφη κοπέλα που κανείς δεν ήξερε ποια ήταν. Η μητριά παράλληλα με το κουτσομπολιό, εκτόξευε και προσβολές στην κόρη του γέρου μιας και πάλι είχε κάνει όλες τις δουλειές που της είχε αναθέσει στην εντέλεια.

Ο νεαρός Τσάρος τώρα είχε πέσει σε βαθιά μελαγχολία μην μπορώντας να βρει την εκλεκτή της καρδιάς του. Ο ίδιος ο Τσάρος έστειλε διάγγελμα σε όλο το βασίλειο να βρεθεί η κάτοχος των χρυσών παντοφλών, αλλά με κανένα αποτέλεσμα. Στη συνέχεια έστειλε τους συμβούλους του απ’ άκρη σ’ άκρη να τη βρουν: “Αν δεν τη βρείτε”, τους είπε, “να ξέρετε ότι μπορεί αυτό να είναι το τέλος του παιδιού μου και άρα και το δικό σας το τέλος”.

Οι σύμβουλοι του Τσάρου σκορπίστηκαν σε όλο το βασίλειο μετρώντας τα πόδια κάθε κοπέλας που έβρισκαν μπροστά τους, μιας και αυτή θα γινόταν η μέλλουσα σύζυγος του γιου του Τσάρου. Πήγαν σε όλα τα σπίτια που κατοικούσαν ευγενείς, πλούσιοι, έμποροι, πριγκίπισσες και αρχοντοπούλες, αλλά τίποτα. Τα πόδια όλων τους ήταν είτε πολύ μικρά είτε πολύ μεγάλα. Είπαν τότε να δοκιμάσουν και τις αγροικίες και τα καλύβια.

Μετρούσαν και μετρούσαν, πήγαιναν από πόρτα σε πόρτα μέχρι που τόσο πια είχαν κουραστεί που δεν ήθελαν να ξαναδούν άλλο πόδι ούτε ζωγραφιστό! Έτσι μπουχτισμένοι που ήταν, είδαν μια όμορφη ιτιά που κάτω από τα κλαδιά της υπήρχε μια πηγή: “Ας πάμε να ξεκουραστούμε στη σκιά εκεί”, συμφώνησαν. Πήγαν λοιπόν κι έκατσαν στη σκιά της ιτιάς, ενώ σύντομα βγήκε από το σπίτι και η γριά:

Έχεις κόρη μητέρα; τη ρώτησαν οι σύμβουλοι.

Ναι έχω κόρη, τους απάντησε η γριά.

Μία ή δυο;

Υπάρχει κι άλλη μία εδώ, αλλά δεν είναι κόρη μου. Είναι ένα μίζερο πλάσμα εντελώς άχρηστο, δεν θα της έδινα καμία σημασία στη θέση σας.

Καλά καλά, είπαν τότε οι σύμβουλοι του Τσάρου, θα έρθουμε να μετρήσουμε και των δυο τα πόδια να δούμε αν μπαίνουν σε αυτές τις χρυσές παντόφλες.

Αχ, τι καλά! αναφώνησε η γριά και μπήκε πάλι σπίτι της.

Φώναξε την κόρη της και της είπε: “Πήγαινε αμέσως πάνω να σουλουπωθείς και να πλύνεις καλά τα πόδια σου”, ενώ στην κόρη του γέρου, που δεν ήταν ούτε πλυμένη μα ούτε αξιοπρεπώς ντυμένη, είπε τραβώντας την πίσω από την ξυλόσομπα: “Εσύ κόρη σκύλου κάτσε εδώ και μην το κουνήσεις!”. Μπήκαν στο σπίτι τότε οι σύμβουλοι του Τσάρου έτοιμοι για το μέτρημα. Η γριά είπε στην κόρη της: “Δείξε μας το καλοφτιαγμένο σου ποδαράκι κορούλα μου!”, μα μόλις το πόδι της πλησίασε τη χρυσή παντόφλα, ήταν προφανές ότι δεν της έκανε καθόλου. Οι σύμβουλοι τότε ρώτησαν τη γριά:

Μητέρα, πού είναι η άλλη σου κόρη;

Α, αυτή η ακαμάτα, αυτή δεν είναι ούτε καν ντυμένη!

Ασχέτως, απάντησαν αυστηρά οι σύμβουλοι, πού είναι;

Δειλά, η κόρη του γέρου, βγήκε από πίσω από τον φούρνο και η γριά της φώναξε: “Άντε βιάσου άχαρο πλάσμα!”. Μόλις οι σύμβουλοι φόρεσαν μια από τις παντόφλες στα πόδια της κόρης του γέρου, της ταίριαξε απόλυτα και οι σύμβουλοι κατενθουσιασμένοι και όλο χαρά ευχαρίστησαν τον Κύριο:

Λοιπόν μητέρα, θα πάρουμε την κόρη σου μαζί μας, στον Τσάρο.

Πώς! ούρλιαξε η γριά. Θα πάρετε μαζί σας αυτό το απόβρασμα; Θα γίνετε ο περίγελος της κοινωνίας!

Όπως και να χει… απάντησαν οι σύμβουλοι.

Μα πώς μπορεί μια τιποτένια σαν κι εσένα να γίνει η γυναίκα του νεαρού τσάρου, τσίριξε η γριά και έπιασε την κόρη του γέρου από το χέρι και δεν την άφηνε.

Μα πρέπει να έρθει μαζί μας, άρχισαν να τραβούν από την άλλη οι σύμβουλοι, πήγαινε να ντυθείς κοπέλα μου!

Περιμένετε όλοι σας μια στιγμή, είπε ήρεμα το κορίτσι και ελευθερώθηκε κι από τους δύο. Θα πάω να ετοιμαστώ όπως πρέπει.

Πήγε στην πηγή κάτω από την ιτιά και πλύθηκε και ντύθηκε και γύρισε μπροστά σε όλους πιο όμορφη από ποτέ, μόνο στα παραμύθια υπάρχει τέτοια ομορφιά. Σαν μπήκε στο φτωχικό της σπίτι έλαμπε σαν τον ήλιο και η μητριά της είχε μείνει άναυδη.

Οι σύμβουλοι την έβαλαν στην άμαξά τους και την πήγαν μέχρι το παλάτι του Τσάρου. Μόλις ο γιος του την είδε μπροστά του, το χρώμα ξαναγύρισε στα μάγουλά του και αδημονώντας είπε στον πατέρα του: “Βιάσου πατέρα μου! Δώσε μας την ευλογία σου!”. Και ο Τσάρος τους έδωσε αμέσως την ευλογία του και οι δυο τους παντρεύτηκαν. Οργάνωσαν τρανό φαγοπότι στο οποίο όλοι ήταν καλεσμένοι. Έζησαν ευτυχισμένοι κι έτρωγαν ψωμί κριθαρένιο μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει έντονες σκηνές βίας, δουλεία γυναικών, διαμελισμό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Ηχητικά εφέ: freesound.org

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ο Ασπουρτσέλα, ο Εκατοντασέλιδος

Κάποτε ήταν και δεν ήταν (τέτοιο είναι το μεγαλείο του Θεού) μια γυναίκα. Ο άντρας της είχε πεθάνει νέος και την άφησε μόνη με τέσσερα παιδιά, τρία αγόρια κι ένα κορίτσι.

Όταν τα παιδιά είχαν πια μεγαλώσει, η μητέρα τους τους είπε: “Παιδιά μου, πώς και δεν έχετε φροντίσει την κληρονομιά σας τόσα χρόνια; Γιατί την έχετε εγκαταλείψει τελείως;”. Πρώτη φορά άκουγαν τα παιδιά γι΄ αυτήν την κληρονομιά και ρώτησαν τη μητέρα τους τι ακριβώς εννοούσε. Εκείνη τους εξήγησε σε ποια σημεία υπήρχαν χωράφια που τους ανήκαν και πως για να φτάσουν ως εκεί έπρεπε να ταξιδέψουν πολύ:

Μα αφού είναι τόσο μακριά, ποιος θα μας φέρνει φαγητό όταν πηγαίνουμε εκεί για δουλειά; ρώτησαν τη μητέρα τους τα αγόρια.

Θα σας στείλω την αδερφή σας να σας φέρει το κολατσιό σας, απάντησε εκείνη.

Τα αγόρια δέχτηκαν την πρόταση της μητέρας τους και κίνησαν για την κληρονομιά τους. Εκείνη όταν τους ξεπροβόδισε έδωσε στον καθένα τους από ένα κρεμμύδι και ένα σκόρδο και τους είπε: “Καθώς πηγαίνετε, να ρίχνετε τις φλούδες στο έδαφος για να μπορέσει να τις ακολουθήσει αργότερα η αδερφή σας, όταν έρθει η ώρα να σας φέρει το φαγητό”.

Τα αγόρια πήγαν για δουλειά και καθώς πήγαιναν έριχναν στο έδαφος τις φλούδες που έκοβαν από τα κρεμμύδια τους.

Σ΄ ένα από τα μονοπάτια εκεί κοντά, ζούσε ένας δράκος με εκατό κεφάλια. Η μητέρα αυτού του τέρατος είδε τη σειρά από φλούδες κρεμμυδιού στον δρόμο, τις μάζεψε όλες και τις τοποθέτησε στο μονοπάτι που οδηγούσε στο δικό της σπίτι. Τρεις μέρες πέρασαν και η μητέρα των αγοριών θεώρησε πως τώρα κοντά θα πρέπει να τελείωναν και οι προμήθειες που είχαν πάρει μαζί τους τα παιδιά της. Τους ετοίμασε μπόλικο φαγητό, τους το έβαλε σ΄ έναν σάκο και το έδωσε στην κόρη της να το πάει στους αδερφούς της. Το κορίτσι πήρε τον δρόμο του, ακολουθώντας τις φλούδες από κρεμμύδι.

Περπάτησε και περπάτησε μέχρι που έφτασε μπροστά σ΄ ένα σπίτι. Μέσα σε αυτό το σπίτι, το κορίτσι βρήκε μια γυναίκα καθισμένη και της είπε:

Μητέρα, μητέρα, δουλεύουν τα αδέρφια μου εδώ;

Εδώ βρήκες να ψάξεις για τα αδέρφια σου; της απάντησε η δράκαινα. Εδώ είναι το σπίτι του δράκου με τα εκατό κεφάλια. Θα επιστρέψει σύντομα, οπότε καλύτερα να σε κρύψω αλλιώς θα σε φάει.

Η μητέρα του δράκου πήρε το κορίτσι και το έκρυψε. Να σου μετά από λίγο εμφανίστηκε και ο δράκος, κανείς δεν ξέρει από πού. Κουβαλούσε μαζί του κυνήγι και καυσόξυλα και μόλις τα έλυσε από την πλάτη του όπου τα είχε δέσει, είπε στη μητέρα του:

Μάνα, μου μυρίζει άνθρωπος! Ποιος ήρθε ως εδώ;

Μα τι είναι αυτά που ρωτάς; Τα πουλιά των ουρανών σε φοβούνται και τα σκουλήκια της γης σε τρέμουν, ποιος να έρθει ως εδώ;

Αλλά ο δράκος επέμενε μέχρι που η μητέρα του ενέδωσε στις πιέσεις του και είπε: “Έχει έρθει εδώ μια κοπέλα και θέλω να την πάρεις για γυναίκα σου. Αν μου υποσχεθείς ότι δεν θα τη φας, τότε κι εγώ θα σου τη δείξω”. Ο δράκος υποσχέθηκε και η μητέρα του, έφερε μπροστά του το κορίτσι. Του δράκου του άρεσε πολύ κι έτσι δεν την έφαγε.

Τα αγόρια περίμεναν και περίμεναν να φανεί η αδερφή τους με τα εφόδιά τους, αλλά μάταια. Σηκώθηκαν λοιπόν και πήγαν αυτοί σπίτι τους. Μάλωσαν τότε τη μητέρα τους: “Γιατί δεν μας έστειλες φαγητό με την αδερφή μας;”. Μόλις η μητέρα τους το άκουσε αυτό άρχισε να κλαίει και να βογκά: “Αχ συμφορά μου, παραδίπλα από τον δρόμο για τα χωράφια μας μένει ένας δράκος με εκατό κεφάλια. Πολύ φοβάμαι πως, την κατάρα μου να ’χει, την έφαγε την αδερφή σας”. Τα αγόρια ούτε που είχαν ξανακούσει γι΄ αυτόν τον δράκο μα, μόλις έμαθαν γι΄ αυτόν, αμέσως σηκώθηκαν και τράβηξαν να τον αντιμετωπίσουν.

Αφού είχαν προχωρήσει αρκετά, πλησίασαν και το σπίτι του δράκου. Η δράκαινα και η αδερφή τους κάθονταν στην οροφή του σπιτιού. Η μάνα του δράκου είδε από μακριά τα παλικάρια να καταφτάνουν. Γύρισε και είπε στη νύφη της:

Κοίτα εκεί! Βλέπεις κάτι να έρχεται;

Βλέπω κάτι σαν σμήνος από μύγες, απάντησε η νύφη της.

Αλίμονο στις μανάδες τους και στη μάνα του δράκου! μοιρολόγησε η δράκαινα.

Μετά από λίγο ξαναρώτησε το κορίτσι:

Τώρα; Βλέπεις κάτι να έρχεται;

Βλέπω τρεις άνδρες, απάντησε η γυναίκα του δράκου.

Αλίμονο στις μανάδες τους και στη μάνα του δράκου! μοιρολόγησε η δράκαινα.

Τα τρία αδέρφια πλησίασαν λοιπόν στο σπίτι του δράκου. Μπροστά του υπήρχε ένας αδιαπέραστος όγκος νερού. Σκέφτηκαν τότε να σηκώσουν και να πετάξουν βράχους στο νερό, πράγμα που έκαναν και έτσι κατάφεραν να περάσουν απέναντι. Τότε η κοπέλα αναγνώρισε τα αδέρφια της, κατέβηκε από την οροφή και τους σφιχταγκάλιασε. Όταν η δράκαινα έμαθε ποιοι ήταν, τους καλωσόρισε στο σπίτι της, τους τάισε και τους πότισε και μετά τους έκρυψε, λέγοντας: “Γρήγορα, αν ο γιος μου γυρίσει και σας βρει θα σας φάει”.

Κατέφτασε και ο δράκος με τα εκατό κεφάλια, αν και κανείς δεν ξέρει από πού. Στον έναν του ώμο κουβαλούσε καυσόξυλα και στον άλλον κυνήγι. Ξεφόρτωσε στο κατώφλι του σπιτιού και μόλις μπήκε μέσα είπε: “Μυρίζω άνθρωπο! Ποιος ήρθε εδώ μάνα;” και η μητέρα του προσπάθησε με υπεκφυγές και αλλάζοντας θέμα να μην του απαντήσει, μα ο γιος της την πίεσε τόσο πολύ που στο τέλος του είπε: “Αν μου υποσχεθείς πως δεν θα βλάψεις τ΄ αδέρφια τής γυναίκας σου, θα σου τους παρουσιάσω”. Ο δράκος το υποσχέθηκε και η δράκαινα έφερε τα τρία παλικάρια μπροστά του.

Μετά από λίγο, ο δράκος είπε στα αδέρφια: “Ελάτε, ας ετοιμάσουμε το δείπνο μας”. Πήγαν όλοι τους έξω για να γδάρουν το κυνήγι που είχε φέρει ο δράκος. Όσο τ΄ αγόρια έγδερναν ένα ελάφι, ο δράκος είχε ήδη γδάρει εξήντα και τα είχε ήδη ρίξει στην κατσαρόλα! Έπειτα πήγε και βούτηξε το ελάφι των αδερφών, το έγδαρε στα γρήγορα και το πρόσθεσε κι αυτό στη φωτιά.

Σαν το φαγητό είχε ετοιμαστεί και έκατσαν όλοι τους να φάνε, ο δράκος ρώτησε τους κουνιάδους του:

Είστε από αυτούς που τρώνε τα κόκαλα ή τη σάρκα;

Και τι να την κάνουμε τη σάρκα; Τα κόκαλα μας αρκούν, απάντησαν τ΄ αγόρια.

Ο δράκος τότε γέμισε το στόμα του με ελάφι, μάσησε και κατάπιε όλη τη σάρκα και πέταξε τα κόκαλα στους τρεις νεαρούς. Έπειτα τους ρώτησε ξανά:

Πίνετε από ντόκι (καράφα) ή από κάντσι (κέρατο);

Από κάντσι, του απάντησαν με μια φωνή τα αδέρφια.

Ο δράκος γέμισε για τον εαυτό του μια καράφα κρασί, ενώ στα παλικάρια έδωσε ένα κέρατο με κρασί να το μοιραστούν.

Όταν πια όλοι είχαν τελειώσει το φαγητό τους και είχαν αρχίσει να ετοιμάζονται για ύπνο, ρώτησε ο δράκος τα αδέρφια της γυναίκας του:

Θέλετε να κοιμηθείτε σε κρεβάτι ή στον στάβλο;

Τι να το κάνουμε το κρεβάτι, βάλε μας στον στάβλο, απάντησαν εκείνα.

Ο δράκος ξάπλωσε στο κρεβάτι του, αφού οδήγησε τα αδέρφια στον στάβλο, και κοιμήθηκε. Το πρωί που ξύπνησε, ο δράκος φώναξε στη μάνα του: “Μάνα πεινάω, πεινάω πολύ!”. Η δράκαινα, που κατάλαβε τι ήθελε να πει ο γιος της, του απάντησε ήρεμα για να μην καταλάβει τίποτα η νύφη της: “Πήγαινε στον στάβλο γιέ μου. Εκεί θα βρεις τρεις στραβοψημένες φραντζόλες ψωμί, αυτές να φας”.

Ο δράκος πήγε μέχρι τον στάβλο όπου και βρήκε τα τρία αδέρφια να κοιμούνται. Έφαγε τον έναν επί τόπου, τους άλλους δυο τους έβαλε στις τσέπες του και τράβηξε κατά το δάσος.

Εντωμεταξύ, η μητέρα των παιδιών περίμενε και περίμενε αλλά σαν είδε ότι κανείς τους δεν γυρνούσε σκέφτηκε: “Ο δράκος πρέπει να έφαγε τα παιδιά μου” και άρχισε να κλαίει πικρά και τα δάκρυά της έτρεχαν άφθονα, τόσα που έφτασαν μέχρι τους Ουρανούς. Έτυχε να περνάει κάποιος από εκεί εκείνη τη στιγμή και βλέποντας όλα αυτά τα δάκρυα ρώτησε τη γυναίκα γιατί έκλαιγε. Εκείνη του εξήγησε πως μόλις είχε καταλάβει ότι έχασε όλα της τα παιδιά. Ο άνδρας τότε της έδωσε ένα μήλο και της είπε: “Κόψε αυτό το μήλο σε εκατό κομμάτια και κάθε μέρα τρώγε από τρία. Σαν θα τελειώσει το μήλο, θα κάνεις έναν γιο και θα τον βγάλεις Ασπουρτσέλα”.

Η γυναίκα έκανε όπως της είχε πει ο άνδρας και έκοψε το μήλο σε εκατό κομμάτια. Κάθε μέρα έτρωγε από τρία ώσπου το μήλο τελείωσε και να! έκανε γιο και τον έβγαλε Ασπουρτσέλα. Ο Ασπουρτσέλα μεγάλωσε μέσα σε μια μέρα όσο άλλα παιδιά θα μεγάλωναν σ΄ έναν χρόνο!

Μια μέρα που ο Ασπουρτσέλα έπαιζε στην άκρη του δρόμου με κάτι άλλα αγόρια, πέρασε από κοντά τους μια γυναίκα που κουβαλούσε στον ώμο ένα κανάτι με νερό. Ο Ασπουρτσέλα εκείνη τη στιγμή, πάνω στο παιχνίδι, πέταξε το κότσι του το οποίο εκσφενδονίστηκε και έσπασε το κανάτι με το νερό. Η γυναίκα εξοργίστηκε και του φώναξε: “Καταραμένος να ‘σαι! αλλά τι κατάρα να σου δώσω που έχεις μείνει μοναχοπαίδι; Για το κακό που μου έκανες, να μην ελευθερωθούν ποτέ τα αδέρφια και η αδερφή σου από τα νύχια του δράκου!”.

Ο Ασπουρτσέλα μπερδεύτηκε. Βιάστηκε να γυρίσει σπίτι του και βρήκε τη μάνα του να κάθεται:

Δώσε μου να θηλάσω μάνα!

Μα τι παράξενη επιθυμία τέτοια ώρα, του απάντησε σαστισμένη η μητέρα του.

Μα το αγόρι επέμεινε και η μητέρα τού έκανε το χατίρι. Καθώς ο Ασπουρτσέλα δάγκωσε το στήθος της, τη ρώτησε: “Πες μου μάνα, έχω αδέρφια;”. Η μητέρα του δεν ήθελε να του απαντήσει, αλλά την πόνεσε τόσο που έκατσε και του τα είπε όλα στο τέλος. Ακούγοντας την ιστορία, ο Ασπουρτσέλα θέλησε να φύγει να πάει να βρει τα αδέρφια του. Η μητέρα του τον παρακάλεσε να μη φύγει από φόβο μήπως τον χάσει κι αυτόν, αλλά αυτός ήταν ανένδοτος κι έφυγε.

Περιπλανήθηκε στον κόσμο ώσπου έφτασε σ΄ ένα μεγάλο χωράφι όπου είδε έναν σωρό άνδρες να οργώνουν: “Τρέξτε να σωθείτε! Καταφτάνει ο δράκος με τα εκατό κεφάλια!”, τους φώναξε και οι άνδρες τρόμαξαν τόσο που σκορπίστηκαν προς κάθε κατεύθυνση. Ο Ασπουρτσέλα τότε πέρασε το άροτρο πάνω από τον ώμο του και το πήγε σε σιδηρουργό: “Από αυτό φτιάξε μου ένα ζευγάρι σιδερένια παπούτσια, ένα τόξο και κάμποσα βέλη”. Ο σιδηρουργός του έφτιαξε ό,τι ζήτησε και ο Ασπουρτσέλα φόρεσε τα παπούτσια του, πήρε το τόξο και τα βέλη του και πήγε να σκοτώσει τον δράκο με τα εκατό κεφάλια.

Συνέχισε να πηγαίνει ώσπου πλησίασε και το σπίτι του δράκου. Η μάνα του δράκου καθόταν στην οροφή του σπιτιού και σαν είδε τον Ασπουρτσέλα να καταφτάνει από μακριά, ρώτησε τη νύφη της: “Βλέπεις κι εσύ κάποιον να έρχεται ή με γελούν τα μάτια μου;”. Η νύφη της επιβεβαίωσε πως κι εκείνη έβλεπε κάποιον να πλησιάζει και τότε η μάνα του δράκου είπε: “Αλίμονο στο στήθος της μάνας του κι αλίμονο στο στήθος της μάνας του γιού μου!”.

Ο Ασπουρτσέλα είχε μέχρι τότε πλησιάσει αρκετά το σπίτι, μ΄ έναν πήδο πέρασε πάνω από το νερό και στάθηκε στην πόρτα του σπιτιού. Μέσα στο σπίτι είδε μια νεαρή κοπέλα: “Σίγουρα εσύ πρέπει να είσαι η αδερφή μου”, μα η κοπέλα ήξερε μόνο τα τρία της τα αδέρφια και αρνήθηκε. Σαν όμως ο Ασπουρτσέλα της διηγήθηκε την ιστορία του εκείνη αμέσως τον πίστεψε.

Εμφανίστηκε και η μάνα του δράκου και είπε:

Έλα παλικάρι μου να κρυφτείς με ασφάλεια κάπου γιατί αν σε βρει ο γιος μου θα σε φάει.

Χάσου από μπροστά μου παλιογυναίκα! της φώναξε ο Ασπουρτσέλα και την έσπρωξε μακριά. Που ο Θεός να ταπεινώσει κι εσένα και τον άθλιο τον γιο σου!

Ο Ασπουρτσέλα έκατσε σε μια καρέκλα και περίμενε κάπως ανυπόμονα να γυρίσει ο δράκος σπίτι. Έγινε και αυτό, και ο δράκος κατέφτασε μετά από λίγο με φρέσκο κυνήγι να κρέμεται από τον έναν του ώμο και τρεις πελώριες ρίζες από τον άλλον. Μόλις είδε ένα αγόρι να στέκεται έτσι ατρόμητο μπροστά του ο δράκος σκέφτηκε: “Τα πουλιά σταματούν το πέταγμά τους από φόβο σαν με βλέπουν και τα σκουλήκια σταματούν να σέρνονται. Πώς τολμά αυτός ο νεαρός και περπατά έτσι ανέμελα μπροστά μου;”. Έπειτα από θυμό τα μάτια του άρχισαν να βγάζουν σπίθες και, κοιτάζοντας τον Ασπουρτσέλα, του είπε με οργή:

Ποιος είσαι εσύ και τι δουλειά έχεις εδώ;

Να σου πω ποιος είμαι εγώ. Είμαι ο αδερφός της γυναίκας σου και ήρθα εδώ ως καλεσμένος σου. Πρέπει λοιπόν κι εσύ να με φιλοξενήσεις.

Πολύ καλά, είπε ο δράκος. Έλα μέσα να ετοιμάσουμε το δείπνο, πρέπει να γδάρουμε το κυνήγι για να το μαγειρέψουμε.

Βάλθηκαν οι δυο τους να γδέρνουν τα ζώα που είχε πιάσει ο δράκος εκείνη την ημέρα και μέχρι ο δράκος να τελειώσει το πρώτο του ζώο, ο Ασπουρτσέλα είχε τελειώσει όλα τα υπόλοιπα και τα είχε ήδη ρίξει στη φωτιά να μαγειρευτούν. Ο δράκος κοίταξε καλά καλά τον Ασπουρτσέλα και δεν μίλησε. Σαν είχε γίνει το φαγητό και όλοι έκατσαν στο τραπέζι να φάνε, ο δράκος, όπως συνήθιζε, ρώτησε τον καλεσμένο του:

Είσαι από αυτούς που τρώνε τα κόκαλα ή τη σάρκα;

Φέρε δω τη σάρκα, τι να τα κάνω τα κόκαλα, σκύλος είμαι; του απάντησε ο Ασπουρτσέλα.

Ο δράκος του πρόσφερε κομμάτια όλο σάρκα κι έπειτα τον ρώτησε:

Πίνεις από ντόκι ή από κάντσι;

Δώσε μου το ντόκι, τι να με φτάσει το κάντσι;

Ο δράκος του γέμισε το ντόκι με κρασί κι έπειτα έπεσε σε βαθιά περισυλλογή. Μόλις έφτασε και η ώρα του ύπνου, ρώτησε τον Ασπουρτσέλα:

Θέλεις να κοιμηθείς σε κρεβάτι ή στον στάβλο;

Είμαι άνδρας, τι δουλειά έχω να κοιμηθώ στον στάβλο; Δώσε μου ένα κρεβάτι!

Έτσι, ο Ασπουρτσέλα κατέληξε να κοιμάται στο κρεβάτι και ο δράκος στον στάβλο. Προσπάθησε να κοιμηθεί δηλαδή, γιατί δεν του κολλούσε ύπνος. Σκεφτόταν συνεχώς πώς να ξεφορτωθεί αυτόν τον ενοχλητικό επισκέπτη. Σαν πέρασε αρκετή ώρα και ο δράκος θεώρησε πως ο Ασπουρτσέλα θα κοιμόταν, πήρε ένα μεγάλο ξίφος κι άρχισε να το ακονίζει. Ο ήχος του ακονίσματος ξύπνησε τον Ασπουρτσέλα ο οποίος, μαντεύοντας το σχέδιο του δράκου, πήγε κι έβαλε ένα κούτσουρο στη θέση του κάτω από τα σκεπάσματα και κρύφτηκε κάπου στο δωμάτιο. Μόλις ο δράκος είχε ακονίσει το ξίφος του και η λεπίδα του έγινε κοφτερή σαν διαμάντι, ξεγλύστρησε από τον στάβλο και πήγε μέχρι το κρεβάτι όπου κοιμόταν ο Ασπουρτσέλα. Κατέβασε το ξίφος του με όλη του τη δύναμη και το κούτσουρο κόπηκε στη μέση, πούπουλα άρχισαν να πετούν στον αέρα και ο δράκος αποχώρησε όσο ήσυχα είχε έρθει.

Ο Ασπουρτσέλα ξαναέστρωσε το κρεβάτι του και κοιμήθηκε βαθιά. Το επόμενο πρωί, όταν ο δράκος είδε πως ο κουνιάδος του ήταν σώος και αβλαβής τα ‘χασε και τον ρώτησε δειλά:

Μήπως σε έπιασε κανένα πονάκι το βράδυ;

Όχι τίποτα!

Ούτε κανένα τσίμπημα από έντομο;

Ούτε.

Τότε έλα να παλέψουμε για λίγο.

Αμέ! απάντησε με ενθουσιασμό ο Ασπουρτσέλα και οι δυο τους άρχισαν να παλεύουν.

Ο δράκος προσπάθησε και ίδρωσε αλλά δεν κατάφερε να κουνήσει ούτε σπιθαμή τον κουνιάδο του. Όταν ήρθε η σειρά του Ασπουρτσέλα να κάνει επίθεση, με μια κίνηση βύθισε τον δράκο μέσα στη γη ως τον λαιμό. Έβγαλε τότε το τόξο του και ένα βέλος και σημάδεψε τον δράκο ανάμεσα στα μάτια:

Πες μου αμέσως που είναι τ΄ αδέρφια μου αλλιώς θα σου ρίξω!

Αχ, μη με σκοτώσεις και θα σου πω. Μέσα στο στέρνο μου υπάρχει ένα σεντούκι. Εκεί είναι και οι τρεις τους, νεκροί. Εκεί όμως βρίσκεται κι ένα μαντήλι. Βάλε το πάνω τους και θα ζωντανέψουν.

Ο Ασπουρτσέλα άνοιξε τότε το στέρνο του δράκου κι έβγαλε από μέσα το σεντούκι. Έβγαλε τ΄ αδέρφια του από εκεί και τους κάλυψε έναν έναν με το μαντήλι, ξαναφέρνοντάς τους έτσι στη ζωή. Στη συνέχεια έριξε μία με το τόξο του και σκότωσε τον δράκο με τα εκατό κεφάλια. Μόλις τον έκοψε σε αμέτρητα κομμάτια, πήγε και σκότωσε και τη μάνα του, τη δράκαινα. Έπειτα, τ΄ αδέρφια του του είπαν την ιστορία τους και αυτός τους είπε τη δική του.

Τα τρία αδέρφια, αν και θαύμασαν την ιστορία του Ασπουρτσέλα, άρχισαν παράλληλα να τον ζηλεύουν για την ανδρεία και το θάρρος του. Ξεκίνησαν και οι πέντε τους το ταξίδι της επιστροφής για το σπίτι και τη μάνα τους. Στη διαδρομή συνάντησαν ένα λιβάδι που στη μέση του είχε ένα δέντρο τόσο μεγάλο που τα κλαδιά του έκαναν ίσκιο σε ολόκληρο το λιβάδι. Είπε τότε ο Ασπουρτσέλα στους αδερφούς και την αδερφή του: “Ελάτε, πάμε να ξεκουραστούμε για λίγο κάτω από αυτό το δέντρο. Είμαι πολύ κουρασμένος και θα ήθελα να κλείσω τα μάτια μου για λίγο” και τα αδέρφια του συμφώνησαν.

Ο Ασπουρτσέλα ξάπλωσε στη βάση του δέντρου και κοιμήθηκε πολύ βαθιά. Οι τρεις αδερφοί μαζεύτηκαν γύρω του κι άρχισαν να ψιθυρίζουν ο ένας στον άλλο: “Μιας και σκότωσε τον δράκο με τα εκατό κεφάλια, τι άλλο τον χρειαζόμαστε; Ας τον δέσουμε σε αυτό το δέντρο κι ας τον αφήσουμε εδώ να πεθάνει”. Μάζεψαν κλαδιά και φύλλα και έφτιαξαν γερό σκοινί. Στη συνέχεια έδεσαν τον αδερφό τους στο δέντρο τόσο σφιχτά, που αίμα άρχισε να τρέχει από τα δάχτυλά του. Η αδερφή, με δάκρυα στα μάτια παρακάλεσε τα αδέρφια της να δείξουν έλεος, μα αυτοί δεν την άκουσαν, παρά την πήραν από το μπράτσο κι έφυγαν για το σπίτι τους.

Μόλις έφτασαν, η κοπέλα είπε στη μάνα της τι είχε συμβεί, τι είχαν κάνει τα αδέρφια της και η μητέρα τους τα καταράστηκε.

Όταν ο Ασπουρτσέλα ξύπνησε και είδε πως ήταν δεμένος στο δέντρο, προσπάθησε να λυθεί, αλλά ίσα που μπορούσε να κουνηθεί. Κοίταξε τριγύρω και είδε πως τ΄ αδέρφια του είχαν εξαφανιστεί. Κοίταξε ξανά προς όλες τις κατευθύνσεις και στη συνέχεια προσευχήθηκε στον Θεό: “Θεέ μου, αν έχω αδικήσει τ΄ αδέρφια μου, τούτο εδώ το δέντρο να μην με αφήσει ποτέ να φύγω, μα αν με αδίκησαν εκείνα, τότε θε να μπορέσω να το ξεριζώσω ολάκερο. ” Μόλις είπε αυτό, προσπάθησε άλλη μια φορά να λυθεί και το δέντρο ξεριζώθηκε ολόκληρο.

Φορτωμένος με το δέντρο, ο Ασπουρτσέλα κίνησε για το σπίτι του. Έφτασε μπροστά στο σπίτι και φώναξε στ΄ αδέρφια του: “Βγείτε έξω και ελάτε να με λύσετε!”. Οι αδερφοί του έγιναν κάτασπροι σαν το πανί από τον φόβο τους, αλλά παρόλ΄ αυτά βγήκαν έξω και τον ελευθέρωσαν. Μετά από αυτό ο Ασπουρτσέλα δεν ήθελε πια να μείνει με τ΄ αδέρφια του και όσο και να τον παρακάλεσαν η μητέρα και η αδερφή του να μείνει, επέμενε να φύγει.

Κι έφυγε. Περιπλανήθηκε εδώ κι εκεί ώσπου συνάντησε έναν άνδρα που όργωνε το χωράφι του. Όποτε το άροτρό του συναντούσε κανένα σβώλο χώματος, ο άνδρας τον σήκωνε, τον έβαζε στο στόμα του και τον κατάπινε. Ο Ασπουρτσέλα έμεινε να τον κοιτά να το κάνει ξανά και ξανά ώσπου δεν άντεξε και τον ρώτησε:

Άνθρωπε μου, γιατί καταπίνεις αυτούς τους σβώλους από χώμα;

Εδώ ο Ασπουρτσέλα σκότωσε ολόκληρο δράκο με εκατό κεφάλια, κι εσένα αυτό που κάνω εγώ σου προκαλεί θαυμασμό;

Εγώ είμαι ο Ασπουρτσέλα, ας γίνουμε αδέρφια! του είπε και οι δυο τους συνέχισαν μαζί.

Αφού διένυσαν αρκετή απόσταση, έφτασαν σ΄ ένα χωράφι όπου είδαν έναν άνδρα που είχε στα πόδια του δεμένες μυλόπετρες και στις τσέπες του λαγούς. Αμολούσε τους λαγούς και στη συνέχεια έτρεχε και τους έπιανε. Αυτό συνέβη ξανά και ξανά ώσπου ο Ασπουρτσέλα δεν άντεξε, τον πλησίασε και του είπε:

Άνθρωπε μου τι κάνεις; Πώς είναι δυνατόν να πιάνεις κάθε φορά τους λαγούς;

Εδώ ο Ασπουρτσέλα σκότωσε ολόκληρο δράκο με εκατό κεφάλια κι εσύ εντυπωσιάστηκες που έπιασα δυο λαγούς;

Μα αυτός είναι ο Ασπουρτσέλα και θα γίνει αδερφός σου αν το θες κι εσύ, είπε τότε ευγενικά ο σβωλοφάγος και συνέχισαν όλοι μαζί.

Στον δρόμο που πήγαιναν, οι τρεις φίλοι είπαν να παίξουν ένα παιχνίδι. Ο καθένας με τη σειρά θα έριχνε ένα βέλος με το τόξο του και όπου προσγειωνόταν εκείνο το βέλος, εκεί και θα ξαπόσταιναν να φάνε το κολατσιό τους. Πρώτος έριξε ο σβωλοφάγος και, αν και το βέλος έπεσε σ΄ ένα πολύ άβολο σημείο, οι τρεις τους πήγαν κι έκατσαν εκεί. Στη συνέχεια, το βέλος το έριξε ο λαγοπιάστης, μα κι αυτουνού το βέλος έπεσε σε κακοτράχηλο σημείο. Παρόλ’ αυτά έκατσαν κι έφαγαν το μεσημεριανό τους εκεί. Τελευταίος έριξε το βέλος του ο Ασπουρτσέλα και αυτό πήγε και καρφώθηκε στο ράφι ενός σπιτιού όπου ζούσαν τρεις δράκοι! Ήταν μάλιστα έτοιμοι να παντρευτούν τρεις κοπέλες, μα σαν είδαν το βέλος να καρφώνεται στο ράφι τους, σταμάτησαν τα πάντα.

Ένας ένας προσπάθησαν να βγάλουν το βέλος από εκεί αλλά κανείς τους δεν μπορούσε ούτε να το κουνήσει έστω και λίγο. Συμφώνησαν τότε και οι τρεις: “Αφού ούτε εμείς δεν μπορούμε να βγάλουμε αυτό το βέλος από εκεί, καλό θα ήταν να φύγουμε μακριά, μπας και όποιος το έριξε περάσει από εδώ να το μαζέψει”. Και οι δράκοι σηκώθηκαν κι έφυγαν, αφήνοντας πίσω τους μόνο έναν σακάτη δράκο, τον οποίο και έκρυψαν στην καμινάδα.

Οι τρεις φίλοι έφτασαν στο σπίτι και έστρωσαν να φάνε το κολατσιό τους. Κοιτώντας γύρω τους αισθάνθηκαν πολύ τυχεροί που είχαν βρει ένα τέτοιο μέρος να μείνουν και συμφώνησαν να μείνει ο καθένας τους από μια μέρα σε αυτό το σπίτι ενώ οι άλλοι θα έφερναν τροφή.

Πρώτος έμεινε στο σπίτι ο σβωλοφάγος. Εκεί που τελείωνε με την ετοιμασία του φαγητού και ήταν έτοιμος να το μοιράσει σε μερίδες, να σου από την καμινάδα εμφανίστηκε ο σακάτης δράκος: “Δώσε μου να φάω και να πιώ”, είπε στον σβωλοφάγο, ο οποίος και του έδωσε να φάει και να πιει. “Δώσε μου κι άλλο φαγητό και ποτό”, είπε μετά από λίγο ο δράκος και ο σβωλοφάγος του ξαναέδωσε να φάει και να πιει. Όταν ο δράκος ζήτησε για τρίτη φορά να φάει και να πιει, ο σβωλοφάγος του απάντησε:

Μα αν τα φας και τα πιεις όλα εσύ, εγώ τι θα δώσω στους φίλους μου να φάνε;

Είπα δώσε μου να φάω και να πιώ, αλλιώς θα φάω εσένα και όλες σου τις προμήθειες ούτως ή άλλως.

Ο σβωλοφάγος τρόμαξε τόσο που έτρεξε και στάθηκε στην πόρτα, όσο ο δράκος έκατσε και με την ησυχία του έφαγε το υπόλοιπο φαγητό.

Γύρισαν και οι άλλοι δύο και δεν βρήκαν να τους περιμένει καθόλου φαγητό. Αλλά τι σημασία είχε, καλά τα είχαν καταφέρει εκείνη την ημέρα κι έτσι την επόμενη έμεινε σπίτι ο λαγοπιάστης. Ακριβώς η ίδια μοίρα είχε βρει κι αυτόν και έτσι την τρίτη μέρα, σπίτι έμεινε ο Ασπουρτσέλα.

Έκατσε και μαγείρεψε μια ποικιλία φαγητών για τους φίλους του και τους ετοίμασε και εξαίρετα ποτά. Τότε κατέβηκε και ο δράκος από την καμινάδα και άρχισε πάλι να λέει: “Δώσε μου να φάω και να πιω” και ο Ασπουρτσέλα του έδωσε. Ο δράκος μετά από λίγο ξαναείπε: “Δώσε μου φαγητό και ποτό” και ο Ασπουρτσέλα του ξαναέδωσε. Σαν ο δράκος ζήτησε και τρίτη φορά να φάει και να πιει, του είπε ο Ασπουρτσέλα:

Αν σου δώσω εσένα όλο το φαγητό, τότε τι θα μείνει για τους φίλους μου;”

Αν δεν μου δώσεις να φάω και να πιω τότε θα φάω κι εσένα και όλες τις προμήθειές σου ούτως ή άλλως.

Ο Ασπουρτσέλα χαμογέλασε πονηρά, σήκωσε το τόξο του και μ΄ ένα μόνο βέλος τρύπησε τον δράκο στην καρδιά. Έπειτα τον έκοψε φέτες.

Το κεφάλι του δράκου κύλησε σε μια μεριά ενώ το σώμα του σε άλλη. Το κεφάλι φώναξε: “Ευτυχισμένος όποιος με ακολουθήσει!”, ενώ το σώμα είπε χαμηλόφωνα: “Αλίμονο σε όποιον ακολουθήσει εμένα”. Κατέφτασαν και οι σύντροφοι του Ασπουρτσέλα και αφού έφαγαν και ήπιαν καλά, είπαν: “Ας πάμε να δούμε τι είναι αυτά που υπόσχεται το κεφάλι του δράκου”.

Το κεφάλι του δράκου κύλησε και κύλησε μέχρι που έπεσε μέσα σε μια λαγουδότρυπα. Ο Ασπουρτσέλα κοίταξε μέσα και από την άλλη ξεπρόβαλαν τρεις πανέμορφες κοπέλες. Του άρεσαν πολύ και, γυρνώντας στους φίλους του, είπε: “Ας τις φέρουμε από εδώ κι ας τις παντρευτούμε!”. Στη λαγουδότρυπα μπήκε πρώτος ο σβωλοφάγος, αλλά πριν να φτάσει στον πάτο άρχισε να φωνάζει “Καίγομαι! Καίγομαι! Τραβήξτε με πίσω!” και τον έβγαλαν από την τρύπα. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με τον λαγοπιάστη όταν προσπάθησε κι αυτός να κατέβει. Έμενε τώρα ο Ασπουρτσέλα. Είπε στους φίλους του: “αν αρχίσω να φωνάζω πως καίγομαι, εσείς να με σπρώξετε όλο και πιο βαθιά στην τρύπα”. Κι έτσι έκαναν, όσο περισσότερο αυτός φώναζε, τόσο και αυτοί τον έσπρωχναν παραμέσα.

Ο Ασπουρτσέλα κατάφερε κι έφτασε τις κοπέλες και όλες τους ήταν πανώριες. Η μικρότερη όμως του άρεσε καλύτερα κι έτσι, βοηθώντας τη μεγαλύτερη να ανέβει την τρύπα, φώναξε: “Σβωλοφάγε, αυτή είναι δική σου!”. Στη συνέχεια, βοήθησε τη μεσαία και φώναξε στον λαγοπιάστη: “Αυτή είναι για εσένα!”. Τέλος, όταν ήταν έτοιμος να στείλει και τη μικρότερη επάνω, εκείνη του είπε: “Καλύτερα να πας εσύ πρώτος κι εγώ θα σε ακολουθήσω. Πολύ φοβάμαι ότι αν πάω πρώτη, οι σύντροφοί σου θα σε προδώσουν”.

Ο Ασπουρτσέλα όμως επέμεινε και πείσμωσε και δεν έκανε πίσω μέχρι που η κοπέλα δέχτηκε να πάει εκείνη πρώτη στην επιφάνεια. Πριν ξεκινήσει όμως του είπε: “Θα πάω, αλλά μόνο γιατί εσύ επέμεινες τόσο. Μάθε λοιπόν πως οι φίλοι σου, σαν έρθει η ώρα, δεν θα σε τραβήξουν μέχρι επάνω, παρά θα κλείσουν την τρύπα, παγιδεύοντάς σε εδώ. Εδώ κάτω κυλούν τρία ρυάκια - ένα γαλάζιο, ένα μαύρο κι ένα λευκό. Να μην βάλεις το κεφάλι σου παρά μόνο κάτω από το λευκό, αλλιώς θα πνιγείς στα σίγουρα”.

Τα πράγματα έγιναν όπως είχε πει η μικρότερη κοπέλα. Μόλις είχαν ανέβει και οι τρεις κοπέλες, οι δυο άνδρες σφράγισαν τη λαγουδότρυπα με χώμα και πέτρες και άφησαν τον Ασπουρτσέλα μόνον. Τέτοια ήταν η αγανάκτηση του Ασπουρτσέλα που ευθύς πήγε και έβαλε το κεφάλι του κάτω από το μαύρο ρυάκι και μεταφέρθηκε αμέσως στον κάτω κόσμο. Εκεί περιπλανήθηκε για πολύ καιρό, ώσπου συνάντησε την καλύβα μιας γριάς γυναίκας. Της φώναξε:

Μητέρα, μητέρα, δώσε μου να χαρείς λίγο νερό να πιω.

Αχ παιδί μου, του απάντησε εκείνη, δεν μας έχει μείνει καθόλου. Νερό θα ξαναέχουμε μόνο όταν ο δράκος πάρει την πριγκίπισσά μας μακριά.

Δράκος; Ποιος δράκος;

Όλο το νερό μας το κρατά ένας δράκος και δεν θα το αφήσει αν δεν του δώσουμε την πριγκίπισσα να τη φάει. Βλέπεις, όλοι έχουμε δώσει στον δράκο από ένα παιδί και τώρα είναι η σειρά του βασιλιά.

Φέρε μου κάποιο σκεύος γυναίκα, πρέπει να βιαστώ και να πάω στο πηγάδι τώρα κιόλας.

Η γυναίκα τον παρακάλεσε να μην πάει, αλλά εκείνος δεν την άκουσε. Πήγε τότε και του έφερε κάτι μικρά κιούπια. Ο Ασπουρτσέλα τα έσπασε και της είπε: “Καλά, δεν έχεις κφέβρις (αμφορείς); Φέρε τα εδώ!” και η γυναίκα πήγε και του έφερε τα κφέβρις. Ο Ασπουρτσέλα τα πήρε και απομακρύνθηκε.

Σαν έφτασε στην άκρη του ρυακιού, ο Ασπουρτσέλα είδε μια καλοντυμένη κοπέλα να κάθεται στην όχθη και να κλαίει γοερά. Τη ρώτησε αν ήταν καλά και μόλις έμαθε πως αυτή ήταν η κόρη του βασιλιά, της είπε: “Θα κοιμηθώ για λίγο εδώ, μόλις φανεί ο δράκος, ξύπνησέ με”. Ξάπλωσε στα πόδια της πριγκίπισσας και κοιμήθηκε.

Σύντομα φάνηκε και ο δράκος. Η πριγκίπισσα φοβήθηκε να ξυπνήσει τον Ασπουρτσέλα και αρκέστηκε στο να κλαίει πιο δυνατά από ποτέ. Όταν όμως ένα από τα δάκρυα της άγγιξε το μάγουλο του Ασπουρτσέλα, εκείνος ξύπνησε. Βλέποντας μπροστά του τον δράκο, του έριξε ένα βέλος με το τόξο του και τον σκότωσε, ενώ στη συνέχεια τον έκοψε κομματάκια. Η πριγκίπισσα όλο χαρά επέστρεψε στο παλάτι και κατενθουσιασμένη είπε στον πατέρα της τον βασιλιά: “έτσι κι έτσι έγινε πατέρα μου, και ο δράκος είναι τώρα πια νεκρός”. Ο βασιλιάς στην αρχή δεν το πίστεψε μα όταν οι φήμες άρχισαν να καταφτάνουν και από αλλού, θέλησε να γνωρίσει αυτοπρόσωπος το παλικάρι. Είπε θα του έδινε το χέρι της κόρης του και το μισό του βασίλειο.

Το έψαξαν και τον έψαξαν, μα δεν τον βρήκαν πουθενά. Τότε, η γριά γυναίκα πήγε μέχρι το παλάτι και τους είπε:

Παντοδύναμε άρχοντα! Δείξε έλεος για εμένα και τον γιο μου!

Μα εσύ δεν είχες γιο μέχρι τώρα, πού τον βρήκες έτσι ξαφνικά; της είπε με καχυποψία ο βασιλιάς.

Ο Θεός με λυπήθηκε και μου έφερε για γιο έναν άξιο νέο που σκότωσε τον δράκο που μας τυραννούσε!

Ο βασιλιάς χάρηκε που επιτέλους είχε βρεθεί ο νεαρός και έστειλε τους υπουργούς του να τον φέρουν στο παλάτι. Όταν έφτασε ο Ασπουρτσέλα, ο βασιλιάς του προσέφερε αμύθητους θησαυρούς. Μα αυτός αρνήθηκε να τους δεχτεί και είπε στον βασιλιά: “Το μόνο που θα ήθελα από εσένα βασιλιά μου είναι να με βοηθήσεις να γυρίσω πίσω στον κόσμο μου, εκεί όπου κυριαρχεί το φως. Μόνο αυτό θέλω και θα είμαι ευτυχισμένος”. Ο βασιλιάς μελαγχόλησε και τον παρακάλεσε να το ξανασκεφτεί, μα βλέποντας πως ο Ασπουρτσέλα ήταν ανένδοτος, του υποσχέθηκε να τον βοηθήσει.

Ο Ασπουρτσέλα γύρισε τότε στη θετή του μητέρα. Στο δρόμο για εκεί συνάντησε ένα πανύψηλο δέντρο και στην κορυφή του διέκρινε τη φωλιά ενός γρύπα. Ξάφνου εμφανίστηκε ένας δράκος που άρχισε να περικυκλώνει τη φωλιά, ενώ από μέσα ακούστηκαν οι στριγγλιές των μικρών τού γρύπα. Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Ασπουρτσέλα έβγαλε το τόξο του και με τη μία σκότωσε τον δράκο. Την επόμενη στιγμή εμφανίστηκε και ο γρύπας και σαν έφτασε στη φωλιά του, τα μικρά του διηγήθηκαν τι είχε συμβεί. Όλο ευγνωμοσύνη τότε, ο γρύπας πλησίασε τον Ασπουρτσέλα και του είπε:

Πες μου αν υπάρχει κάτι να κάνω να σου ξεπληρώσω το καλό που μου έκανες.

Δεν ζητώ τίποτε άλλο παρά να επιστρέψω στον κόσμο μου, εκεί όπου κυβερνά το φως.

Θα είναι ένα πολύ δύσκολο ταξίδι, αλλά για σένα θα το κάνω, του είπε ο γρύπας και τον έστειλε να βρει και να φέρει μαζί του προμήθειες.

Ο Ασπουρτσέλα πήγε τότε μπροστά στον βασιλιά και του ζήτησε να τον εφοδιάσει με ό,τι θα χρειαζόταν για το ταξίδι του. Όταν όλα ήταν έτοιμα, ο Ασπουρτσέλα ανέβηκε στην πλάτη του γρύπα και οι δυο τους πέταξαν ψηλά. Πότε πότε στον δρόμο, ο γρύπας ζητούσε από τον Ασπουρτσέλα να του βάλει τροφή στο ράμφος του να φάει και εκείνος έκανε όπως του ζητούσε. Μόλις ήταν έτοιμοι να μπουν στον κόσμο του Ασπουρτσέλα, ο γρύπας του ζήτησε φαγητό μια τελευταία φορά, μα του Ασπουρτσέλα δεν του είχε μείνει τίποτα. Έκοψε τότε το μπούτι του και το έβαλε στο στόμα του γρύπα να το φάει. Αυτό το κομμάτι άρεσε τόσο πολύ στον γρύπα που είπε να μην το φάει αμέσως και να το φυλάξει για αργότερα.

Μόλις έφτασαν για τα καλά στον τόπο του Ασπουρτσέλα, ο γρύπας του είπε: “Άντε φτάσαμε! πήδα από την πλάτη μου και στο καλό!”. Ο Ασπουρτσέλα κατέβηκε από την πλάτη του γρύπα και αφού τον ευχαρίστησε, κουτσαίνοντας άρχισε να απομακρύνεται. Ο γρύπας τότε του φώναξε: “Ε! γιατί ξαφνικά κουτσαίνεις, τι συνέβη;” και ο Ασπουρτσέλα του εξήγησε. Ο γρύπας αμέσως έφτυσε το κομμάτι που είχε φυλάξει στο στόμα του και βάζοντας το στη θέση του, έκανε καλά τον Ασπουρτσέλα κι έφυγε.

Έτσι, ο Ασπουρτσέλα κίνησε να βρει τους φίλους του. Πήγε και πήγε ώσπου τους βρήκε να ετοιμάζονται να παντρευτούν τις δυο κοπέλες. Έβγαλε το τόξο του και σημαδεύοντας τους δυο άνδρες, ρώτησε δυνατά:

Ποιοι έφταιγαν, οι άνδρες ή οι γυναίκες;

Μα πως να φταίνε οι γυναίκες; Βέβαια και έφταιγαν οι άνδρες! είπε η μικρότερη από τις τρεις κοπέλες.

Ο Ασπουρτσέλα σκότωσε τους δυο συντρόφους του με το τόξο του και στη συνέχεια ταξίδεψε με τις τρεις δεσποσύνες ώσπου έφτασε σπίτι του. Εκεί, παντρεύτηκε τη μικρότερη ενώ τις άλλες δύο τις προξένεψε στους αδερφούς του.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει κάποια βία, απαγωγή, υποτίμηση γυναικών

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Ηχητικά εφέ: freesound.org

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Λάσσε, Δουλικό μου!

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας πρίγκιπας ή δούκας ή ότι θέλετε εσείς να είναι, το μόνο σίγουρο είναι πως ήταν ένας γαλαζοαίματος άρχοντας ο οποίος δεν ήθελε να κάτσει στα αυγά του. Ταξίδεψε στον κόσμο όλο και όπου πήγαινε όλοι τον συμπαθούσαν και συγχρωτιζόταν με τους πιο ευγενείς ανθρώπους. Είχε βλέπετε αμύθητη περιουσία και ήταν πάντα περιτριγυρισμένος από φίλους και γνωστούς. Όπως όλοι γνωρίζουμε, πάντα βρίσκονται γουρούνια να χώσουν τις μουσούδες τους όπου μυριστούν φαΐ… Αφού όμως ξόδευε την περιουσία του με αυτόν τον τρόπο, σύντομα αυτή λιγόστεψε αρκετά μέχρι που δεν του έμεινε ούτε κέρμα. Αυτό σήμανε και το τέλος των φίλων του, μιας και συμπεριφέρθηκαν όπως αρμόζει σε γουρούνια - μόλις καλοφάνε και χορτάσουν, αρχίζουν την γκρίνια και σκορπίζονται εδώ κι εκεί ψάχνοντας να βρουν άλλα πράγματα να κάνουν. Έτσι ο δούκας έμεινε μόνος και παρατημένος από όλους. Βοήθεια είχε βρει μόνο όταν σπαταλούσε την περιουσία του, μα σαν ήρθε η ώρα να την ξαναχτίσει, όλες οι πόρτες ήταν κλειστές. Μην βλέποντας άλλη λύση ο δούκας, πήρε τον δρόμο του γυρισμού για το σπίτι του ζητιανεύοντας πότε πότε για να μπορέσει να φάει κάτι.

Ένα σούρουπο βρέθηκε σ΄ ένα μεγάλο δάσος χωρίς να μπορεί να βρει κάπου να περάσει τη νύχτα. Κοιτώντας δεξιά κι αριστερά διέκρινε στο βάθος, πίσω από κάτι πυκνούς θάμνους, μια καλύβα. Φυσικά ένα τέτοιο φτωχοκάλυβο δεν ήταν το κατάλληλο κατάλυμμα για κάποιον της τάξης του, αλλά αν σου δίνουν γάιδαρο δεν το κοιτάς στα δόντια, οπότε ο δούκας μπήκε στην καλύβα. Ούτε γάτα δεν υπήρχε στην καλύβα, ούτε ένα σκαμνάκι να κάτσει κανείς, μόνο ένα τεράστιο μπαούλο ακουμπισμένο σ΄ έναν από τους τέσσερις τοίχους. Και τι μπορεί να ήταν μέσα στο μπαούλο; Μήπως να είχε καναδυό μουχλιασμένα ψίχουλα; Αχ, ακόμη κι αυτά θα του προσέφεραν τρομερή ανακούφιση τώρα, έτσι όπως πεινούσε. Δεν είχε εξοικονομίσει ούτε κέρμα όλη μέρα, κανείς δεν του είχε δώσει κάτι και μετά από τόσον καιρό ανέχειας και πείνας, μπορούσε να διακρίνει και τα πλευρά του. Άνοιξε λοιπόν το μπαούλο. Μέσα του βρήκε ένα άλλο μπαούλο και μέσα σε αυτό ένα άλλο κι ένα άλλο και αυτό συνεχιζόταν με το κάθε νέο μπαούλο να είναι μικρότερο από το προηγούμενο μέχρι που πια άνοιγε… κουτάκια. Όσο πιο μικρά ήταν, τόσο πιο πολύ δυσκολευόταν να τ’ ανοίξει, φαινόταν λες και κάποιος προσπαθούσε να προστατεύσει αυτό που θα υπήρχε στο τελευταίο. Θα πρέπει να ήταν πραγματικά πολύτιμο, σκέφτηκε ο δούκας.

Άνοιξε και το τελευταίο κουτάκι και το μόνο που βρήκε μέσα ήταν ένα κομμάτι χαρτί. Μετά από τόση προσπάθεια και προσμονή, μόνο αυτό ήταν! Ο δούκας στεναχωρήθηκε πολύ και έτσι όπως έσκυψε απογοητευμένος το κεφάλι του είδε πως στο χαρτί υπήρχαν λέξεις τις οποίες μάλιστα με μια δεύτερη ματιά μπορούσε και να διαβάσει, κι ας του φαινόντουσαν παράξενες. Τις διάβασε δυνατά: “Λάσσε, δουλικό μου!”. Δεν πρόλαβε καλά καλά να τελειώσει και μια φωνή ακούστηκε και μάλιστα δίπλα στο αυτί του: “Τι διατάσσει ο αφέντης;”. Ο δούκας κοίταξε τριγύρω μα δεν είδε κανέναν. Παραξενεύτηκε και σκέφτηκε να το ξαναδιαβάσει δυνατά: “Λάσσε, δουλικό μου!” και όπως και πριν, πήρε την ίδια απόκριση:

Τι διατάσσει ο αφέντης;

Αν υπάρχει κάποιος εδώ τριγύρω που με ακούει, παρακαλώ να μου φέρει έστω και λίγο φαγητό, είπε δειλά ο δούκας.

Μονομιάς εμφανίστηκε στο καλυβάκι ένα τραπέζι γεμάτο με απερίγραπτες νοστιμιές. Ο δούκας αλλοιθώρισε και άρχισε αμέσως να τρώει και να πίνει, παρόλο που ήταν κατάμονος. Καθώς έτρωγε σκέφτηκε πως αυτό ήταν το καλύτερο γεύμα που είχε φάει ποτέ του και μόλις χόρτασε και συνήλθε, έβγαλε πάλι το κομμάτι χαρτί από την τσέπη του και είπε:

Λάσσε, δουλικό μου!

Τι διατάσσει ο αφέντης;

Τώρα που μου έφερες να φάω και να πιω, φέρε μου και ένα κρεβάτι να κοιμηθώ. Αλλά να είναι καλό κρεβάτι, ε;

Όπως καταλαβαίνετε, τώρα που ήταν φαγωμένος ο δούκας, άρχισε να σκέφτεται όπως παλιά. Η διαταγή του έγινε πραγματικότητα στη στιγμή. Το τραπέζι εξαφανίστηκε και στη θέση του εμφανίστηκε ένα κρεβάτι τόσο περίτεχνο και άνετο που ακόμη κι ένας βασιλιάς θα χαιρόταν να ξαπλώσει πάνω του. Όλα λοιπόν ήταν καλά μέχρι εκείνη τη στιγμή. Μα όλοι ξέρουμε πως κάτι καλό μπορεί πάντα να γίνει καλύτερο κι έτσι σαν ο δούκας ξάπλωσε στο πολυτελές του κρεβάτι, αποφάσισε πως ο ίδιος ήταν φτιαγμένος για περισσότερη χλιδή. Σήκωσε το χαρτί:

Λάσσε, δουλικό μου!

Τι διατάσσει ο αφέντης;

Αφού μπόρεσες και μου έφερες τέτοιο γεύμα και από το πουθενά κατέβασες ένα τέτοιο κρεβάτι, σίγουρα θα μπορέσεις να μου προσφέρεις κι ένα καλύτερο δωμάτιο. Ξέρεις εγώ είμαι συνηθισμένος σε παλάτια με χρυσούς καθρέπτες και μεταξωτά χαλιά, να ζω δηλαδή με πολυτέλειες κάθε είδους.

Μόλις η τελευταία λέξη άφησε τα χείλη του, βρήκε τον εαυτό του στη μέση του πιο εντυπωσιακά όμορφου δωματίου που είχε δει ποτέ του. Τώρα όλα ήταν της αρεσκείας του και μ΄ ένα χαμόγελο ευχαρίστησης στα χείλη, γύρισε πλευρό και έκλεισε τα μάτια του.

Μα ένα μόνο δωμάτιο δεν μπορούσε να εκφράσει ακριβώς το μεγαλείο το δικό του. Το επόμενο πρωί, μόλις ξύπνησε, ο δούκας συνειδητοποίησε πως είχε αποκοιμηθεί μέσα σ΄ ένα μεγαλόπρεπο κάστρο. Ορίστε, το ένα δωμάτιο διαδεχόταν το άλλο και μετά το άλλο και όπου κι αν κοιτούσε οι τοίχοι και τα ταβάνια ήταν διακοσμημένα με τα πιο περίτεχνα και λαμπερά σχέδια, τόσο λαμπερά, που σαν έπεφταν πάνω τους οι ακτίνες του ήλιου, ο δούκας έπρεπε να κάνει σκιά στα μάτια του. Τότε είδε πως όλα ήταν χρυσά κι ασημένια. Κοίταξε κι έξω από το παράθυρο και η ομορφιά που αντίκρυσε του έκοψε την ανάσα. Το πυκνό και άχαρο δάσος είχε δώσει τη θέση του σ΄ έναν πελώριο κήπο, γεμάτο με καταπράσινα δέντρα και τριανταφυλλιές κάθε ποικιλίας, θάμνους μα και δενδρύλλια. Αλλά πουθενά δεν υπήρχε ψυχή, ούτε γάτα δεν περνούσε. Παρόλ΄ αυτά ο δούκας αισθανόταν πως ήταν και πάλι άρχοντας και αυτό τον ευχαρίστησε πολύ. Πήρε για άλλη μια φορά το χαρτί στα χέρια του:

Λάσσε, δουλικό μου!

Τι διατάσσει ο αφέντης;

Μου έδωσες να φάω και να πιω κι ένα κρεβάτι για να κοιμηθώ. Μου έχτισες κι αυτό το κάστρο το οποίο μου ταιριάζει τόσο πολύ που λέω να μείνω εδώ. Αλλά δεν μπορώ να μείνω εδώ μονάχος. Χρειάζομαι υπηρέτες και υπηρέτριες για προσωπικό.

Έτσι κι έγινε. Υπηρέτες και καμαριέρες, μάγειροι και σταβλίτες, αυλικοί και καθαριστές, όλοι τους εμφανίστηκαν μπροστά στον δούκα και κάποιοι υποκλίθηκαν βαθιά ενώ άλλοι έσκυψαν τα κεφάλια τους με σεβασμό. Τώρα η χαρά του δούκα δεν κρυβόταν.

Στην άλλη μεριά του δάσους όμως, στεκόταν ένα άλλο κάστρο και ο άρχοντας του ήταν και ο άρχοντας του δάσους και όλων των χωραφιών και των εκτάσεων γύρω του. Μια μέρα λοιπόν, αυτός ο άρχοντας κοίταξε έξω από το παράθυρο του και είδε το νέο κάστρο του δούκα, με τις χρυσές του ανεμοδούρες στις κορυφές των πύργων οι οποίες πότε πότε τον τυφλώναν με τη λάμψη τους:

Τι παράξενο, σκέφτηκε ο άρχοντας και έστειλε να παρουσιαστούν μπροστά του οι αυλικοί, ο οποίοι σκοτώθηκαν να πέσουν στα πόδια του. Το βλέπετε εκείνο εκεί το κάστρο;

Ναι, το βλέπουμε, του απάντησαν με μια φωνή οι αυλικοί και γούρλωσαν τα μάτια.

Ποιος τόλμησε και έχτισε ολόκληρο κάστρο στη γη μου;

Οι αυλικοί υποκλίθηκαν, έξυσαν το κεφάλι τους και απολογήθηκαν ότι δεν ήξεραν τίποτα για το κάστρο. Έτσι, ο άρχοντας φώναξε τους φρουρούς του. Οι φρουροί παρουσιάστηκαν μπροστά του σε σχηματισμό και παρουσίασαν τα όπλα: “Στείλτε όλους τους στρατιώτες, πεζούς και έφιππους”, διέταξε ο άρχοντας, “και γκρεμίστε αμέσως εκείνο εκεί το κάστρο, κρεμάστε όποιον το έχτισε και γρήγορα!”.

Οι στρατιώτες παρατάχτηκαν βιαστικά και κίνησαν αμέσως για το κάστρο του δούκα. Οι τυμπανιστές έδιναν τον ρυθμό για τον βηματισμό, οι τρομπέτες ηχούσαν τρανές και οι υπόλοιποι μουσικοί έδιναν στη φανφάρα ένα πολύ αυστηρό ύφος. Ο δούκας άκουσε όλον αυτόν τον σαματά πολύ πριν τους δει στον ορίζοντα και, γνωρίζοντας πολύ καλά από πείρα τι είδους εμβατήριο ήταν αυτό, έβγαλε το χαρτί:

Λάσσε, δουλικό μου!

Τι διατάσσει ο αφέντης;

Έρχονται στρατιές, είπε αγχωμένα, και τώρα πρέπει να μου φτιάξεις και μένα έναν στρατό, αλλά διπλάσιο σε μέγεθος από αυτόν που καταφθάνει. Και να τους δώσεις σπαθιά και πιστόλια και λόγχες και κανόνια και γρήγορα!

Γρήγορα κι έγινε, και όταν ο δούκας κοίταξε έξω από το παράθυρό του είδε έναν πολυάριθμο στρατό πλήρως εξοπλισμένο να περικυκλώνει το κάστρο του.

Όταν ο στρατός του άρχοντα είχε πλησιάσει αρκετά ώστε να δει την αντίπαλη στρατιά, δεν τόλμησε να προχωρήσει. Μα ο δούκας, που δεν ήταν καθόλου άτολμος, συνάντησε τον αρχιστράτηγο του άρχοντα και τον ρώτησε τι ήθελε από εκείνον. Ο αρχιστράτηγος τού μετέφερε τις διαταγές που είχε λάβει: “Άκου, δεν θα βγει τίποτα από αυτή τη σύγκρουση”, του απάντησε τότε ο δούκας, “όπως βλέπεις ο στρατός μου υπερτερεί του δικού σου και, αν ο άρχοντάς σου δεχτεί να με ακούσει θα μπορέσουμε να γίνουμε σύμμαχοι. Θα του προσφέρω τον δικό μου στρατό στην υπηρεσία του και ό,τι στόχο βάλει, θα τον πετύχουμε μαζί”. Του αρχιστράτηγου του άρεσε αυτή η πρόταση και ο δούκας προσκάλεσε αυτόν και όλους τους αξιωματικούς του να έρθουν στο κάστρο όπου και τους τάισε και τους πότισε πλουσιοπάροχα. Καθώς έτρωγαν και έπιναν οι αξιωματικοί άρχισαν και να μιλούν και να κουτσομπολεύουν και ο δούκας έμαθε ότι ο άρχοντας είχε μια ανύπανδρη κόρη που όμοιά της στην ομορφιά δεν υπήρχε πουθενά. Όσο περισσότερο έτρωγαν και έπιναν οι άντρες τού άρχοντα, τόσο περισσότερο ήταν της γνώμης πως ο δούκας θα ήταν ο ιδανικός σύζυγος για την κόρη του άρχοντα. Και πες πες, άρχισε και ο δούκας να το πιστεύει. Το μόνο κακό ήταν, έλεγαν οι στρατιώτες, πως αυτή η κόρη του άρχοντα ήταν πολύ υπερήφανη και δεν καταδεχόταν ούτε να κοιτάξει τον οποιοδήποτε. Ο δούκας με αυτό έβαλε τα γέλια: “Μα αν αυτό είναι το μόνο πρόβλημα”, είπε, “είναι κάτι που διορθώνεται εύκολα”.

Μόλις οι αξιωματικοί έφαγαν τόσο που έσκασαν, φώναξαν: Ουρά! όλοι μαζί για να ευχαριστήσουν τον δούκα και πήραν τον δρόμο της επιστροφής. Μπορούμε μόνο να φανταστούμε τι παρέλαση επιστροφής ήταν αυτή, μιας και αρκετοί από αυτούς είχαν κάπως χαλαρώσει την κορμοστασιά τους μετά το φαγοπότι. Ο δούκας τους ζήτησε να μεταφέρουν τις ευχές του στον άρχοντα και να του πουν ότι σύντομα θα πήγαινε να τον επισκεφτεί.

Σαν έμεινε πάλι μόνος ο δούκας, άρχισε να φέρνει στον νου του την αρχοντοπούλα και αναρωτιόταν αν στ’ αλήθεια ήταν τόσο όμορφη όσο του είχαν πει οι στρατιώτες. Αποφάσισε να μάθει μόνος του την αλήθεια. Τόσα παράξενα είχαν συμβεί εκείνη την ημέρα, γιατί όχι κι άλλο ένα;

Λάσσε, δουλικό μου!

Τι διατάσσει ο αφέντης;

Μόνο εσύ μπορείς να φέρεις μπροστά μου την κόρη του άρχοντα, μα μόνο αφού έχει κοιμηθεί. Πρόσεξε να μην την ξυπνήσεις ούτε καθώς τη φέρνεις μα ούτε κι όταν την επιστρέψεις στο κρεβάτι της.

Σύντομα, μπροστά στον δούκα βρέθηκε η κοιμώμενη αρχοντοπούλα, ξαπλωμένη στο κρεβάτι του. Ήταν όντως πολύ όμορφη και γλυκιά σα ζάχαρη. Ο δούκας την εξέτασε από όλες τις οπτικές γωνίες και δεν μπορούσε να της βρει ούτε ένα ψεγάδι. Όσο περισσότερο την κοιτούσε τόσο πιο όμορφη του φαινόταν.

Λάσσε, δουλικό μου!

Τι διατάσσει ο αφέντης;

Πήγαινε την αρχοντοπούλα στο κρεβάτι της, τώρα ξέρω τη μορφή της και αύριο κιόλας θα πάω να ζητήσω το χέρι της.

Το επόμενο πρωί, ο άρχοντας του κάστρου ξύπνησε και είπε στον εαυτό του: “Αχ ωραία, σήμερα θα έχει χαθεί αυτό το κάστρο στην άλλη μεριά του δάσους από τα μάτια μου”. Μα κάποια παγαποντιά πρέπει να είχε γίνει, γιατί το κάστρο στεκόταν ακόμη εκεί, στην άλλη άκρη του δάσους, όπως και πριν και οι χρυσές του ανεμοδούρες πάλι τον τυφλώναν. Ο βασιλιάς εξοργισμένος, φώναξε να παρουσιαστούν μπροστά του οι πάντες και όντως με υποκλίσεις και επαίνους και δουλική ταχύτητα, όλοι οι αυλικοί, οι υπηρέτες και όλοι οι στρατιώτες στάθηκαν και παρουσίασαν τα όπλα τους:

Το βλέπετε εκείνο εκεί το κάστρο, απευθύνθηκε σε όλους ο βασιλιάς.

Ναι, το βλέπουμε, του απάντησαν όλοι καθώς τεντώσαν τους λαιμούς τους και γούρλωσαν τα μάτια τους.

Δεν σας διέταξα να το γκρεμίσετε και να κρεμάσετε όποιον το έχτισε;

Αυτό δεν μπορούσε να το αρνηθεί κανείς. Από τη γραμμή βγήκε τότε ο αρχιστράτηγος και εξιστόρησε στον βασιλιά τι είχε συμβεί, πόσους περισσότερους στρατιώτες είχε ο δούκας και πόσο θαυμάσιο ήταν το κάστρο του. Έπειτα μετέφερε στον βασιλιά και την πρόταση του δούκα καθώς και τους χαιρετισμούς του.

Το κεφάλι του βασιλιά άρχισε να γυρίζει, έβγαλε την κορώνα του και έξυσε το κούτελό του. Δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί… Αυτός ήταν ο άρχοντας του τόπου. Πώς συνέβησαν όλα αυτά σε μία μόνο νύχτα, το κάστρο, ο στρατός… Αν ο δούκας δεν ήταν ο ίδιος ο διάβολος, τότε σίγουρα ήταν ένας πανίσχυρος μάγος.

Καθώς σκεφτόταν όλα αυτά, στην αίθουσα μπήκε η κόρη του, η πριγκίπισσα:

Ο Θεός να σ΄ έχει καλά πατέρα, του είπε με σεβασμό. Είδα το πιο ωραίο όνειρο εχθές το βράδυ.

Τι είδες κόρη μου, τη ρώτησε αφηρημένα ο βασιλιάς.

Ω, είδα ότι ήμουν λέει σε εκείνο εκεί το κάστρο όπου και ζούσε ένας δούκας, γοητευτικός κι ευγενικός περισσότερο από κάθε άλλον άντρα που έχω γνωρίσει και τώρα τον θέλω για άντρα μου.

Πώς; Τον θες για σύζυγό σου εσύ, που ποτέ σου δεν καταδέχτηκες ούτε να κοιτάξεις κανέναν άντρα; Για κοίτα κάτι παράξενα πράγματα! είπε έκπληκτος ο βασιλιάς.

Όπως και να έχει, είπε αδιάφορα η πριγκίπισσα, έτσι αισθάνομαι τώρα. Αυτόν θέλω και αυτόν θα πάρω.

Ο βασιλιάς δυσκολευόταν να χωνέψει πόση εντύπωση του είχε κάνει ο δούκας. Ξάφνου, άκουσε μια εκκωφαντική ακολουθία από τύμπανα, τρομπέτες και άλλα όργανα παντός τύπου. Στην αίθουσα τότε μπήκε κι ένας αγγελειαφόρος μεταφέροντας μήνυμα ότι είχε καταφτάσει ο δούκας με μια εντυπωσιακή ακολουθία, ένα πλήθος καλοντυμένων ανθρώπων, με ρούχα ραμμένα με χρυσή και ασημένια κλωστή. Ο βασιλιάς, φορώντας την κορώνα του και ντυμένος κι εκείνος με τα καλύτερά του ρούχα έμεινε να κοιτά την πόρτα από την οποία θα δεχόταν τους επισκέπτες του, ενώ τώρα η κόρη του ήταν πεπεισμένη περισσότερο από ποτέ να πραγματοποιήσει αυτό που είχε βάλει στόχο.

Ο δούκας χαιρέτησε ευγενικά τον βασιλιά και ο άρχοντας του ανταπόδωσε τον χαιρετισμό ανάλογα. Αφού συζήτησαν για λίγο τις υποθέσεις τους, έγιναν σύντομα φίλοι. Οργανώθηκε τρανό φαγοπότι όπου ο δούκας έκατσε δίπλα στην πριγκίπισσα. Τι είπαν ο ένας στον άλλο δεν γνωρίζουμε, μα ο δούκας ήταν γενικά τόσο γλυκομίλητος που ό,τι και να έλεγε στην πριγκίπισσα, εκείνη δεν θα του έφερνε αντίρρηση και σύντομα πήγε στον βασιλιά και ζήτησε το χέρι της. Ο βασιλιάς δεν ήταν ακριβώς σε θέση να του αρνηθεί μιας και θεωρούσε πως καλύτερα να είχε τον δούκα για φίλο παρά για εχθρό. Ούτε μπορούσε όμως να του πει αμέσως ναι. Πρώτα επιθυμούσε να δει το κάστρο του δούκα, την περιουσία και τις υποθέσεις του, κάτι που ήταν απόλυτα φυσιολογικό. Συμφωνήθηκε επί τόπου λοιπόν, ο βασιλιάς να συνοδεύεται από την πριγκίπισσα ώστε να δει κι εκείνη το κάστρο του δούκα και την περιουσία του και τότε ο δούκας με τη συνοδεία του αποχώρησε.

Όταν ο δούκας επέστρεψε στο κάστρο του, ο Λάσσε είχε πολλή δουλειά να κάνει, μιας και του ανέθεσε πολλές αποστολές. Βιάστηκε όμως και υπάκουσε σε όλες τις διαταγές του δούκα και όλα ήταν έτοιμα και στην εντέλεια όταν κατέφτασε ο βασιλιάς με την κόρη του για την επιθεώρηση. Και οι δυο τους έδειχναν τρομερά ευχαριστημένοι και εντυπωσιασμένοι από αυτά που έβλεπαν διασχίζοντας το κάθε δωμάτιο, εξετάζοντας την κάθε γωνιά. Έγινε και ο γάμος και ο βασιλιάς οργάνωσε μια μεγάλη γιορτή για το νιόπαντρο ζευγάρι. Σαν τελείωσε η γιορτή, ο δούκας με τη νύφη του επέστρεψαν στο κάστρο του όπου και ο δούκας οργάνωσε άλλη μια μεγάλη γιορτή προς τιμήν του και της νέας του γυναίκας.

Πέρασε λίγος καιρός κι ένα βράδυ ο δούκας άκουσε από κάπου:

Είναι ευχαριστημένος τώρα ο αφέντης; είπε ο Λάσσε, παρόλο που ο δούκας δεν μπορούσε να τον δει.

Είμαι πολύ ευχαριστημένος, του απάντησε ο δούκας, εσύ μου έδωσες ότι έχω.

Κι εγώ τι έχω πάρει για αντάλλαγμα; ρώτησε ο Λάσσε.

Τίποτα, είπε θλιμμένα ο δούκας. Αλλά, για τον Θεό, τι να σου δώσω που δεν είσαι καν από σάρκα και οστά, που δεν μπορώ καν να σε δω; Αν υπάρχει κάτι που να μπορώ να κάνω για εσένα, πες μου τι είναι κι εγώ θα το κάνω.

Να, θα ήθελα πολύ να έχω αυτό το κομμάτι χαρτί που έχεις στο κουτάκι, είπε γλυκά ο Λάσσε.

Αν αυτό είναι το μόνο που θες από εμένα, και είναι κάτι τόσο ασήμαντο, η επιθυμία σου θα γίνει πραγματικότητα, μιας και νομίζω ότι έχω μάθει πια τα λόγια απ’ έξω.

Ο Λασσε ευχαρίστησε τον δούκα και του είπε πως το μόνο που έπρεπε να κάνει είναι να βάλει το χαρτάκι πάνω στην καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι του πριν πάει να κοιμηθεί και πως εκείνος θα το έπαιρνε κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Έτσι κι έκανε ο δούκας, ξάπλωσε και κοιμήθηκε. Τα ξημερώματα όμως, ο δούκας αισθάνθηκε να κρυώνει και να κρυώνει ακόμη περισσότερο μέχρι που τα δόντια του άρχισαν να τρίζουν από το κρύο και, σαν άνοιξε τα μάτια του, είδε πως όχι μόνο δεν φορούσε τίποτα παρά ένα πουκάμισο, αλλά ούτε κρεβάτι δεν υπήρχε ούτε κάστρο. Ήταν ξαπλωμένος πάνω στο μπαούλο του καλυβιού. Μεμιάς ξεφώνησε: “Λάσσε, δουλικό μου!”, μα δεν πήρε απάντηση. Για δεύτερη φορά φώναξε: “Λάσσε, δουλικό μου!”, μα πάλι δεν πήρε απάντηση. Μαζεύοντας τότε όλη του τη δύναμη ούρλιαξε για τρίτη φορά: “Λάσσε, δουλικό μου!”. Αλλά και αυτή η προσπάθεια ήταν μάταιη.

Τότε άρχισε να συνειδητοποιεί τι είχε συμβεί. Ο Λάσσε, από τη στιγμή που πήρε στα χέρια του το κομμάτι χαρτί δεν χρειαζόταν πια να τον υπηρετεί και ό,τι είχε φτιάξει για τον δούκα έφυγε κι αυτό μαζί του. Γι αυτό είχε βρεθεί σε αυτή την κατάσταση ο δούκας, με ό,τι είχε ξεκινήσει, με αυτό είχε μείνει. Η πριγκίπισσα στο πλευρό του ήταν σε λίγο καλύτερη θέση μιας και είχε μείνει να φορά τα καλά της ρούχα, αυτά που είχε φέρει από το σπίτι της και στα οποία ο Λάσσε δεν είχε καμία επιρροή. Τώρα ο δούκας έπρεπε να εξηγήσει και σε αυτήν τι είχε συμβεί και την παρακάλεσε να φύγει και να τον αφήσει να τα βγάλει μόνος του πέρα, δεν ήταν απαραίτητο να περάσει κι εκείνη αυτή την ταλαιπωρία. Μα η πριγκίπισσα κούνησε αρνητικά το κεφάλι της. Θυμόταν πολύ καλά τι τους είχε πει ο ιερέας όταν τους πάντρευε, είπε, και δεν θα τον άφηνε ποτέ μα ποτέ.

Λίγο αργότερα ξύπνησε και ο βασιλιάς στο κάστρο του και κοιτώντας έξω από το παράθυρό του είδε πως μέχρι και το τελευταίο πετραδάκι από το κάστρο του γαμπρού του είχε εξαφανιστεί. Ανήσυχος, έστειλε μια ομάδα αυλικών του να πάνε να δουν τι είχε συμβεί. Σύντομα επέστρεψαν, κάνοντας υποκλίσεις και ξύνοντας τα κεφάλια τους:

Το βλέπετε εκείνο εκεί το κάστρο τούς ρώτησε ο βασιλιάς.

Όχι, δεν το βλέπουμε, απάντησαν εκείνοι τεντώνοντας τους λαιμούς τους και γουρλώνοντας τα μάτια τους.

Τι απέγινε; ρώτησε ο βασιλιάς.

Μα σε αυτό, οι αυλικοί δεν είχαν απάντηση. Ο βασιλιάς τότε ετοιμάστηκε βιαστικά και βγήκε με όλη του την Αυλή. Διέσχισε το δάσος και όταν έφτασε εκεί όπου έπρεπε να είναι ο μεγαλόπρεπος κήπος και το περήφανο κάστρο δεν είδε τίποτα παρά κάτι αγκαθωτούς θάμνους και χαμόκλαδα. Από πίσω τους φάνηκε και η καλύβα και ο βασιλιάς κίνησε να μπει. Μπήκε… και τι να δει ο άμοιρος! Εκεί στεκόταν ο γαμπρός του φορώντας ένα φτωχικό πουκάμισο και δίπλα σε αυτόν η κόρη του και πριγκίπισσα, φορώντας κι εκείνη όχι πολλά περισσότερα, να κλαίει και να οδύρεται: “Μα τους Ουρανούς, τι συνέβη εδώ;”, ρώτησε ο βασιλιάς. Δεν πήρε όμως απάντηση, μιας και ο δούκας προτίμησε να πεθάνει παρά να του πει τι είχε στ’ αλήθεια συμβεί.

Στην αρχή ο βασιλιάς τον πήρε με το μαλακό και τον παρακάλεσε και τον ικέτεψε να του πει, αλλά βλέποντας ότι αυτό δεν έπιανε άρχισε τις απειλές και τις φοβέρες. Ο δούκας όμως παρέμεινε σιωπηλός και δεν είπε κουβέντα. Ο βασιλιάς εξοργίστηκε με αυτό το πείσμα, και πολύ καλά έκανε, αφού κατάλαβε ότι ο ευγενής δούκας δεν ήταν αυτός που είχε πει πως ήταν και διέταξε να κρεμαστεί και μάλιστα αμέσως. Η πριγκίπισσα παρακάλεσε και έπεσε στα πόδια του πατέρα της ικετεύοντάς τον να του χαρίσει τη ζωή, μα τα δάκρυα και τα παρακάλια της ήταν εντελώς άχρηστα - ένας αχρείος ήταν και αχρείου θάνατος του έπρεπε.

Έτσι θα γινόταν λοιπόν. Η αγχόνη άρχισε να στήνεται και ταυτόχρονα δέθηκε ένα σκοινί γύρω από τον λαιμό του δούκα. Καθώς όμως άρχισαν να τον οδηγούν προς την αγχόνη, η πριγκίπισσα πήγε κρυφά και δωροδόκησε τον δήμιο να σκαρφιστεί ένα τέχνασμα ώστε να φανεί μόνο ότι ο δούκας κρεμάστηκε αλλά να μην πεθάνει στ’ αλήθεια. Όταν θα νύχτωνε, η πριγκίπισσα θα πήγαινε να τον κατεβάσει από την αγχόνη και οι δυο τους θα εξαφανιζόντουσαν. Η συμφωνία έγινε. Μπροστά στον βασιλιά και στον λαό του, ο δούκας κρεμάστηκε κι αφού όλοι ήταν ευχαριστημένοι, πήγαν σπίτια τους.

Ο δούκας έμεινε να κρέμεται από την αγχόνη, αλλά ασφαλής. Είχε έτσι χρόνο να σκεφτεί το λάθος που είχε κάνει με την απληστία του, ζητώντας πάντα τα πολλά, αντί να αρκείται στα λίγα. Αλλά αυτό που τον απέλπιζε περισσότερο ήταν που είχε δώσει στον Λάσσε το κομμάτι χαρτί. Τι ανόητος που ήταν! Αχ και να το είχε γι΄ άλλη μια φορά στα χέρια του, θα έδειχνε σε όλους πως το πάθημα τού είχε γίνει μάθημα! Μα όποιος σκορπάει τον καιρό, δεν τον ξαναμαζεύει, έτσι είναι τα πράγματα.

Μην έχοντας τι άλλο να κάνει, ο δούκας άρχισε να λικνίζεται στην αγχόνη πηγαινοφέρνοντας τα πόδια του πέρα δώθε. Ήταν μια μακριά και πολύ κουραστική μέρα γι΄ αυτόν και ο ήλιος που έδυε στο βάθος τού πρόσφερε κάποια ανακούφιση. Σαν όμως εξαφανίστηκε και η τελευταία ηλιαχτίδα πίσω από τα βουνά ακούστηκε από τον δρόμο ένα δυνατό ΓΙΟ-ΧΟ!. Ο δούκας σήκωσε το βλέμμα του και είδε να κατεβαίνουν από τον δρόμο επτά κάρα με παλιοπάπουτσα. Στο τελευταίο κάρο αυτής της παράξενης πομπής στεκόταν ένας μικρόσωμος γεράκος που φορούσε στο κεφάλι του το σκουφί του ύπνου. Το πρόσωπό του ήταν πρόσωπο τρομακτικού τελώνιου και τώρα που το σκέφτομαι, και ο υπόλοιπος δεν ήταν και πολύ καλύτερος.

Έφτασε μπροστά στην αγχόνη και σταμάτησε όταν βρέθηκε ακριβώς κάτω από τον δούκα, τον κοίταξε και άρχισε να γελά… το απαίσιο τέρας: “Μα πόσο χαζός είσαι;”, είπε κοροϊδευτικά, “αλλά μήπως μπορεί να κάνει κι αλλιώς κάποιος τόσο χαζός όσο εσύ, μόνο με αυτή τη χαζομάρα πορεύεται κάθε μέρα σου”, και συνέχισε να χασκογελάει και να περιπαίζει τον δούκα, “Αμέ, εκεί πάνω κρέμεσαι εσύ τώρα και εδώ κάτω βρίσκομαι εγώ με όλα τα παπούτσια που έλιωσα να σε υπηρετώ. Αναρωτιέμαι αν μπόρεσες ποτέ σου στ’ αλήθεια να διαβάσεις τι ήταν γραμμένο στο χαρτί κι αν το κατάλαβες ποτέ”, είπε ο Λάσσε και γελώντας άλλη μια φορά, έβγαλε το χαρτί και το ταρακούνησε κάτω από τη μύτη του δούκα.

Αλλά όπως ξέρουμε, δεν είναι όλοι οι κρεμασμένοι από αγχόνη νεκροί και αυτή τη φορά ήταν ο Λάσσε που ξεγελάστηκε. Ο δούκας με μια απότομη κίνηση άρπαξε το χαρτί από το χέρι τού Λάσσε και είπε:

Λάσσε, δουλικό μου!

Τι διατάσσει ο αφέντης;

Κατέβασε με αμέσως από την αγχόνη και κάνε να γίνει το κάστρο και ο κήπος και όλα τα άλλα όπως ήταν πρώτα. Σαν σκοτεινιάσει τελείως, να φέρεις και την πριγκίπισσα εκεί.

Όταν ο βασιλιάς ξύπνησε το επόμενο πρωί, κοίταξε έξω από το παράθυρο του και, όπως πριν, το κάστρο του δούκα ήταν στη θέση του με τις ανεμοδούρες του να τον τυφλώνουν. Αμέσως φώναξε τους αυλικούς του οι οποίοι εμφανίστηκαν μπροστά του με υποκλίσεις μέχρι το πάτωμα:

Το βλέπετε εκείνο εκεί το κάστρο;

Το βλέπουμε, το βλέπουμε, είπαν οι αυλικοί τεντώνοντας τους λαιμούς τους και κοιτώντας σα χαμένοι με τα μάτια γουρλωμένα.

Έπειτα ο βασιλιάς έστειλε να του φέρουν μπροστά του την πριγκίπισσα, μα αυτή ήταν άφαντη. Τότε ο βασιλιάς είπε να πάει να δει αν ο γαμπρός του κρεμόταν ακόμη εκεί όπου τον είχε αφήσει την προηγούμενη μέρα. Αλλά όχι, ούτε ο γαμπρός του μα ούτε και η αγχόνη ήταν πια εκεί. Έβγαλε την κορώνα του και έξυσε το κεφάλι του. Αυτό όμως δεν βοήθησε την κατάσταση και ο βασιλιάς δεν μπορούσε να καταλάβει πώς είχε πάλι αλλάξει τόσο η κατάσταση. Πάλι με όλη την Αυλή του να τον ακολουθεί, πήγε μέχρι εκεί που παλιά στεκόταν το κάστρο του δούκα και να το πάλι, εκεί ήταν. Οι κήποι και οι τριανταφυλλιές του ήταν όπως πριν και όλοι οι υπηρέτες και οι κηπουροί του κάστρου πηγαινοέρχονταν κάνοντας τις δουλειές τους σα να μην συμβαίνει κάτι. Από τα σκαλιά τότε κατέβηκε και ο δούκας με τη γυναίκα του, ντυμένοι στην τρίχα για να υποδεχτούν τον βασιλιά.

Σίγουρα εδώ συμβαίνουν διαβολικά πράγματα, σκέφτηκε ο βασιλιάς ο οποίος δυσκολευόταν να πιστέψει τα ίδια του τα μάτια:

Καλωσόρισες πατέρα! του είπε εγκάρδια ο δούκας.

Ε-Εσύ… εσύ είσαι ο γαμπρός μου; ρώτησε ο βασιλιάς.

Μα και βέβαια είμαι, γέλασε ο δούκας, ποιος άλλος μπορεί να είμαι;

Μα δεν σε κρέμασα εχθές ως ληστή και παγαπόντη; σάστισε ο βασιλιάς.

Νομίζω ο πατέρας μας το έχασε κάπου καθώς ερχόταν κατά εδώ, είπε ο δούκας ευχάριστα γυρνώντας στη γυναίκα του. Νομίζατε πατέρα ότι θα επέτρεπα στον εαυτό μου να κρεμαστεί τόσο εύκολα; Πείτε μου αμέσως αν κάποιος εδώ μέσα πιστεύει κάτι τέτοιο, συνέχισε ο δούκας και κοίταξε το πλήθος κατάματα.

Όλοι τους για μια στιγμή πάγωσαν από φόβο και μετά ξεκίνησαν τις υποκλίσεις και τους επαίνους. Ο βασιλιάς ήταν πολύ μπερδεμένος. Κοιτώντας και ξανακοιτώντας τον δούκα και τους τρόπους του, άρχισε να πιστεύει ότι ποτέ δεν θα ήθελε το κακό του… αλλά και πάλι δεν ήταν και πολύ σίγουρος:

Δεν ήμουν εδώ και εχθές που το κάστρο είχε εξαφανιστεί και στη θέση του υπήρχε μόνο μια καλύβα; Δεν μπήκα εγώ ο ίδιος μέσα στην καλύβα και σε βρήκα ξεβράκωτο; ρώτησε λίγο χαμένος ο βασιλιάς.

Μα πώς μιλάτε έτσι πατέρα, απάντησε ο δούκας. Πολύ φοβάμαι ότι διασχίζοντας το δάσος τα τρολ σας πείραξαν το μυαλό. Εσείς οι υπόλοιποι τι λέτε;

Ο δούκας έκανε αυτή την τελευταία ερώτηση γυρνώντας στο πλήθος. Μετά από μια στιγμή σιγής, ακολούθησαν υποκλίσεις και σούσουρο, μουρμουρητά και μια γενική συμφωνία πως λογικότερο ήταν ο δούκας να έχει δίκιο. Ο βασιλιάς έτριψε τα μάτια του και κοίταξε τριγύρω: “Έτσι θα είναι, όπως τα λες”, είπε στον δούκα. "Και νομίζω ότι τώρα τα βρήκα πάλι τα λογικά μου και τα μάτια μου βλέπουν τα σωστά. Πράγματι θα ήταν μεγάλο κρίμα και αμαρτία να σε είχα κρεμάσει”, δήλωσε ο βασιλιάς και ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του. Το όλο θέμα είχε τώρα ξεχαστεί.

Μιας και το πάθημα είχε γίνει μάθημα στον δούκα, αυτή τη φορά έκανε πολύ περισσότερα πράγματα μόνος του και δεν άφηνε τον Λάσσε να λιώσει τόσα ζευγάρια παπούτσια όπως πριν. Ο βασιλιάς του έδωσε το μισό βασίλειο και τώρα είχε πολλά να κάνει μιας και είχε ήδη αποκτήσει τη φήμη ενός σοφού και δίκαιου κυβερνήτη.

Μια μέρα, ο Λάσσε εμφανίστηκε στον δούκα. Αν και η εμφάνιση του δεν είχε βελτιωθεί καθόλου, οι τρόποι του τουλάχιστον ήταν πιο πολιτισμένοι και δεν χασκογελούσε σαν πρώτα:

Δεν με χρειάζεσαι πια, του είπε. Παλιά έλιωνα το ένα ζευγάρι παπούτσια μετά το άλλο, αλλά τώρα δεν λιώνω ούτε ένα και τα πόδια μου πονάνε από την αχρηστία. Δεν θα με διώξεις;

Πιστεύω αλήθεια, ότι τώρα ναι, μπορώ να κάνω και χωρίς εσένα, του απάντησε με ειλικρίνεια ο δούκας. Το κάστρο και ό,τι υπάρχει μέσα του είναι σε τέλεια αρμονία γιατί δεν υπάρχει άλλος αρχιτέκτονας σαν κι εσένα αλλά όμως, αφού δεν επιθυμώ να διακοσμήσω για άλλη μια φορά την αγχόνη, δεν μπορώ να σου παραδώσω το κομμάτι χαρτί που σε κρατά στο πλευρό μου.

Αν μείνει για πάντα στην κατοχή σου το χαρτί τότε δεν έχω να φοβάμαι τίποτα, είπε τότε ο Λάσσε. Μα αν το βρει κανείς άλλος τότε πάλι θα πρέπει να τρέχω σαν τρελός και να κάνω όλα τα χατίρια του καινούριου αφέντη, κι αυτό ακριβώς θέλω να αποφύγω. Αν εσύ, σαν κι εμένα, είχες δουλέψει χίλια χρόνια τότε θα ανησυχούσες, πίστεψέ με.

Οι δυο τους συμφώνησαν τότε να θάψουν το κομμάτι χαρτί μέσα στο κουτάκι του οκτώ πήχες κάτω από τη γη. Έβαλαν από πάνω μια μεγάλη πέτρα που έφτιαξε ο Λάσσε και έτσι σιγουρεύτηκαν ότι θα έμενε εκεί για πάντα. Έπειτα ευχαρίστησαν ο ένας τον άλλον για τη γνωριμία και τη συνεργασία και χωρίστηκαν. Κανείς δεν είδε ποτέ πού είχε θάψει ο δούκας το κουτί και έζησε με τη γυναίκα του ευτυχισμένος για πολλά ακόμη χρόνια, μάλιστα έκανε πολλούς γιους και πολλές κόρες. Όταν πέθανε ο βασιλιάς ανέλαβε εκείνος όλο το βασίλειο και πιστεύω πως, αν δεν έχει πεθάνει κι αυτός, ακόμη εκεί βασιλεύει.

Όσο για το κουτάκι με το κομμάτι χαρτί, ακόμη οι άνθρωποι σκάβουν και το αναζητούν.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει κάποια βία

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Ηχητικά εφέ: freesound.org

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Το Λευκό Ελάφι

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν δυο αδέρφια δυνατά όσο οι βελανιδιές δίπλα στο ποτάμι. Μια μέρα ο πατέρας τους, τους ρώτησε: “Σκεφτείτε και πείτε μου ειλικρινά ποια τέχνη θέλετε να ακολουθήσετε στη ζωή σας”.

Τα δυο αδέρφια στην αρχή κούνησαν τα κεφάλια τους αρνητικά και δεν απάντησαν στον γερο-πατέρα τους. Στο τέλος όμως, μετά από πολύ σκέψη, του είπαν: “Η αλήθεια είναι ότι μας φαίνεται καλή η ιδέα να δουλέψουμε σαν ξυλουργοί. Θα προτιμούσαμε όμως να γίνουμε κυνηγοί και να πιάνουμε χήνες και αγριόπαπιες”.

Ο πατέρας τους, που τους άκουσε προσεκτικά, έδωσε στον καθένα τους από ένα τόξο, μια φαρέτρα με βέλη και ένα καλό κυνηγόσκυλο. Τους πήγε μέχρι την είσοδο του σπιτιού και τους έστειλε στο καλό με τις ευχές του.

Έτσι τα αδέρφια βγήκαν στον κόσμο. Σύντομα βρέθηκε στο δρόμο τους ένα σμήνος αγριόπαπιες, αλλά όσο κι αν προσπάθησαν να χτυπήσουν έστω και μία με τα βέλη τους, δεν κατάφεραν να πετύχουν καμία. Συνέχισαν να περπατούν και μετά από λίγο κατάλαβαν ότι είχαν προχωρήσει πολύ βαθιά σ΄ ένα πυκνό δάσος και πως δεν ήξεραν πώς να βγουν. Είδαν ότι οι προμήθειες τους ήταν λίγες, αλλά ενθάρυναν ο ένας τον άλλον και συμφώνησαν να μην απογοητευτούν ό,τι κι αν συμβεί.

Λίγο παρακάτω, τα αδέρφια είδαν δυο αντιλόπες. Σήκωσαν τα τόξα τους να τις χτυπήσουν και οι αντιλόπες με ανθρώπινες φωνές τους παρακάλεσαν: “Μην μας σκοτώσετε και όταν μας χρειαστείτε, εμείς θα βρεθούμε αμέσως στο πλευρό σας”. Τα αδέρφια δεν τις σκότωσαν και συνέχισαν τον δρόμο τους μέσα στο δάσος.

Μπροστά τους βρέθηκαν δυο λύκοι. Τα αδέρφια πάλι έβγαλαν τα τόξα τους να τους σκοτώσουν και οι λύκοι τους μίλησαν και τους είπαν: “Μην μας σκοτώσετε και όταν μας χρειαστείτε, εμείς θα βρεθούμε ευθύς στο πλευρό σας”. Τα αδέρφια άφησαν τους λύκους να ζήσουν και προχώρησαν.

Δυο λαγοί πέρασαν από δίπλα τους και τα αδέρφια τους σημάδεψαν με τα όπλα τους. Μα οι λαγοί σταμάτησαν και είπαν στα αδέρφια: “Μην μας σκοτώσετε και όταν μας χρειαστείτε, εμείς θα βρεθούμε ευθύς στο πλευρό σας”. Και οι δυο κατέβασαν τα τόξα τους και τώρα πια καθένας τους είχε τρεις πιστούς φίλους του δάσους, μία αντιλόπη, έναν λύκο κι έναν λαγό, χώρια τα πιστά τους σκυλιά.

Προχώρησαν και προχώρησαν στο δάσος ώσπου βρέθηκαν μπροστά σ΄ ένα σταυροδρόμι που χώριζε τον δρόμο στα δύο. Τα αδέρφια μάλωσαν για λίγο ποιον από τους δυο δρόμους να πάρουν, αλλά στο τέλος συμφώνησαν ότι καλύτερο θα ήταν να χωριστούν και ο καθένας να ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο. Πριν χωριστούν κάρφωσαν τα μαχαίρια τους στο δέντρο που βρισκόταν στην άκρη του δρόμου. Έτσι, όποιο από τα αδέρφια επέστρεφε πρώτο σε αυτό το σημείο θα κοιτούσε το μαχαίρι και θα καταλάβαινε πολλά για την τύχη του άλλου. Αν το μαχαίρι ήταν ακόμη κοφτερό και η λεπίδα του γυάλιζε αυτό θα σήμαινε ότι όλα πήγαιναν καλά. Αν όμως το μαχαίρι είχε σκουριάσει αυτό θα σήμαινε πως το παλικάρι χρειαζόταν τη βοήθεια του αδερφού του. Έδωσαν τα χέρια και χωρίστηκαν, ο ένας πήρε τον αριστερό δρόμο και άλλος τον δεξί.

Ο μεγαλύτερος αδερφός περπάτησε για μια ολόκληρη μέρα και δεν συνάντησε τίποτα ενδιαφέρον. Και τη δεύτερη μέρα τα ίδια, δεν συνάντησε σχεδόν τίποτε στον δρόμο του. Την τρίτη μέρα όμως είδε μπροστά του ένα περίτεχνο κάστρο. Η πρόσοψη και οι τοίχοι του ήταν χτισμένοι από ξύλο έλατου και ο πυργίσκος του χανόταν μέσα στα σύννεφα, τόσο ψηλός ήταν. Αν και γύρω δεν υπήρχε ψυχή, στο περβάζι ενός παράθυρου πρόβαλε μια δεσποσύνη:

Πες μου όμορφη κυρά, της φώναξε ο μεγαλύτερος αδερφός, πού έχουν εξαφανιστεί όλοι;

Πήγαν να πιάσουν το Λευκό Ελάφι, αλλά τώρα πια έχουν μεταμορφωθεί όλοι τους σε πέτρες και βράχους. Ήταν κι ο πατέρας μου ένας από αυτούς.

Μην ανησυχείς άλλο κυρά μου. Αυτοί πήγαν χωρίς τους σωστούς βοηθούς. Κοίτα όμως πόσους βοηθούς έχω εγώ! Αυτοί θα με οδηγήσουν στο Λευκό Ελάφι και θα σώσω τον πατέρα σου.

Ο άθλος δεν φαινόταν και τόσο δύσκολος, αλλά …… υπομονή, η ιστορία συνεχίζεται.

Μόλις ο μεγαλύτερος αδερφός έκανε ένα βήμα προς την πύλη του κάστρου, μπροστά του πετάχτηκε το Λευκό Ελάφι που άρχισε να απομακρύνεται τρέχοντας με τρομερή ταχύτητα. Αμέσως το πήρε στο κατόπι με την αντιλόπη, τον λύκο, τον λαγό και το σκυλί του να ακολουθούν. Το Ελάφι όμως είχε γίνει άφαντο και το μόνο που φαινόταν ήταν μια αχνάδα εκεί όπου το είχε δει. Συνεχίζοντας να τρέχει προς την κατεύθυνση που είχε πάρει το Ελάφι, ο μεγάλος αδερφός συνάντησε μια γριά να κάθεται δίπλα στη φωτιά στη μέση του δάσους. Το παλικάρι την πλησίασε και λαχανιασμένος τη ρώτησε:

Μπορώ να κάτσω κι εγώ δίπλα σου να ζεσταθώ;

Ναι, κάτσε, δεν μ΄ ενοχλείς. Να χαϊδέψω λίγο τα ζωντανά σου; Δεν θα τα πειράξω.

Αμέ, εμπρός.

Μόλις η γριά άγγιξε τα ζώα όλα τους, μαζί και ο μεγαλύτερος αδερφός έγιναν πέτρα.

Εντωμεταξύ, ο μικρότερος αδερφός περιπλανήθηκε μέσα στο δάσος για μέρες μέχρι που βρέθηκε σ΄ ένα Βασίλειο. Πήγε κι έπιασε δουλειά να βόσκει τα πρόβατα του Βασιλιά.

Δεν πέρασε και πολύς καιρός και μεγάλη συμφορά βρήκε το βασίλειο. Ένας τρομερός δράκος βγήκε από τη θάλασσα και απαίτησε να του δοθούν οι τρεις κόρες του Βασιλιά να τις φάει. Είπε ότι να δεν τον υπακούσουν, τότε με την ουρά του, θα χτυπήσει τη θάλασσα και θα σηκωθεί πελώριο κύμα που θα τους πνίξει όλους και θα βυθίσει όλες τις πόλεις του Βασιλείου.

Ο Βασιλιάς ήταν απαρηγόρητος. Έβγαλε διάγγελμα ότι όποιος σκότωνε τον δράκο θα έπαιρνε τη μικρότερη του κόρη για γυναίκα. Έστειλε αγγελειοφόρους να διαδώσουν το μήνυμα, αλλά δεν βρέθηκε κανείς αρκετά θαρραλέος να το τολμήσει. Ο Βασιλιάς τότε άρχισε να κλαίει και να θρηνεί τον επερχόμενο χαμό των θυγατέρων του, αλλά τα δάκρυα και οι λυγμοί δεν βοηθούσαν σε τίποτα. Το επόμενο κιόλας πρωί η μεγαλύτερη κόρη του Βασιλιά θα παραδινόταν στον δράκο ως γεύμα.

Ο μικρός αδερφός έμαθε κι αυτός τα νέα και δεν μπορούσε να καταλάβει για ποιο λόγο η πριγκίπισσα έπρεπε ντε και καλά να γίνει το πρωινό του δράκου. Όλη εκείνη την ημέρα βόσκησε τα πρόβατα μα σαν ήρθε το σούρουπο, αυτός και τα ζώα του, σφηρηλάτισαν ένα τρανό ξίφος. Το ξημέρωμα της μέρας που θα πήγαινε η μεγαλύτερη κόρη του Βασιλιά στον δράκο, το κάρο που την μετέφερε, πέρασε μπροστά από τα λιβάδια όπου ο μικρότερος αδερφός έβοσκε το κοπάδι του:

Ε, εσύ εκεί, πού πας; ρώτησε τον οδηγό του κάρου.

Στον δράκο πάω, πού αλλού; Γιατί βοσκέ, μήπως θέλεις εσύ να μετρήσεις πόσα δόντια έχει ο δράκος;

Γιατί όχι; απάντησε ο μικρότερος αδερφός και ακολούθησε το κάρο.

Ο οδηγός του κάρου σταμάτησε εκεί που έσκαγε το κύμα. Η πριγκίπισσα κατέβηκε κλαίγοντας και παρακαλώντας τον να τη βοηθήσει. Μα ο οδηγός γρήγορα γύρισε το κάρο να φύγει λέγοντας πως ήταν άοπλος και δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει μόνος του τον δράκο.

Η θάλασσα τότε μαύρισε και το τρομερό τέρας ξεπρόβαλε από τα νερά με τα τρία του κεφάλια. Τα ζώα του μικρότερου αδερφού του επιτέθηκαν αμέσως και το παλικάρι πήδηξε στην πλάτη ενός αλόγου και μ΄ ένα χτύπημα έκοψε και τα τρία κεφάλια του δράκου. Στη συνέχεια έκοψε τις γλώσσες και τις καταχώνιασε στο ταγάρι του. Δεν είπε ούτε λέξη και επέστρεψε γρήγορα στο κοπάδι του.

Ο οδηγός του κάρου τότε, θέλοντας να φανεί ότι αυτός είναι ο ήρωας, είπε στην πριγκίπισσα: “Είδες; Σε σώσαμε! Αλλά μην σου ξεφύγει σε κανέναν ότι ήταν εδώ και ο βοσκός αλλιώς θα σε σκοτώσω. Αν σε ρωτήσει ο πατέρας σου, εσύ να του πεις: “Ο οδηγός με πήγε μέχρι το κύμα και μ΄ έφερε πίσω, αυτόν να ανταμείψεις.’” Η πριγκίπισσα, μην έχοντας άλλη επιλογή, συμφώνησε μιας και ήθελε να παραμείνει ζωντανή.

Την επόμενη κιόλας ημέρα βγήκε από τη θάλασσα ένας άλλος δράκος, αυτή τη φορά με έξι κεφάλια και απαίτησε να φάει τη μεσαία κόρη του βασιλιά. Ο ίδιος οδηγός πήγε την πριγκίπισσα μέχρι την ακροθαλασσιά και ο βοσκός τους ακολούθησε. Για άλλη μια φορά ήταν εκείνος που έσωσε τη ζωή της πριγκίπισσας κόβοντας και τα έξι κεφάλια του τέρατος, έπειτα τους έκοψε τις γλώσσες και τις έβαλε κι αυτές στο ταγάρι του.

Την τρίτη μέρα, ο οδηγός κατέβασε και τη μικρότερη κόρη του βασιλιά στην παραλία, περνώντας δίπλα από τον νεαρό βοσκό, ο οποίος για τρίτη φορά ακολούθησε το κάρο. Η θάλασσα σκοτείνιασε και από μέσα βγήκε ένα εννιακέφαλο τέρας. Τα πιστά ζώα του βοσκού έπεσαν πάνω στο θηρίο, ενώ ο νεαρός έκοψε και τα εννέα κεφάλια μ΄ ένα χτύπημα. Η πριγκίπισσα γρήγορα τότε πήγε και έδωσε το δαχτυλίδι της στον νεαρό βοσκό όταν ο οδηγός του κάρου είχε αλλού στραμμένη την προσοχή του. Ο νεαρός τότε έσκυψε και έκοψε τις εννιά γλώσσες του δράκου και χωρίς να πει λέξη, λες κι έτσι έπρεπε να γίνει, επέστρεψε στο κοπάδι του.

Ο οδηγός απείλησε και τη μικρότερη κόρη του βασιλιά λέγοντας: “Είδες; Σε σώσαμε! Μην τολμήσεις όμως να πεις σε κανέναν ότι ήταν εδώ και ο βοσκός αλλιώς θα σκοτώσω και εσένα και τις αδερφές σου. Αν σε ρωτήσει ο Βασιλιάς, να του πεις “Ο οδηγός με πήγε μέχρι τη θάλασσα και μ΄ έφερε πίσω, αυτόν να ανταμείψεις’.” Η μικρότερη πριγκίπισσα δεν είχε άλλη επιλογή από το να υπακούσει τον οδηγό του κάρου.

Ο Βασιλιάς ήταν τρομερά ικανοποιημένος. Αγκάλιασε τον οδηγό και του είπε: “Έσωσες και τις τρεις μου κόρες από βέβαιο θάνατο. Άκου τώρα πώς θα σε ανταμείψω: θα πάρεις την μικρότερη κόρη μου για γυναίκα σου και το μισό μου Βασίλειο για προίκα!”. Και οι ετοιμασίες για τον γάμο άρχισαν αμέσως, σε τρεις μέρες κιόλας ο πριγκίπισσα θα παντρευόταν τον οδηγό. Τι απέγινε όμως με τον νεαρό βοσκό; Α, αυτός φόρτωσε το ταγάρι του στον ώμο και κατευθύνθηκε προς το παλάτι.

Μόλις τον είδε μπροστά της η μικρότερη πριγκίπισσα, ανακοίνωσε στον πατέρα της: “Εγώ θα παντρευτώ όποιον έχει το δαχτυλίδι μου, γιατί αυτός μας έσωσε και τις τρεις από τους δράκους”. Ο οδηγός τότε έδωσε στην πριγκίπισσα ένα κύπελλο με κρασί. Εκείνη ήπιε μια γουλιά και το πέρασε στον βοσκό, όπως ήταν το έθιμο. Ο βοσκός, περίμενε να στρέψει αλλού το βλέμμα του ο οδηγός και έριξε το δαχτυλίδι της πριγκίπισσας μέσα στο κύπελλο με το κρασί. Είπε τότε η πριγκίπισσα στον βασιλιά: “Αυτός είναι λοιπόν που μας έσωσε!”. Αλλά ο Βασιλιάς δεν την πίστεψε:

Μιας και το δαχτυλίδι μου δεν είναι αρκετή απόδειξη, για να δούμε ποιος έχει τις γλώσσες από τα κεφάλια των δράκων!

Έλα, είπε ο Βασιλιάς στον οδηγό, δείξε μας τις γλώσσες των δράκων να τελειώνουμε, όπου να ‘ναι ξεκινά η τελετή του γάμου σας.

Αλλά πού να βρει τις γλώσσες των δράκων ο οδηγός, αφού δεν τις είχε; Έτσι παρέμεινε σιωπηλός. Αρπάζοντας την ευκαιρία ο βοσκός πλησίασε τον Βασιλιά και την κόρη του και τους παρουσίασε και τις δεκαοκτώ γλώσσες των δράκων. Αμέσως ο Βασιλιάς διέταξε να ντύσουν τον νεαρό βοσκό με τα καλύτερα ρούχα και να τον ετοιμάσουν για τον γάμο με την μικρότερη κόρη του. Όσο για τον πονηρό και ύπουλο οδηγό, αυτός εξορίστηκε απ΄ όλες τις πόλεις και τα χωράφια του Βασιλείου. Έτσι, ο μικρότερος αδερφός παντρεύτηκε την μικρότερη κόρη του Βασιλιά και πήρε το μισό Βασίλειο για προίκα.

Μια μέρα όμως αποφάσισε να πάει να δει εκείνη τη γέρικη βελανιδιά όπου είχε δει τελευταία φορά τον αδερφό του. Πήγε και είδε πως το μαχαίρι του αδερφού του ήταν σκουριασμένο μέχρι τη λαβή. Κατάλαβε ότι ο αδερφός του βρισκόταν σε μεγάλο κίνδυνο και παρόλο που δεν ήθελε να αφήσει πίσω τη νεαρή του νύφη, ο μικρότερος αδερφός φώναξε στο πλευρό του την αντιλόπη, τον λύκο, τον λαγό και το σκυλί του και κίνησε να τον βρει.

Ταξίδεψε και ταξίδεψε ώσπου συνάντησε ένα περίτεχνο κάστρο του οποίου η πρόσοψη και οι τοίχοι του ήταν από έλατο κι ο πυργίσκος του ήταν τόσο ψηλός που χανόταν μέσα στα σύννεφα. Δεν υπήρχε ψυχή τριγύρω παρά μόνο μια δεσποσύνη που στεκόταν στο περβάζι ενός παράθυρου:

Πες μου ωραία δεσποσύνη, πού έχουν εξαφανιστεί όλοι;

Πήγαν να πιάσουν το Λευκό Ελάφι, αλλά τώρα όλοι τους έχουν μεταμορφωθεί σε πέτρες και βράχους. Πέρασε κι άλλος ένας κυνηγός από εδώ που έψαχνε κι αυτός το Λευκό Ελάφι.

Μα αυτός πρέπει να είναι ο αδερφός μου! είπε ο μικρότερος αδερφός. Πρέπει να τον βρω και να τον σώσω!

Ο άθλος δεν φαινόταν και τόσο δύσκολος, αλλά……. υπομονή, η ιστορία μας έχει συνέχεια.

Ο νεαρός πλησίασε την πύλη του κάστρου και με τρομερή ταχύτητα πέρασε από μπροστά του το Λευκό Ελάφι. Άρχισε τότε να το ακολουθεί με τα πιστά του ζώα στο πλευρό του. Μα το ελάφι δεν είχε αφήσει κανένα ίχνος, παρά μόνο μια αχνάδα από εκεί που μόλις είχε περάσει. Προχωρώντας προς το δάσος, ο μικρότερος αδερφός είδε μια γριά να κάθεται και να ζεσταίνεται δίπλα στη φωτιά της. Την πλησίασε και της είπε:

Πες μου γιαγιάκα, τι είναι όλες αυτές οι πέτρες και οι βράχοι τριγύρω;

Θα σου πω, αλλά πρώτα κάτσε να χαϊδέψω λίγο τα ζώα σου, δεν θα τα πειράξω, του απάντησε εκείνη.

Α όχι! Μπορεί εσύ να είσαι πονηρή σαν αλεπού, αλλά κι εγώ δεν είμαι χαζός ξέρεις. Βλέπεις πόσο αιχμηρό είναι το ξίφος μου;

Αυτές οι πέτρες ήταν κάποτε άνθρωποι, είπε τότε φοβισμένη η γριά, και αυτοί οι βράχοι ζώα. Βρίσκεται και ο αδερφός σου ανάμεσά τους.

Πες μου αμέσως πώς να σπάσω τα μάγια, αλλιώς θα μάθεις ακριβώς πόσο αιχμηρό είναι αυτό το ξίφος!

Τη βλέπεις τη φωτιά; είπε γονατίζοντας από φόβο η μάγισσα. Πάρε τη στάχτη και ρίξε τη πάνω στις πέτρες και στους βράχους.

Έτσι και έκανε ο μικρότερος αδερφός. Πράγματι, οι πέτρες ξανάγιναν άνθρωποι και μάλιστα αρκετοί να γεμίσουν ολόκληρο Βασίλειο! Ήταν και ο Βασιλιάς τους ανάμεσά τους. Να και ο μεγάλος αδερφός του με τα πιστά του ζώα, τα οποία όλα μαζί όρμησαν στη γριά μάγισσα και αυτό ήταν το τέλος της.

Πόση χαρά και ανακούφιση υπήρχε παντού! Ο Βασιλιάς έδωσε στον μεγαλύτερο αδερφό την κόρη του για γυναίκα η οποία, μιας και τώρα είχαν διαλυθεί και δικά της μάγια, μπορούσε πια να φύγει από το κάστρο. Ο μικρότερος αδερφός επέστρεψε πίσω στην πριγκίπισσά του κι έζησαν ευτυχισμένοι μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Και τι συνέβη στο Λευκό Ελάφι;

Ακούστε προσεκτικά και θα μάθετε. Μόλις η γριά μάγισσα πέθανε, το Λευκό Ελάφι σκόνταψε και έπεσε πάνω σε μια κουφάλα δέντρου λύνοντας έτσι και τα μάγια που η γριά είχε κάνει σε αυτό! Από εκείνη την ημέρα έτρεχε ελεύθερο στο δάσος και δεν έκανε ποτέ κακό σε κανέναν.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Ηχητικά εφέ: freesound.org

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ο Αποσπερίτης και ο Αυγερινός

Πριν πολύ καιρό, ζούσε ένας Βασιλιάς που είχε έναν γιο. Έναν γιο τόσο άτακτο και σκανταλιάρη που κανείς δεν μπορούσε να μαντέψει τι ετοίμαζε κάθε μέρα. Μια μέρα το παιδί πήγε μέχρι την πύλη του παλατιού κι άρχισε να βάζει πέτρες στους καταπέλτες των τειχών και να τις πετάει εδώ κι εκεί. Εκείνη τη στιγμή έτυχε στο δρόμο να περνάει μια γριά γυναίκα κουβαλώντας ένα κανάτι με νερό. Το αγόρι έριξε μία πέτρα με τον καταπέλτη και της έσπασε το κανάτι. Το κανάτι έσπασε, το νερό χύθηκε στο χώμα και η γυναίκα γύρισε προς τον πρίγκιπα και του φώναξε: “Να πλανιέσαι άσκοπα, γεμάτος ανησυχία μέχρι να βρεις το Αθάνατο Βασίλειο αλλά και όταν το βρεις, να μη βρεις ηρεμία”.

Το αγόρι τρομαγμένο επέστρεψε στο δωμάτιο του και μετά από τρεις μέρες το μυαλό του θόλωσε και τόσο χαμένος στις σκέψεις του ήταν που έπεσε σε βαθιά θλίψη. Μόνη του σκέψη ήταν να βρει το Αθάνατο Βασίλειο. Αρκετές μέρες έκανε υπολογισμούς και σκέφτηκε και μελαγχόλησε ώσπου ένα πρωινό ζήτησε από τον πατέρα του τον Βασιλιά να του δώσει λίγα χρήματα, μια αλλαξιά ρούχα, ένα ξίφος κι ένα κοντάρι για να βγει στον κόσμο. Φαινόταν αποφασισμένος και κανείς δεν μπορούσε να τον μεταπείσει. Έτσι, ο γιος του Βασιλιά έφυγε από το παλάτι.

Πήρε ένα μονοπάτι και μετά ένα άλλο, πέρασε ένα χωριό και μετά ένα άλλο, μετά διέσχισε μια πόλη ώσπου έφτασε στη σπηλιά ενός ερημίτη. Του φώναξε να βγει και ο ερημίτης ξεπρόβαλε στην είσοδο της σπηλιάς:

Τι ζητάς παλικάρι μου;

Ψάχνω να βρω το Αθάνατο Βασίλειο.

Ούτε έχω δει μα ούτε ακούσει γι΄ αυτό το Βασίλειο, του είπε όλο έκπληξη ο ερημίτης.

Και τι θα κάνω τώρα, είπε απελπισμένα ο νεαρός. Δεν μπορώ να γυρίσω πίσω.

Προχώρησε μέσα σε αυτό το πυκνό δάσος, τον συμβούλευσε τότε ο ερημίτης. Εκεί θα συναντήσεις άκακα ζώα αλλά και τρομερά θηρία, να τα χαιρετίσεις όλα. Στο τέλος θα φτάσεις σ΄ ένα παλάτι που στο κατώφλι του θα είναι ξαπλωμένος ένας δράκος. Χαιρέτησέ τον κι αυτόν και θα δεις, θα χαρεί τόσο πολύ που θα κουνήσει το κεφάλι του και θα σε αφήσει να περάσεις. Τότε θα μάθεις τι να κάνεις μετά.

Ο γιος του Βασιλιά έκανε όπως του είχε πει ο ερημίτης. Ενόσω διέσχιζε το δάσος, χαιρετούσε κάθε πλάσμα που βρισκόταν στο διάβα του, ακόμα και τα πουλιά και τα έντομα, μέχρι που έφτασε και στο παλάτι. Εκεί, ένας τρομερός δράκος είχε ακουμπισμένο το κεφάλι του στο κατώφλι. Ο γιος του Βασιλιά υποκλίθηκε και είπε στον δράκο:

Καλή σου μέρα Δράκε μου με τα χρυσά σου λέπια!

Αν δεν με είχες χαιρετίσει, του είπε τότε χαρούμενα ο δράκος απομακρύνοντας το κεφάλι του από την είσοδο του παλατιού, θα σε είχα σκοτώσει στη στιγμή.

Αν είχες δοκιμάσει να με σκοτώσεις, του απάντησε τότε ο νεαρός καθώς στάθηκε μπροστά στην πόρτα του παλατιού, θα σε είχα κάνει κιμά!

Ο γιος του Βασιλιά μπήκε στο παλάτι και είδε έναν γέρο άνδρα, τόσο γέρο όσο γέρικος είναι ο κόσμος:

Τι σε φέρνει εδώ γενναίε μου;

Αναζητώ το Αθάνατο Βασίλειο.

Αυτό είναι πολύ, πολύ μακριά νέε μου. Κανείς δεν έχει φτάσει ως εκεί και κανείς δεν ξέρει τον δρόμο για να φτάσει. Αφού όμως ήσουν τόσο ευγενικός με όλα μου τα πλάσματα, θα σου δώσω αυτό το κουβάρι με χρυσή κλωστή, αυτή θα σου δείξει τον δρόμο. Άφησε τη να κυλίσει και ακολούθα την.

Ο γιος του Βασιλιά τότε αποχαιρέτησε τον γέρο και άφησε το κουβάρι να πέσει. Εκείνο κύλησε πάνω από βουνά και πεδιάδες, πάνω από χωράφια και ερήμους. Καθώς κυλούσε, το κουβάρι άφηνε πίσω του μια ισχνή χρυσή κλωστή, τόσο λεπτή όσο ο ιστός της αράχνης. Ο πρίγκιπας άρχισε να περπατά και να περπατά και να περπατά ώσπου έφτασε σε μια βελανιδιά και είπε να κάτσει λίγο να ξεκουραστεί. Βρήκε ένα δροσερό και σκιερό μέρος να καθήσει, μόνο που άθελα του έκατσε ακριβώς πάνω σ΄ ένα βελανίδι που είχε βγάλει μια μικρή φύτρα. Το βελανίδι, μην αντέχοντας όλο αυτό το βάρος πάνω του, του είπε:

Ποιος είσαι εσύ νεαρέ μου και τι θέλεις στα μέρη μας;

Είμαι γιος Βασιλιά και πάω στο Αθάνατο Βασίλειο όπου και θα ζήσω για πάντα.

Καλά, μην κάθεσαι όμως επάνω μου, μόλις έβγαλα βλαστάρι και είμαι ευαίσθητο κι αδύναμο. Μη με λιώσεις, άσε με να μεγαλώσω κι αν θες κάτσε μαζί μου μέχρι να γίνω μεγάλο και δυνατό δέντρο. Θα ζήσω πολλά και καλά χρόνια και όταν πια κουραστώ να ζω και πέσω χάμω σκορπίζοντας τη σκόνη μου στα χελιδόνια, τότε κι εσένα θα έρθει το τέλος σου.

Ο γιος του Βασιλιά σηκώθηκε, κάλυψε το βελανίδι με χώμα για να μεγαλώσει, το αποχαιρέτησε κι έφυγε. Περπάτησε και περπάτησε ώσπου συνάντησε ένα αμπέλι παραφορτωμένο με σταφύλια. Ο νεαρός είπε να κάτσει να ξεκουραστεί, έκοψε ένα τσαμπί σταφύλια και τα έφυγε. Σαν τελείωσε, το αμπέλι του είπε:

Για που το έβαλες νεαρέ μου;

Πάω στο Αθάνατο Βασίλειο όπου και θα ζήσω για πάντα.

Θάψε ένα από τα κουκούτσια των σταφυλιών μου στο χώμα να γίνει κι αυτό αμπέλι που θα κάνει με τη σειρά του τα δικά του σταφύλια. Αν θέλεις, κάτσε μαζί μου και θα ζήσεις μέχρι το αμπέλι να μεγαλώσει τόσο πολύ που δεν θα έχει πού να βάλει τις ρίζες του στη γη και τα φύλλα του κάτω από τον ήλιο. Όσο θα είσαι εδώ μπορείς να πίνεις κρασί και να τρως σταφύλια.

Ο γιος του Βασιλιά έθαψε έναν σπόρο σταφυλιού στο χώμα και είπε στο αμπέλι:

Σ΄ ευχαριστώ αμπέλι μου και καλή τύχη σου εύχομαι. Να μεγαλώσεις και να πολλαπλασιαστείς, αλλά εγώ θα συνεχίσω το ταξίδι μου.

Καλή υγεία και τύχη να έχεις παλικάρι μου!

Και ο νεαρός συνέχισε το ταξίδι του. Λίγο παρακάτω είδε έναν πληγωμένο αετό και, καθώς έβγαλε το τόξο του να τον σκοτώσει, ο αετός του είπε: “Μη με σκοτώσεις παλικάρι μου. Φρόντισε με και κάνε με καλά κι εγώ θα σε βοηθήσω. Όποτε βρεθείς μπροστά σε ένα πρόβλημα αρκεί μόνο να με θυμηθείς κι εγώ θα βρεθώ στο πλευρό σου”. Και ο γιος του Βασιλιά έδεσε τις πληγές του αετού και τον τάισε, τον έκανε καλά και συνέχισε το ταξίδι του.

Έφτασε και στη θάλασσα. Καθώς προχωρούσε δίπλα στο κύμα, στο βάθος διέκρινε κάτι γυαλιστερό και κατάλευκο: “Μα τι μπορεί να είναι αυτό;” αναρωτήθηκε, “τι θαύμα με περιμένει;”. Όταν πλησίασε είδε το θαύμα! Μόλις τα κύματα τραβήχτηκαν φάνηκε μπροστά του ο Βασιλιάς των Ψαριών, ο οποίος είχε ξεβραστεί στην καυτή άμμο και καιγόταν κάτω από τον ήλιο. Ήταν δώδεκα βήματα μακρύς και ψηλός σαν άνθρωπος, τα πτερύγια του ήταν ασημένια και τα λέπια του χρυσά. Ποτέ κανείς θνητός δεν είχε ξαναδεί τέτοιο πλάσμα!

Πω, πω τι γεύμα θα γίνει αυτό το ψάρι! είπε ο γιος του Βασιλιά πλησιάζοντάς τον.

Παλικάρι μου, αν με φας σου εγγυώμαι ότι δεν θα πας πολύ μακριά ακόμα, απάντησε ο Βασιλιάς των Ψαριών σαν τον άκουσε. Καλύτερα για σένα θα είναι να με ρίξεις στα βαθιά να πάω από εκεί που ήρθα. Μετά, όποτε βρεθείς μπροστά σ΄ ένα πρόβλημα αρκεί μόνο να με θυμηθείς κι εγώ θα βρεθώ στο πλευρό σου.

Ο νεαρός τότε έψαξε και βρήκε ένα κοντάρι και σιγά σιγά έσπρωξε τον Βασιλιά των Ψαριών προς τη θάλασσα μέχρι που έφτασε αρκετά βαθιά για να μπορεί κολυμπήσει και να φύγει. Έπειτα ο πρίγκηπας συνέχισε τον δρόμο του. Πέρασε από κάστρα και βασιλιάδες, αγορές και κλεφτρόνια. Συνάντησε και μια αλεπού που την κυνηγούσαν κάτι σκυλιά. Ήταν εξουθενωμένη και γεμάτη δαγκωνιές. Ο γιος του Βασιλιά έβγαλε το τόξο του και τη σημάδεψε, όταν η αλεπού του είπε: “Καλό μου παλικάρι, μη με σκοτώσεις, μόνο σώσε με από τα σκυλιά κι εγώ μια μέρα θα σε βοηθήσω”. Ο νεαρός τότε έδιωξε τα σκυλιά και πήρε την αλεπού υπό την προστασία του, την ντάντεψε μέχρι που έγινε τελείως καλά και την άφησε ελεύθερη. Φεύγοντας, η αλεπού του είπε: “Σ΄ ευχαριστώ πρίγκιπά μου που μου έσωσες τη ζωή. Όποτε βρεθείς μπροστά σ΄ ένα πρόβλημα αρκεί μόνο να με θυμηθείς κι εγώ θα βρεθώ στο πλευρό σου”.

Ο γιος του Βασιλιά συνέχισε το ταξίδι του. Όσο πιο μακριά πήγαινε τόσο ξετυλιγόταν το κουβάρι με τη χρυσή κλωστή και όλο και μίκραινε. Περπάτησε και περπάτησε μέχρι που βρέθηκε μπροστά σε μια λεύκα με δυο κορμούς. Ανάμεσα στους κορμούς μια αράχνη είχε στήσει τον ιστό της στον οποίο είχε πιαστεί ένα κουνούπι που πάλευε να ξεφύγει. Όταν το κουνούπι είδε τον γιο του Βασιλιά, του φώναξε: “Πρίγκιπά μου σώσε με κι εγώ θα βρω τρόπο να σε βοηθήσω. Ξέρω πού πας, τραβάς για το Αθάνατο Βασίλειο και αν με βοηθήσεις, σου το υπόσχομαι δεν θα το μετανιώσεις”. Ο γιος του Βασιλιά ίσα που άκουσε το κουνούπι και σταμάτησε. Το ελευθέρωσε και του πρόσφερε το χέρι του να φάει λίγο για ν΄ ανακτήσει τις δυνάμεις του. Φεύγοντας το κουνούπι, του είπε: “Σ΄ ευχαριστώ ταξιδιώτη για το καλό που μου έκανες. Όποτε σου τύχει κάποιο πρόβλημα αρκεί μόνο να με θυμηθείς κι εγώ θα βρεθώ στο πλευρό σου. Συνέχισε έτσι όπως πηγαίνεις μέχρι τώρα και ο στόχος σου δεν είναι μακριά. Θα δεις ένα παλάτι. Να πας αμέσως μπροστά στον Βασιλιά και να του πεις να σου δώσει την κόρη του για γυναίκα σου, μιας και δεν μπορείς να κυβερνήσεις το Αθάνατο Βασίλειο ανύμφευτος!”.

Ο γιος του Βασιλιά προχώρησε μέχρι που το χρυσό κουβάρι έγινε μικρό σαν μήλο, μετά μικρό σαν καρύδι και όταν έγινε μικρό σαν φασόλι είδε μπροστά του το παλάτι. Ήταν το ομορφότερο παλάτι που είχε δει ποτέ του, οι πύργοι του ψηλοί και φύλλα χρυσού διακοσμούσαν το εξωτερικό του. Ο νεαρός πήγε κατευθείαν στην πύλη του παλατιού και τη χτύπησε. Ο ίδιος ο Βασιλιάς πήγε να δει ποιος ήταν και τότε το γενναίο παλικάρι του είπε:

Υψηλότατε, ήρθα μέχρι εδώ να ζητήσω το χέρι της μικρότερης κόρης σας. Θα ήθελα να κάτσω στην κεφαλή του τραπεζιού σας με την κόρη σας δίπλα μου ως γυναίκα μου. Δέχεστε την πρόταση μου;

Και γιατί όχι; του απάντησε ο Βασιλιάς. Θα σου τη δώσω για γυναίκα αν κρυφτείς τόσο καλά που να μην μπορεί να σε βρει κανείς. Τότε θα οργανώσουμε μια σωστή γαμήλια γιορτή και θα μπορέσεις να ζήσεις εδώ για πάντα, μιας και πέρα από αυτή την πύλη βρίσκεται το Αθάνατο Βασίλειο.

Ο νεαρός στενοχωρήθηκε πολύ με αυτό που άκουσε γιατί δεν ήξερε πού να πάει να κρυφτεί. Έκατσε και σκέφτηκε πολύ ώσπου ξαφνικά θυμήθηκε τον αετό! Στη στιγμή, ο αετός εμφανίστηκε μπροστά του.

Τι σε στενοχωρεί τόσο αφέντη μου;

Βρήκα τον μπελά μου αητέ, του απάντησε ο πρίγκηπας και του διηγήθηκε τι είχε συμβεί.

Αυτό είναι μόνο; Να μην ανησυχείς καθόλου γι΄ αυτό!

Ο αετός πήρε τον νεαρό και τον έκρυψε ψηλά στον ουρανό πέρα από εννέα στρώσεις σύννεφα.

Ο Βασιλιάς του Αθάνατου Βασίλειου είχε τρεις κόρες που ήταν ολόιδιες. Είχαν ίδια χαρακτηριστικά, ίδια μαλλιά, ίδια φορέματα, ίδια παπούτσια. Ο Βασιλιάς βγήκε από το παλάτι με το ξίφος και τη μεγαλύτερή του κόρη και της είπε να πάει να βρει τον νεαρό και πως αν αποτύγχανε, θα της έκοβε το κεφάλι. Η κοπέλα πήγε στον κήπο και γέμισε ένα καλάθι με χρυσάνθεμα. Έπειτα πήγε και βρήκε τον πατέρα της και οι δυό τους ξεκίνησαν την αναζήτησή τους. Η πριγκίπισσα κοίταξε στη γη και δεν τον βρήκε. Κοίταξε στη θάλασσα και πάλι δεν τον είδε πουθενά. Κοίταξε και στον ουρανό και είπε: “Βγες από τα σύννεφα, σε βλέπω.” Μεμιάς ο αετός κατέβασε τον νεαρό και τον παρουσίασε μπροστά στον Βασιλιά, ο οποίος τον κοίταξε καλά καλά και του είπε:

Να σου το κόψω τώρα το κεφάλι;

Μεγαλειότατε, διέκοψε τότε η κόρη του, πρέπει να του συγχωρήσετε αυτή του την πρώτη αποτυχία.

Πολύ καλά, είπε ο Βασιλιάς και τον συγχώρεσε. Αλλά θυμίσου πως αν σε βρει και η δεύτερή μου κόρη τότε σίγουρα θα το χάσεις το κεφάλι σου.

Πήγε τότε πίσω στο παλάτι να φέρει τη μεσαία του κόρη, όσο ο πρίγκιπας έκατσε κι έκλαιγε τη μοίρα του μην ξέροντας τι να κάνει. Καθώς βρισκόταν σε περισυλλογή, στο μυαλό του έφερε τον Βασιλιά των Ψαριών. Όσο γρήγορη ήταν αυτή του η σκέψη, τόσο γρήγορα εμφανίστηκε μπροστά του ένα τεράστιο κύμα κι από μέσα του ξεπήδησε ο Βασιλιάς των Ψαριών:

Σε τι μπελά βρέθηκες αφέντη μου;

Βρίσκομαι σε κίνδυνο! είπε το πριγκιπόπουλο και του εξιστόρησε ό,τι είχε συμβεί με τον Βασιλιά του Αθάνατου Βασίλειου.

Αν αυτό είναι όλο, τότε ησύχασε. Ξέρω κάτι πολύ καλές κρυψώνες στον βυθό της θάλασσας.

Και ο Βασιλιάς των Ψαριών έβαλε στο στόμα του τον νεαρό σαν σπόρο καλαμποκιού και τον πήρε μαζί του στα βάθη της θάλασσας.

Ο Βασιλιάς του Αθάνατου Βασίλειου βγήκε τότε από την πύλη του παλατιού συνοδευόμενος από την μεσαία του κόρη, τράβηξε το ξίφος του και είπε: “Βρες πού είναι κρυμμένος ο πρίγκιπας αλλιώς θα χάσεις τη ζωή σου”. Η πριγκίπισσα πήγε να πλυθεί, μάζεψε κάμποσα χρυσάνθεμα στο πανέρι της και πήγε να ψάξει για τον πρίγκιπα. Κοίταξε παντού στη γη, αλλά δεν τον βρήκε. Κοίταξε τότε στον ουρανό, μα ούτε εκεί ήταν. Τέλος, η πριγκίπισσα κοίταξε και στη θάλασσα και τον είδε. Είπε τότε ο Βασιλιάς: “Βγες έξω νεαρέ, η κόρη μου σε είδε”. Ο Βασιλιάς των Ψαριών έφερε τον πρίγκιπα μπροστά στον Βασιλιά του Αθάνατου Βασίλειου:

Τώρα θα σου κόψω το κεφάλι.

Όχι πατέρα μου, συγχώρα του και τη δεύτερη αποτυχία, παρενέβη η μεσαία κόρη του Βασιλιά. Αν και την τρίτη φορά δεν καταφέρει να κρυφτεί τότε να του το κόψεις.

Πολύ καλά, είπε ο Βασιλιάς βάζοντας για άλλη μια φορά το σπαθί του στη θήκη του. Θα σε συγχωρήσω για δεύτερη φορά και μόνο για χάρη της κόρης μου. Αν όμως σε βρούμε και την τρίτη φορά τότε δεν θα ξαναδείς τούτο τον κόσμο.

Τώρα ο πρίγκιπας είχε εντελώς απελπιστεί. Φοβόταν τόσο πολύ που η καρδιά του κόντευε να σπάσει από τους χτύπους: “Πάει θα το χάσω το κεφαλάκι μου! Τι να κάνω, πού να πάω να μη με βρει η μικρότερη κόρη του Βασιλιά; Ποιος θα με βοηθήσει;” Καθώς κλαιγόταν και τράβαγε τα μαλλιά του στο νου του ήρθε η αλεπού, η οποία εμφανίστηκε στο πλευρό του στη στιγμή:

Γιατί κλαις έτσι αφέντη μου;

Άκου, άκου τι έπαθα, της είπε ο πρίγκιπας και της είπε ό,τι του είχε συμβεί.

Καλέ ηρέμησε! Μην χαλάς την καρδιά σου για κάτι τέτοιο, δεν υπάρχει λόγος για τόση δυστυχία. Μιας και τα πράγματα έφτασαν ως εδώ, ακολούθα με, ξέρω ακριβώς τι να κάνω!

Η αλεπού προχώρησε μπροστά και ο πρίγκιπας την ακολούθησε. Σταμάτησαν όταν έφτασαν στον βασιλικό κήπο και τότε η αλεπού χτύπησε με την ουρά της τον πρίγκιπα, ο οποίος μεταμορφώθηκε σε χρυσάνθεμο.

Η μικρότερη κόρη του Βασιλιά πλύθηκε, κατέβηκε στον κήπο, έκοψε αυτό το συγκεκριμένο χρυσάνθεμο, μιας και αυτό της άρεσε περισσότερο και το έβαλε στο πανέρι της. Βγήκε και ο Βασιλιάς από το παλάτι με το σπαθί του στο χέρι, φώναξε κοντά του την μικρότερη του κόρη και της είπε να βρει τον πρίγκιπα, αλλιώς θα της έκοβε το κεφάλι. Η πριγκίπισσα κοίταξε στη γη, αλλά τίποτα. Έψαξε στη θάλασσα και πάλι τίποτα. Τέλος κοίταξε και στον ουρανό, αλλά δεν βρήκε τον νεαρό ούτε εκεί. Ξανακοίταξε στα βάθη της γης, στον πάτο της θάλασσας, στα πιο μακρινά αστέρια του ουρανού, μα ο νεαρός ήταν άφαντος. Είπε ο Βασιλιάς:

Ψάξε καλύτερα, πού τον έκρυψες;

Έψαξα παντού πατέρα μου, διεξοδικά αλλά δεν μπορώ να τον βρω. Βλέπω τον ίσκιο του, μα όχι τον ίδιο.

Βγες έξω να σε δούμε νεαρέ, φώναξε τότε ο Βασιλιάς, από εκεί που κρύβεσαι! Η κόρη μου δεν μπόρεσε να σε βρει.

Ο πρίγκιπας ξεπήδησε από το πανέρι της πριγκίπισσας και είπε:

Να ‘μαι Εξοχώτατε!

Έξοχα νεαρέ μου, βλέπω έχεις πολύ κουράγιο μέσα σου!

Ο Βασιλιάς φώναξε τους μουσικούς του και προσκάλεσε τον πρίγκιπα στην αυλή. Έπειτα του ζήτησε να μαντέψει ποια από τις τρεις του κόρες ήταν η μικρότερη και να την επιλέξει. Αν διάλεγε σωστά θα την παντρευόταν αμέσως. Αν όχι, θα του έκοβε το κεφάλι. Ο νεαρός, που νόμιζε ότι πια τα προβλήματα του είχαν τελειώσει, δεν πίστευε στ’ αυτιά του. Άρχισε να κλαίει και να κλαίει μέχρι που τα μάτια του πρήστηκαν από το κλάμα: “Αυτό είναι το τέλος μου, στα σίγουρα τώρα ο Βασιλιάς θα μου κόψει το κεφάλι και πάνω που νόμιζα ότι είχα γλυτώσει”. Και στον νου του έφερε το κουνούπι. Με ένα βζζζιν! το κουνούπι εμφανίστηκε μπροστά του:

Τι σου συμβαίνει αφέντη μου; Γιατί κλαις τόσο;

Μα τι άλλο να κάνω; Πάνω που όλα είχαν τελειώσει, τώρα πάλι ο Βασιλιάς θέλει το κεφάλι μου. Πώς να ξεχωρίσω τη μικρότερή του κόρη από τις άλλες όταν μοιάζουν τόσο πολύ;

Μην σκοτίζεσαι άλλο αφέντη και μην το σκέφτεσαι. Εγώ ξέρω ποια είναι ποια μιας κι έχω μεγαλώσει κοντά τους. Όταν σου τις φέρει ο Βασιλιάς να τις ξεχωρίσεις, εγώ θα πάω και θα σταθώ στην άκρη της μύτης της μικρότερης κι έτσι θα ξέρεις κι εσύ ποια είναι.

Δεν είχε περάσει και πολύ και ο Βασιλιάς παρουσίασε στον νεαρό τις τρεις του κόρες. Είχαν τα ίδια μάτια, τα ίδια πρόσωπα, το ίδιο ύψος και ήταν ντυμένες το ίδιο. Ήταν αδύνατο να τις ξεχωρίσει κανείς. Τότε βγήκε και το κουνούπι από κάτι κοντινούς θάμνους και πετώντας στάθηκε στη μύτη της μικρότερης. Εκείνη πήγε να το διώξει και τότε ο πρίγκιπας της έπιασε το χέρι και φώναξε:

Αυτή είναι η μικρότερη πριγκιποπούλα Υψηλότατε!

Σωστά μάντεψες, αυτή είναι η μικρότερη, είπε ο Βασιλιάς.

Και ήταν όντως όμορφη σαν τον ήλιο που ανατέλλει και σαν τον βασιλικό που ανθίζει. Ο πατέρας της ήταν κι αυτός πολύ ικανοποιημένος με τον γάμο της κόρης του. Προσκάλεσε τον γαμπρό του να κάτσει στην κεφαλή του τραπεζιού και του είπε: “Σου δίνω το χέρι της κόρης μου και μαζί της όλο το βασίλειό μου. Από σήμερα και μπρος θα μείνεις μαζί μας. Ο θάνατος θα σε προσπερνά και θα ζήσεις για πάντα. Εμπρός λοιπόν, πήγαινε να θαυμάσεις το βασίλειο σου μα θυμήσου να μην βγεις ποτέ από την πύλη που μπήκες αλλιώς μεγάλο κακό θα σε βρει”.

Ο πρίγκιπας βγήκε έξω και είδε χρυσούς κήπους, δέντρα τόσο φορτωμένα με καρπούς που τα κλαδιά τους άγγιζαν τη γη, παλάτια από χρυσό κι ασήμι, πηγάδια από μάρμαρο με ασημένιες γούρνες, ποτάμια από γάλα και μέλι, λιβάδια γεμάτα με πολύχρωμα πουλιά και γρασίδι όλο λουλούδια και χορτάρι με δροσοσταλίδες σαν μαργαριτάρια.

Υπήρχαν πολλά θαύματα να δει, αλλά δεν θα μπορέσουμε να τα περιγράψουμε όλα τώρα μιας και το γαμήλιο γλέντι είχε αρχίσει και το φαγοπότι ήταν πολύ γιορτινό. Ούτε θα μπορέσουμε να σας πούμε πόσο κράτησε το γλέντι μιας και ο ήλιος δεν ανατέλλει ούτε δύει σε αυτόν τον τόπο, μόνο μένει πάντα στη μέση του ουρανού.

Μετά τον γάμο, ο πρίγκιπας ζούσε ζωή χαρισάμενη. Μια μέρα που είχε βγει για κυνήγι, έριξε μια με το τόξο του και το βέλος βγήκε έξω από την πύλη του Βασιλείου. Ξεχνώντας τη συμβουλή που του είχε δώσει ο Βασιλιάς, ο πρίγκιπας ξεκλείδωσε και βγήκε από την πύλη να πάει να φέρει πίσω το βέλος του. Τότε όμως είδε μπροστά του τη χρυσή κλωστή και ξαφνικά θυμήθηκε το σπίτι του, τον πατέρα και τη μητέρα του. Τους είχε πεθυμήσει. Το σκέφτηκε για λίγο και αποφάσισε να πάει να τους επισκεφτεί:

Θα φύγω να πάω να δω τι κάνουν οι γονείς μου.

Μην πας αγόρι μου, τον παρακάλεσε ο Βασιλιάς, δεν υπάρχει πια λόγος. Έχει περάσει πολύς καιρός, ούτε οι γονείς σου ζουν πια μα ούτε καν τα εγγόνια τους.

Αλλά ο γενναίος νεαρός δεν τον πίστεψε και ετοιμάστηκε να φύγει. Μάζεψε κάποια πράγματα, τα όπλα του, υποκλίθηκε στον Βασιλιά, φίλησε τη γυναίκα του και αναχώρησε. Ο Βασιλιάς και η κόρη του έμειναν να τον κοιτούν να φεύγει με βαθιά θλίψη.

Ο πρίγκιπας άρχισε πάλι να ακολουθεί τη χρυσή κλωστή. Περπάτησε και περπάτησε μέχρι που έφτασε στο αμπέλι το οποίο είχε μεγαλώσει και είχε απλωθεί σε λόφους και λιβάδια, τόση έκταση είχε πάρει που δεν έβλεπε το τέλος του. Το αμπέλι τον γνώρισε και του είπε:

Κάτσε να ξεκουραστείς γενναίε μου!

Σ΄ ευχαριστώ για την ευγενική σου πρόταση, μα βιάζομαι να φτάσω στους γονείς μου.

Συνέχισε τον δρόμο του μέχρι που συνάντησε μια γέρικη βελανιδιά, η οποία τον αναγνώρισε αμέσως:

Σταμάτα για λίγο γενναίο μου παλικάρι και ξεκουράσου κάτω από τα κλαδιά μου. Εσύ είσαι αυτός που μου είχες κάνει μεγάλο καλό και με βοήθησες από τόσο δα βελανιδάκι να γίνω μεγάλο δέντρο!

Ο γιος του Βασιλιά με έκπληξη και δυσπιστία κοίταξε τη βελανιδιά και δεν μπορούσε να πιστέψει πως είχε περάσει τόσος καιρός. Την ευχαρίστησε για τα καλά της λόγια και έφυγε.

Προχώρησε και προχώρησε μέχρι που έφτασε και στο κάστρο απ’ όπου είχε πάρει το κουβάρι με τη χρυσή κλωστή. Εκεί βρήκε και τον δράκο ο οποίος είχε γεράσει τόσο που ήταν όλο ζάρες. Τον χαιρέτησε και ο δράκος χάρηκε πολύ:

Παλικάρι μου, έτοιμος ήμουν να σε καταβροχθίσω, αλλά ευτυχώς που με χαιρέτησες.

Ο πρίγκιπας μπήκε στο παλάτι και βρήκε και τον άρχοντα που ζούσε εκεί. Τόσα χρόνια είχαν περάσει από την τελευταία φορά που τον είδε, που η γενειάδα του είχε μακρύνει πάρα πολύ. Τη μισή την έβαζε για κουβέρτα και πάνω στην άλλη μισή κοιμόταν! Ο γέρος άνθρωπος με τη βοήθεια της μαγκούρας του σήκωσε τα βλέφαρά του, κοίταξε τον νέο και είπε: “Αν ξαναπεράσεις από εδώ, έλα να με δεις”. Ο πρίγκιπας αποχαιρέτησε τον γέρο και τράβηξε για το σπίτι του, που τώρα δεν απείχε και πολύ.

Εκεί που ήταν η σπηλιά του ερημίτη, τώρα υπήρχε ένα πυκνό κι αφιλόξενο δάσος και ο πρίγκιπας φοβήθηκε μην του επιτεθούν λύκοι. Όσο για τον ερημίτη και τη σπηλιά, δεν υπήρχε ίχνος τους πουθενά. Τόσο λυπήθηκε ο γιος του Βασιλιά που έτοιμος ήταν να γυρίσει πίσω. Παρόλ΄ αυτά συνέχισε μέχρι που έφτασε στο σπίτι του. Κοίταξε από δω και κοίταξε κι από κει μα δεν κατάφερε να διακρίνει κάτι. Το μόνο που μπόρεσε να κάνει ήταν να μαντέψει πού κάποτε στεκόταν το παλάτι των γονιών του από κάτι ερείπια που υπήρχαν εκεί. Σε μια γωνιά ανάμεσα στα ερείπια, ο νεαρός είδε μια καλύβα. Πήγε να μάθει τι είχε συμβεί και μέσα βρήκε να μένει ένας άντρας τριακοσίων ετών. Ο άντρας είπε στο παλικάρι πως κάποιος μακρινός του πρόγονος του είχε πει για έναν Βασιλιά που κάποτε ζούσε εκεί και του οποίου ο γιος είχε φύγει να βρει ζωή χωρίς θάνατο, νιάτα χωρίς γεράματα και να ζήσει για πάντα στο Αθάνατο Βασίλειο. Μετά από αυτό στον τόπο είχε έρθει η πανούκλα και πέθαναν όλοι, ακόμη και τα ζώα και τα πουλιά.

Ο γιος του Βασιλιά λυπήθηκε πολύ με αυτά που άκουσε και τότε μόνο θυμήθηκε τι του είχε πει ο Βασιλιάς του Αθάνατου Βασίλειου και γύρισε πίσω. Πέρασε το σημείο που κάποτε βρισκόταν η πύλη του παλατιού του, όπου τώρα υπήρχε μόνο ένας σωρός από πηλό και του έδωσε μια κλωτσιά. Από κάτω του βγήκε ο Θάνατος, ντυμένος στα μαύρα. Ήταν αδύνατος, σκελετωμένος και κουβαλούσε στον ώμο του ένα δρεπάνι: “Αυτή θα είναι μια κρίσιμη στιγμή”, σκέφτηκε τότε το παλικάρι: “Α, επιτέλους σε βρίσκω νεαρέ μου”, του είπε ο Θάνατος, “περιμένω να σε δω πάρα πολύ καιρό”. Ο νεαρός τότε μάζεψε όλο του το θάρρος και άρχισε να τρέχει και να τρέχει πάντα ακολουθώντας την κλωστή για το Αθάνατο Βασίλειο και ο Θάνατος τον πήρε στο κατόπι. Μόλις έφτασε μπροστά στο παλάτι του γέρου Βασιλιά δεν άντεξε να τρέξει κι άλλο. Χαιρέτησε τον Δράκο που πολύ χάρηκε για αυτό και έβγαλε το κεφάλι του από την είσοδο και μπήκε μέσα. Ήταν τόσο εξουθενωμένος που μετά βίας κατάφερε και είπε στον γέρο-Βασιλιά:

Βοήθησε με καλέ μου άνθρωπε, μη με αφήσεις να φύγω έτσι. Πες μου τι να κάνω μιας και ο Θάνατος είναι στο κατόπι μου.

Δώσε στον Θάνατο αυτό, είπε ο Βασιλιάς δίνοντας στον νεαρό μια μάλλινη ζώνη, και πες του πως μόνο όταν λιώσει και το τελευταίο νήμα θα έρθει να σε πάρει.

Στο μεταξύ έφτασε κι ο Θάνατος έξω από το παλάτι και μόλις είδε τον Δράκο σήκωσε το δρεπάνι του να τον σκοτώσει. Ορθώθηκε τότε ο Δράκος και άνοιξε το στόμα του απ΄όπου βγήκε φωτιά και λάβρα και δεν τον άφησε να περάσει:

Ως εδώ ξεδοντιάρη Θάνατε, τι θες και κυνηγάς τον κόσμο;

Δουλειά σου εσύ, άσε με να περάσω!

Έπρεπε να με είχες χαιρετήσει, του είπε ο Δράκος, αλλά αφού δεν το έκανες, αν αγαπάς τη ζωή σου, φύγε αλλιώς η κατάσταση εδώ θα γίνει… καυτή.

Βλέποντας ότι ο Δράκος δεν αστειευόταν καθόλου, ο Θάνατος απομακρύνθηκε φωνάζοντας προς το παλάτι: “Ε, γερο-Βασιλιά, άσε τον πρίγκιπα να βγει έξω αλλιώς θα σου μαδήσω τη γενειάδα τρίχα-τρίχα!”. Βγήκε ο πρίγκιπας από το παλάτι κρατώντας τη ζώνη και είπε στον Θάνατο: “Πάρε αυτή τη ζώνη Θάνατε και φόρα την. Σαν τη λιώσεις τελείως και δεν της μένει ούτε νήμα, έλα να με πάρεις”. Και ο Θάνατος πήρε τη ζώνη και τη φόρεσε. Ο πρίγκιπας προχώρησε και προχώρησε ώσπου έφτασε στη βελανιδιά. Εκείνη του είπε:

Έλα κάτσε γενναίε μου να ξεκουραστείς.

Δεν μπορώ, με ακολουθεί ο Θάνατος.

Μην ανησυχείς γι΄ αυτό. Βάλε το χέρι σου μέσα στην κουφάλα μου και βγάλε από εκεί ένα σιδερένιο μπαστούνι.

Εντάξει, το πήρα.

Αν σε προλάβει ο Θάνατος, δώσε του το μπαστούνι και πες του να το χρησιμοποιήσει μέχρι να λιώσει ακόμη και η λαβή του και τότε μόνο να έρθει να σε πάρει.

Ο γιος του Βασιλιά αποχαιρέτησε τη βελανιδιά και συνέχισε να τρέχει. Έτρεξε μέσα από λιβάδια χωρίς δρόμους και πέρασε ποτάμια χωρίς όχθες. Μια μέρα όμως ξαφνικά μπροστά του εμφανίστηκε ο Θάνατος:

Σταμάτα εδώ παλικάρι μου, ήρθε η ώρα σου!

 Καλά όταν έρθει η ώρα μου, θα έρθει. Προς το παρόν όμως πάρε εσύ αυτό το μπαστούνι και σαν του λιώσεις ακόμη και τη λαβή, τότε έλα να με πάρεις.

Ο Θάνατος πήρε το μπαστούνι και άρχισε να απομακρύνεται μιας και είχε πολύ περπάτημα να κάνει μέχρι να το λιώσει όλο. Βγάζοντας φτερά στα πόδια, ο γιος του Βασιλιά συνέχισε τον δρόμο της επιστροφής. Έφτασε και στο αμπέλι που τον είδε να έρχεται από μακριά και τον προσκάλεσε να κοπιάσει:

Σταμάτα και λίγο παλικάρι μου, φάε σταφύλια και πιες κρασί.

Πολύ θα το ήθελα, αλλά έχω ακόμη πολύ δρόμο να διανύσω και ο Θάνατος με ακολουθεί.

Μην ανησυχείς, θα κάνω ό,τι μπορώ να σε βοηθήσω.

Πιστεύω όλα θα πάνε καλά αν μου πεις πώς να τον σταματήσω αυτόν τον Θάνατο, αυτό θέλω από εσένα.

Όταν θα έρθει να σε βρει, να του πετάξεις το ξίφος σου και να του πεις ότι μόνο όταν σκουριάσει ολόκληρο να έρθει να σε πάρει.

Σ΄ ευχαριστώ για την συμβουλή σου αμπέλι μου. Μόλις τον δω, θα πετάξω το ξίφος μου στα πόδια του.

Ο πρίγκιπας αποχαιρέτησε το αμπέλι και έφυγε γρήγορα για το Αθάνατο Βασίλειο. Κι όμως μια μέρα, να σου πάλι μπροστά του ο Θάνατος:

Σταμάτα παλικάρι μου, έφτασε το τέλος σου!

Καλά, αφού το λες εσύ έτσι θα είναι. Ορίστε όμως το τελευταίο πράγμα που μου έχει απομείνει στον κόσμο αυτό. Αν δεν ήθελα τόσο πολύ να ζήσω, δεν θα αποχωριζόμουν ποτέ αυτό το ξίφος. Σου το παραδίδω, να το έχεις μαζί σου μέχρι να σκουριάσει εντελώς και τότε, και μόνο τότε, να έρθεις να με πάρεις αν καταφέρεις να με βρεις. Αν όχι, μάθε πως θα είμαι στο Αθάνατο Βασίλειο και σταμάτα να με αναζητάς.

Ο πρίγκιπας πέταξε το ξίφος του στα πόδια του Θανάτου και συνέχισε. Το ξίφος σκούριασε με τον χρόνο και ο Θάνατος σαν σαΐτα, άρχισε να αναζητά τον γιο του Βασιλιά. Εκείνος είχε φτάσει στην πύλη του Αθάνατου Βασίλειου και μόλις τον είδε η γυναίκα του έτρεξε να του ανοίξει και τον πήρε από το χέρι. Μα ο γρήγορος Θάνατος ίσα που τον πρόλαβε καθώς έμπαινε και του έπιασε το πόδι:

Σταμάτα! Σταμάτα! Είσαι δικός μου, πού νομίζεις ότι πας; ούρλιαξε ο Θάνατος.

Όχι, είναι δικός μου! του φώναξε η κόρη του Βασιλιά.

Άφησέ τον σου λέω! τσίριξε ο Θάνατος. Δικός μου είναι!

Αφού τα πράγματα ήρθαν ως εδώ, είπε τότε ήρεμα η πριγκίπισσα, θα τον μεταμορφώσω σε χρυσό μήλο, θα τον πετάξω στον αέρα και όποιος από τους δυο μας τον πιάσει αυτός και θα τον κρατήσει.

Η μικρότερη κόρη του Βασιλιά μεταμόρφωσε τον πρίγκιπα σε χρυσό μήλο και τον πέταξε στον αέρα. Έτσι στον ουρανό καρφώθηκε ο Αποσπερίτης, το βραδινό αστέρι. Ο Βασιλιάς και οι άλλες δυο του κόρες, έχοντας ακούσει όλη τη φασαρία και τις φωνές, κατέφτασαν κι αυτοί στην πύλη και ακούγοντας τι είχε συμβεί μεταμόρφωσαν και την μικρότερη κόρη του Βασιλιά σε χρυσό μήλο, την πέταξαν κι αυτή ψηλά και της είπαν να πάει να βρει τον πρίγκιπα και να γυρίσουν και οι δυο τους πίσω. Ο Θάνατος δεν θα μπορούσε πια να τους βλάψει. Το μήλο πετάχτηκε στον ουρανό και έγινε ο Αυγερινός, το άστρο του πρωινού.

Ο Θάνατος βλέποντάς τα όλ΄ αυτά θύμωσε πολύ και άρχισε να ποδοπατά τις σκιές του Βασιλιά και των θυγατέρων του, μεταμορφώνοντας έτσι και τους τρεις σε πέτρινες κολόνες. Από εκείνο τον καιρό και μετά ο Αυγερινός και ο Αποσπερίτης στέκονται στον ουρανό και στην πύλη του κόσμου τους στέκονται τρεις κολόνες φρουροί τους.

Καβάλα σε σκαντζοχοιράκι

Σκαρφίστηκα αυτό το παραμυθάκι

Κατέβασα το σφυρί το καρφωτό

Κι άλλη ιστορία δεν έχω να σας πω

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει έντονες σκηνές βίας

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Ηχητικά εφέ: freesound.org

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Ο Ρωμαλέος Χανς

Μια φορά κι έναν καιρό, μια πολύ μεγαλόσωμη γυναίκα, η Μεγάλη Μπεθ, έκανε έναν γιο. Όταν το αγόρι ήταν μόλις επτά ετών πήρε το όνομα Ρωμαλέος Χανς και μια μέρα η μητέρα του, του είπε: “Αγόρι μου, είμαστε φτωχοί και σύντομα θα πρέπει να ξεκινήσεις να βγάζεις κι εσύ το ψωμί σου στη δούλεψη ενός ξένου. Οι αγρότες όμως, παίρνουν μόνο τους δυνατούς στα χωράφια. Πριν σε στείλω λοιπόν να δουλέψεις αλλουνού τη γη, πήγαινε στο δάσος και φέρε πίσω ένα μεγάλο δεμάτι με ξύλα, να δω αν είσαι έτοιμος για δουλειά”.

Ο μικρός Χανς υπάκουσε τη μάνα του και κατάφερε να φέρει ένα μικρό δεμάτι με ξύλα πίσω. Είπε τότε η μητέρα του: “Καταλαβαίνω πως δεν είσαι έτοιμος να πας για δουλειά ακόμα…”.

Και ο Χανς έμεινε σπίτι για άλλα επτά χρόνια. Τον ξαναέστειλε η μητέρα του στο δάσος να φέρει ξύλα και αυτή τη φορά μπορούσε και ξερίζωνε έλατα λες και ήταν χορταράκια και τα μετέφερε σπίτι του λες και κουβαλούσε πινέλα με φτερά. Έτσι, η μητέρα του Χανς βρέθηκε με προμήθεια ξύλου μιας ολόκληρης χρονιάς: “Τώρα είσαι έτοιμος να πας να δουλέψεις στον κόσμο”, του είπε ξεχνώντας όμως να τον πληροφορήσει πως στον έξω κόσμο κανείς δούλευε για πληρωμή.

Ο Χανς ετοίμασε τον σάκο του και πήγε μέχρι τα διπλανά χωράφια. Εκεί ο αγρότης είχε ήδη δυο άντρες στη δούλεψή του και δεν χρειαζόταν στ’αλήθεια τρίτο. Αλλά λίγο η απληστία του, λίγο που ο Χανς δε ζήτησε πληρωμή, τον προσέλαβε κι αυτόν. Η πρώτη δουλειά που είχε να κάνει ο Χανς ήταν να κόψει ξύλα στο δάσος, να τα φορτώσει σε ένα κάρο να τα φέρει στο κτήμα. Το κάρο ήταν ήδη φορτωμένο με πολλά ξύλα και όταν τελείωσε να το φορτώνει και ο Χανς, τα δυο άλογα που θα το έσερναν δεν μπορούσαν να το τραβήξουν ούτε λίγο. Τότε ο Χανς φόρτωσε και τα άλογα πάνω στο κάρο, φόρεσε εκείνος το χαλινάρι, και σαν μικρός τυφώνας έφτασε τρέχοντας μέχρι το κτήμα.

Ο αγρότης σαν είδε αυτό το θέαμα μπροστά του έξυσε ανήσυχος το κεφάλι του κι αναρωτήθηκε τι θα γινόταν αν αυτός ο αφελής νεαρός ξαφνικά μάθαινε για τους μισθούς και τα χρήματα. Αλλά δεν είπε τίποτα κι έκατσε να φάει με τον Χανς. Και στο τραπέζι έκανε θαύματα ο Χανς, είχε την όρεξη τεσσάρων ανδρών. Πάλι ο αγρότης έξυσε το κεφάλι του, αυτή τη φορά σκεπτόμενος πως αν συνέχιζε έτσι η κατάσταση, σύντομα αυτός ο νεαρός θα του έτρωγε ότι έβγαζε σε παραγωγή κι άρχισε να σκέφτεται πως να τον ξεφορτωθεί:

“Το δαχτυλίδι της γυναίκας μου έπεσε στο πηγάδι, πάει λίγος καιρός”, είπε στον Χανς μια μέρα ο αγρότης, “τράβα μέχρι τον πάτο του να δεις αν μπορείς να το βρεις”. Ο Χανς υπάκουσε και κατέβηκε μέχρι τον πάτο του πηγαδιού. Με το που πάτησε το πόδι του κάτω, ο αγρότης και οι άλλοι δυο βοηθοί του άδειασαν ένα καρότσι με πέτρες μεγάλες σαν τα κεφάλια τους πάνω στον Χανς: “Αχ, διώξτε τις κότες από το άνοιγμα του πηγαδιού”, ακούστηκε μια φωνή από τον πάτο, “γραντζουνάνε το έδαφος με τα νύχια τους και μου ρίχνουν χαλίκια εδω κάτω!”.

Τότε ο αγρότης σκέφτηκε ότι αν του έριχνε τη βαριά καμπάνα της εκκλησίας κατακέφαλα, σίγουρα θα ησύχαζε από δαύτον. Πήγε με τους άλλους δυο, έκλεψαν την καμπάνα και την έριξαν κι αυτή μέσα στο πηγάδι: “Αχ, τι ωραίο σκουφάκι που βρήκα!” είπε τότε ο Χανς.

Με την ελπίδα ότι σίγουρα μια μυλόπετρα θα τον αποτελείωνε, ο αγρότης και οι άνδρες του πέταξαν και μια τέτοια στο πηγάδι: “Τώρα βρήκα και το δαχτυλίδι της παντρειάς μου. Προσοχή όλοι εσείς εκεί πάνω, ανεβαίνω τώρα!” είπε ο Χανς και βγήκε από το πηγάδι με την καμπάνα στο κεφάλι και τη μυλόπετρα στο δάχτυλο.

Ο αγρότης άρχισε τότε να ανησυχεί πολύ για τη συμφωνία που είχε κάνει με τον Χανς μα πιο πολύ φοβόταν πως αν ο Χανς μάθαινε ότι εκείνος προσπάθησε να τον σκοτώσει τρεις φορές και δεν τον είχε πληρώσει τόσο καιρό θα του έκανε κακό. Έτσι, έλουσε τον Χανς με όσα χρήματα και προμήθειες θα του χρειάζονταν για το υπόλοιπο του ταξιδιού του και τον έστειλε στο καλό.

Ο Χανς αναχώρησε και σύντομα συνάντησε έναν κυνηγό κι έναν ψαρά, που επίσης αναζητούσαν δουλειά. Οι τρεις τους είπαν να ταξιδέψουν όλοι μαζί και έτσι περπάτησαν παρέα όλη την ημέρα. Μα σαν τους βρήκε η νύχτα δεν υπήρχε πουθενά τριγύρω μήτε χωριό μήτε πανδοχείο, μόνο ένα μικρό και παράξενο σπιτάκι. Ήταν ακατοίκητο και είπαν να μείνουν εκεί για λίγο.

Το επόμενο πρωί σαν ξύπνησαν, όλοι τους πεινούσαν πολύ και στο σπιτάκι δεν υπήρχε παρά μια κατσαρόλα και ένα τόσο δα κομματάκι κρέας. Μιας και δεν θα έφτανε και για τους τρεις, συμφώνησαν να πάνε οι δυο για κυνήγι και ο ψαράς να μείνει πίσω να μαγειρέψει ότι υπήρχε.

Δεν είχε προλάβει καλά καλά ο ψαράς να βάλει την κατσαρόλα στη φωτιά, να σου μπροστά του μια γριά γυναίκα να του ζητά να της δώσει λίγο κρέας να φάει. Ο ψαράς, που ήταν πολύ καλός άνθρωπος γύρισε μια στιγμή να της κόψει ένα κομμάτι και τότε η γριά πήδηξε στην πλάτη του με όλο της το βάρος, τον κατέβασε στη γη κι άρχισε να τον βαρά με όλη της τη δύναμη. Μέσα στην τρομάρα του ο ψαράς και προσπαθώντας να αποδράσει σύρθηκε μέχρι το τζάκι και κρύφτηκε ανάμεσα στις στάχτες. Η γριά τότε εξαφανίστηκε και η φωτιά κάτω από την κατσαρόλα έσβησε.

Σαν σουρούπωσε γύρισαν και οι άλλοι δυο από το κυνήγι τους έχοντας πιάσει μια αρκούδα. Την ξεκοίλιασαν, την καθάρισαν, την έκοψαν και την έβαλαν στη φωτιά, έτσι έφαγαν όλοι τους καλά.

Ξημέρωσε και η επόμενη μέρα και αυτή τη φορά πήγε ο ψαράς με τον Χανς να βρουν δουλειά. Έμεινε πίσω ο κυνηγός να φροντίσει το σπιτάκι, αλλά τον βρήκε η ίδια μοίρα που είχε βρει και τον ψαρά την προηγούμενη μέρα. Όσο εκείνος έκοβε ένα κομμάτι από την αρκούδα να δώσει στη γριά να φάει, εκείνη του φορτώθηκε στην πλάτη και τον χτύπησε τόσο δυνατά που τον κατέβασε μέχρι το χώμα. Εκεί τον βρήκαν και οι άλλοι δύο όταν επέστρεψαν και ζήτησαν να φάνε, αλλά μάταια. Τίποτα δεν είχε μαγειρευτεί.

Ήρθε και η τρίτη μέρα και σπίτι έμεινε ο Χανς, ενώ ο ψαράς και ο κυνηγός, που από ντροπή δεν είχαν πει τίποτα για τη γριά γυναίκα, θα πήγαιναν για προμήθειες. Ο Χανς βάλθηκε να μαγειρεύει όταν η γριά ήρθε ζητώντας να της δώσει λίγο κρέας να φάει κι αυτή. Ο Χανς άρχισε να κόβει ένα κομμάτι κρέας για τη γριά και σαν εκείνη του χύμηξε να ανέβει στην πλάτη του, ο Χανς την έπιασε με το ένα χέρι κι άρχισε να την στροβιλίζει πάνω από το κεφάλι του τόσο γρήγορα που η γυναίκα λιποθύμισε. Έπειτα, την έδεσε πισθάγκωνα και την έβαλε δίπλα στο τζάκι. Εκεί έμεινε μέχρι που γύρισαν τα δυο παλικάρια από την έξοδο τους. Μάλιστα, είχαν βιαστεί να επιστρέψουν νωρίτερα για να δουν τι είχε συμβεί με τον Χανς και τη γριά. Την είδαν τότε δίπλα στο τζάκι και δεν το ξανασυζήτησαν πια.

Αλλά ο Χανς δεν θα ελευθέρωνε τη γριά μάγισσα μέχρι να έβγαζε κάτι από αυτήν. Της είπε πως θα την κρατούσε εκεί δεμένη μέχρι να του φανερώσει το μεγαλύτερο μυστικό της. Η μάγισσα αρχικά αντιστάθηκε, αλλά σύντομα ενέδωσε στις πιέσεις του Χανς: “Μέσα στο βουνό”, άρχισε να λέει, “υπάρχει μια βαθιά σπηλιά που οδηγεί σε ένα εξαίσιο κάστρο. Εκεί μένει μια πριγκίπισσα που τη φυλούν τρεις δράκοι. Όποιος καταφέρει να σκοτώσει τους δράκους θα πάρει όλον τον θησαυρό που βρίσκεται στο κάστρο και την πριγκίπισσα για γυναίκα του”.

Αμέσως οι τρεις φίλοι κίνησαν για το βουνό και τη σπηλιά και σαν έφτασαν στο άνοιγμα της, τράβηξαν κλήρο για το ποιος θα κατέβει κάτω πρώτος. Ο κλήρος έπεσε στον Χανς. Όντως, όπως του είχε πει η γριά και το κάστρο ήταν εκεί, χρυσό και στολισμένο με πολύτιμους λίθους, και η πριγκίπισσα που ζούσε σε αυτό.

Η πριγκίπισσα του πρόσφερε κρασί και ψωμί. Αφού ο Χανς ήπιε κι έφαγε αισθάνθηκε πιο δυνατός από ποτέ. Στη συνέχεια, η πριγκίπισσα του έδωσε ένα πελώριο ξίφος και του είπε πως έπρεπε με αυτό να σκοτώσει τον δράκο.

Με έναν εκκωφαντικό βρυχηθμό, από το άνοιγμα ενός πελώριου βράχου βγήκε πετώντας ο δράκος βγάζοντας φωτιές από τα ρουθούνια του. Ο Χανς κατάφερε και του έκοψε το κεφάλι με τη μία, μα δεν πρόλαβε να αποφύγει τη φωτιά και σωριάστηκε στο χώμα βαριά λαβωμένος. Η πριγκίπισσα έσπευσε στο πλευρό του και δίνοντάς του κι άλλο κρασί και ψωμί, τον έκανε καλά στη στιγμή. Πάλι ο Χανς αισθανόταν δυνατός σαν πρώτα. Και πάλι καλά, αφού τότε ακούστηκε και ο δεύτερος βρυχηθμός. Αυτή τη φορά από τον βράχο βγήκε ένας δράκος κατά πολύ μεγαλύτερος από τον προηγούμενο φυσώντας και ξεφυσώντας πύρινες δέσμες.

Ο Χανς ετοιμάστηκε να ξαναπολεμήσει. Το κάστρο σείστηκε συθέμελα και τρομεροί ήχοι μάχης αντήχησαν σε όλους τους διαδρόμους του καθώς ο Χανς γενναία τρυπούσε με το ξίφος του τον δράκο ξανά και ξανά προσπαθώντας όσο μπορούσε να αποφύγει την καυτή του ανάσα ώσπου κατάφερε και του έκοψε το κεφάλι. Ήταν όμως τόσο κουρασμένος και χτυπημένος που σωριάστηκε λιπόθυμος δίπλα στο κουφάρι του δράκου. Η πριγκίπισσα βρέθηκε αμέσως στο πλευρό του και αφού τον συνέφερε για άλλη μια φορά με κρασί και ψωμί, διέταξε της υπηρέτριες της να του στρώσουν ένα άνετο κρεβάτι και να τον πάνε μέχρι εκεί να ξαπλώσει. Έτσι κι έκαναν, και ο Χανς ξεκουράστηκε όσο του χρειαζόταν.

Μόλις ξύπνησε, η πριγκίπισσα έδωσε στον Χανς ένα τρίτο ξίφος, το μεγαλύτερο από τα τρία που του είχε δώσει μέχρι τώρα. Αφού του έδωσε να φάει και να πιει καλά να δυναμώσει εντελώς, τον έστειλε να πάει να πολεμήσει τον τρίτο δράκο, τον πιο τρομερό από τους τρεις.

Η μάχη κράτησε τρεις ολόκληρες μέρες. Στο τέλος της, ο δράκος έμεινε να ξεψυχά αργά στο έδαφος και ο Χανς να αγκομαχά στο πλευρό του. Η πριγκίπισσα πήγε και τον φρόντισε ώσπου μπόρεσε να ξανασταθεί στα πόδια του.

Δύσκολα μπορούσαν ο Χανς και η πριγκίπισσα να κρύψουν τη χαρά και τον ενθουσιασμό τους όταν πια τα πράγματα είχαν καταλαγιάσει και ήταν ελεύθεροι. Άρχισαν αμέσως να σχεδιάζουν το γάμο τους, για την επόμενη κιόλας μέρα.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Δεν περιέχει ευαίσθητο υλικό

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Ηχητικά εφέ: freesound.org

Τραγούδι: Virelai - Agnete og Havmanden (https://youtu.be/-aL2VCf7oR4)

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Η Ανιέτε και ο Γοργόνος

Η Ανιέτε είχε βγει να κάνει βόλτα στην ακροθαλασσιά όταν ένας γοργόνος παρουσιάστηκε μπροστά της από τα βάθη της θάλασσας. Από όσο ξέρουμε, αυτός ο γοργόνος ήταν πολύ όμορφος. Ζήτησε από την Ανιέτε να τον ακολουθήσει στον βυθό και εκείνη δέχτηκε με τον όρο να την πάει ο ίδιος. Ο γοργόνος τότε της έκλεισε τα αυτιά και το στόμα και την πήρε μαζί του στον βυθό της θάλασσας.

Μετά από κάμποσο καιρό, κοντά οκτώ χρόνια, η Ανιέτε άκουσε τις καμπάνες της εκκλησίας να σημαίνουν και ρώτησε τον γοργόνο αν θα μπορούσε να πάει στη λειτουργία. Εκείνος της είπε πως ναι, μπορούσε αλλά θα έπρεπε να γυρίσει σύντομα κοντά στα παιδιά της. Της είπε επίσης ότι δεν έπρεπε να λύσει τα μαλλιά της, να μιλήσει στη μητέρα της και να γονατίσει κατά τη διάρκεια της λειτουργίας. Έπειτα, της έκλεισε τα αυτιά και το στόμα και την έβγαλε στην επιφάνεια.

Όταν η Ανιέτε βρέθηκε στην εκκλησία, μάθετε πως και τα μαλλιά της έλυσε και στη μητέρα της μίλησε και γονάτισε στη λειτουργία. Η μητέρα της τη ρώτησε πού ήταν τόσα χρόνια και η Ανιέτε της είπε πως ζούσε με τον γοργόνο και είχαν επτά παιδιά μαζί. Της είπε μάλιστα πως ο γοργόνος της είχε κάνει δώρο ένα χρυσό δαχτυλίδι και άλλα πολλά δώρα.

Μόλις το είπε αυτό, ο γοργόνος εμφανίστηκε στην εκκλησία και όλες οι εικόνες των αγίων γύρισαν προς τον τοίχο. Ο γοργόνος ήταν πολύ συγχισμένος και είπε στην Ανιέτε ότι τα παιδιά της έκλαιγαν διαρκώς και τη ζητούσαν και της ζήτησε να γυρίσει πίσω μαζί του.

Αυτή η κλασική μπαλάντα όμως τελειώνει με την Ανιέτε να του λέει πως δεν την ένοιαζε καθόλου που τα παιδιά της έκλαιγαν, πως δεν τα σκεφτόταν καθόλου ούτε καν αυτό που ήταν ακόμη πολύ μωρό μέσα στην κούνια…

Η Ανιέτε στέκεται στην ψηλή τη γέφυρα

τα πουλιά μας κελαηδούν -

Και από τα γαλάζια κύματα ήρθε ο γοργόνος

Αγαπημένη Ανιέτε -

Τα μαλλιά του ήταν σαν από ατόφιο χρυσάφι

Και τα μάτια του τόσο γοητευτικά

“Άκουσε με Ανιέτε, καλή κι ευγενική!

Θα γίνεις η αγαπημένη μου;”

“Ω ναι, ειλικρινά, θα γενώ

Αν με πάρεις μαζί σου κάτω από τα γαλάζια κύματα”

Της έκλεισε τ’αυτιά, της έκλεισε το στόμα

Την οδήγησε στον πάτο του ωκεανού

Στον πάτο του ωκεανού, εκεί είναι το σπίτι του

Εκεί η Ανιέτε περπατά με τα κόκκινα της τα παπούτσια

Εκεί ήταν οι δυο τους για οκτώ χρόνια

Επτά γιους και μια κόρη έχει η Ανιέτε με τον γοργόνο

Δίπλα στην κούνια καθόταν και τραγουδούσε η Ανιέτε

Όταν άκουσε τις Αγγλικές καμπάνες να ηχούν

Πήγε η Ανιέτε και στάθηκε μπροστά στον γοργόνο

“Μπορώ μόνο αυτή τη φορά να πάω κι εγώ στην εκκλησιά;”

“Ω ναι, ειλικρινά, μπορείς να πας

Αν γυρίσεις πίσω στα μικρά σου τα παιδιά”.

“Ναι, στα σίγουρα και θα γυρίσω,

Τίποτα δεν αγαπώ στον κόσμο όσο αυτά”.

“Μα σαν θα πας στην εκκλησιά

Να μην φορέσεις το χρυσό σου δαχτυλίδι

Σαν θα φτάσεις στην αυλή της

Μην αφήσεις τα ξανθά σου τα μαλλιά ελεύθερα

Και σαν ανέβεις τα σκαλοπάτια της

Μην πας εκεί που βρίσκεται η μάνα σου

Σαν ο παπάς πει για τον άγιο

Εσύ να μη γονατίσεις”.

Μα σαν πήγε εκείνη στην εκκλησιά

Όλα τα χρυσά της φόρεσε

Στην αυλή της μόλις μπήκε

Ελευθέρωσε τα ξανθά της τα μαλλιά

Τα σκαλοπάτια μόλις πέρασε

Δίπλα στη μάνα της πήγε κι έκατσε

Και μόλις ο παπάς είπε για τον άγιο

Γονάτισε κάτω χαμηλά

Κοντά κοντά η μάνα της, την πήρε και την ρώτηξε:

“Ανιέτε! Ανιέτε! Από που μας έρχεσαι;

Ανιέτε! Ανιέτε! Γλυκιά μου κόρη κι απαλή!

Που σε είχαμε χάσει τόσον καιρό;

Πού σε είχαμε χάσει τόσον καιρό;

Και πού έγιναν έτσι λευκά τα μαγουλάκια σου;”

“Στον βυθό της θάλασσας κατοικώ

Εκεί δόθηκα στον γοργόνο

Εκεί ο ευγενής ήλιος δεν λάμπει

Και έτσι, λευκά έχουν γίνει τα μαγουλάκια μου

Επτά γιούς του έχω κάνει

Και η όγδοη η κόρη του είναι τόση δα μικρή”.

“Τι σου έδωσε ο γοργόνος για την τιμή σου;

Όταν σε πήρε νύφη του, τι πήρες;”

“Μου ‘δωσε πέντε χρυσά δαχτυλίδια

Με ρόδα και κρίνα σκαλιστά

Μου έδωσε βραχιόλια από κόκκινο χρυσάφι

Τέτοια στα χέρια τους δεν έχουν ούτε βασίλισσες

Μου έδωσε παπούτσια με χρυσές πόρπες

Τέτοια στα πόδια τους δεν φορούν ούτε βασίλισσες

Και μου έδωσε και μια χρυσή άρπα

Να τραγουδώ τον πόνο μου

Αλλά τώρα θα μείνω στην πράσινη ξηρά

Δεν θα ξαναπάω στον βυθό της θάλασσας”.

Οι δυο τους νόμισαν πως ήτανε μονάχες

Αλλά ο γοργόνος στεκόταν εκεί και όλα τα είχε ακούσει

Ο γοργόνος πέρασε την πόρτα της εκκλησιάς

Και όλα τα εικονίσματα του γύρισαν την πλάτη

Τα μαλλιά του ήταν σαν από ατόφιο χρυσάφι

Και τα μάτια του τόσο δακρυσμένα

“Ανιέτε! Ανιέτε! Έλα στη θάλασσα μαζί μου!

Τα μικρά σου τα παιδιά σε ζητούν”.

“Άσε τα να με ζητούν και να με αναζητούν!

Δεν θα ξαναγυρίσω πια σε αυτά”.

“Σκέψου τα μικρά! Σκέψου τα μεγάλα!

Μα πιο πολύ σκέψου το μικρότερο στην κούνια του!”

“Όχι, ποτέ δεν θα ξανασκεφτώ ούτε τα μικρά ούτε τα μεγάλα

Και πιο λίγο απ’ όλα θα σκεφτώ το μικρότερο στην κούνια του”.

Ο γοργόνος σήκωσε το τρανό του δεξί του χέρι:

“Κατήφεια και σκοτάδι σε ολόκληρο τον τόπο αυτό!”

Το ζοφερό σύννεφο του σκότους

Έκρυψε όλον τον τόπο και την πόλη

Η Ανιέτε περπατά τυφλωμένη

Τον δρόμο της δεν μπορεί να βρει

Ήθελε στο πράσινο να περπατήσει

Όταν κατέβηκε στον βυθό της θάλασσας

Ήθελε στης μάνας της να φτάσει

Όταν κατηφόρισε προς τα βαθιά

“Καλωσήρθες Ανιέτε, κάτω από τα γαλάζια κύματα!

Ποτέ ξανά δεν θα πατήσεις το πόδι σου στην πράσινη γη

Ποτέ ξανά δεν θα πατήσεις το πόδι σου στην πράσινη γη

Και ποτέ σου δεν θα ματαδείς τα μικρά σου τα παιδιά

Μόνο εδώ θα κάθεσαι, στην γκρίζα αυτή πέτρα

Όπου θα παίζεις με τα κόκκαλα των νεκρών

Θα σου αφήσω όμως τη χρυσή αυτή άρπα

Για να παίζεις τον θλιμμένο σου σκοπό”.

Αυτά ακούει κανείς μέσα στο πράσινο το δάσος

τα πουλιά μας κελαηδούν -

Η Ανιέτε παίζει την άρπα της από τον βυθό της θάλασσας

Αγαπημένη Ανιέτε -

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει έντονες σκηνές βίας, βρεφοκτονία, αυτοκτονία

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Ηχητικά εφέ: freesound.org, ηχητικά εφέ φλογέρων από τον χρήστη klankbeeld

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Η Χρυσή Ρίζα

Ο άνθρωπος που είναι περίεργος και θέλει να μάθει περισσότερα απ’όσα του πρέπουν, πάντα κρατά μαζί του το σπίρτο που θα ανάψει φωτιά στην πυριτιδαποθήκη της μοίρας του. Και ο άνθρωπος που χώνει τη μύτη του στις υποθέσεις των άλλων, πολύ συχνά χάνει τις δικές του. Γενικά, ο άνθρωπος που σκάβει τρύπες για να βρει θησαυρό τελικά ανοίγει το χάσμα στο οποίο ο ίδιος θα πέσει - αυτό συνέβη και στην κόρη του κηπουρού όπως θα μάθουμε παρακάτω.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κηπουρός που, όσο σκληρά κι αν δούλευε, δεν κατάφερνε να βγάλει αρκετά για να θρέψει την οικογένειά του. Έτσι, έδωσε από ένα μικρό γουρουνάκι στην καθεμιά από τις τρεις του κόρες για να τα μεγαλώσουν και να έχουν έστω και κάτι λίγο για προίκα. Η Πασκούτσα και η Τσίτσε, που ήταν οι μεγαλύτερες, πήραν τα γουρουνάκια τους και τα πήγαν να βοσκήσουν σε ένα πανέμορφο λιβάδι. Aλλά δεν ήθελαν να πάρουν μαζί τους την Παρμετέλλα την μικρότερη και την έδιωξαν και της είπαν να πάει να βοσκήσει το δικό της γουρουνάκι αλλού. Έτσι η Παρμετέλλα πήγε με το γουρουνάκι της σε ένα δάσος, όπου οι Σκιές κρύβονταν από τις επιθέσεις του Ήλιου. Έφτασε μπροστά σε ένα ξέφωτο με ένα δέντρο με χρυσά φύλλα και ένα ρυάκι στη μέση - ένα ρυάκι τόσο ελκυστικό σαν τη μαιτρέσσα ενός πανδοχείου που προσφέρει κρύο νερό στους περαστικούς απευθύνοντάς τους γοητευτικά βλέμματα και λόγια. Η Παρμετέλλα έκοψε ένα χρυσό φύλλο από το δέντρο και το πρόσφερε στον πατέρα της, ο οποίος με μεγάλη χαρά πήγε και το πούλησε κερδίζοντας έτσι είκοσι δουκάτα - ένα ποσό που βούλωσε αρκετές τρύπες στις υποθέσεις του. Όταν ρώτησε την κόρη του πού το είχε βρει, εκείνη του είπε: “Πάρτε το πατέρα μου και μην κάνετε άλλες ερωτήσεις, μην πάτε να χαλάσετε την τύχη σας”. Την επόμενη μέρα το κορίτσι ξαναπήγε στο δέντρο και έκοψε άλλο ένα φύλλο και μετά κι άλλο κι άλλο μέχρι που το δέντρο έμεινε γυμνό λες και ήταν φθινόπωρο. Σκέφτηκε τότε πως το δέντρο έπρεπε να είχε και χρυσές ρίζες, αλλά ήταν πολύ αδύναμο και δεν μπορούσε να τις ξεριζώσει. Γύρισε σπίτι της και πήρε μαζί της ένα τσεκούρι και μια τσάπα και βάλθηκε να σκάβει και να σκάβει τη βάση του δέντρου. Σαν είχε σκάψει αρκετά και φαινόντουσαν πια αρκετές από τις ρίζες, έσπρωξε τον κορμό να πέσει και από κάτω φανερώθηκε μια πορφυρή σκάλα.

Η Παρμετέλλα, που ήταν πολύ περίεργη από τη φύση της, άρχισε να κατεβαίνει τη σκάλα και, αφού διέσχισε ένα βαθύ και σκοτεινό σπήλαιο, κατέληξε σε μια πανέμορφη πεδιάδα. Εκεί βρισκόταν κι ένα παλάτι που ήταν φτιαγμένο από χρυσό και ασήμι ενώ η διακόσμησή του ήταν μόνο από μαργαριτάρια και πολύτιμους λίθους. Η Παρμετέλλα έμεινε να θαυμάζει το τοπίο αρκετή ώρα μέχρι που, μην βλέποντας ψυχή τριγύρω, μπήκε στο παλάτι σε μία αίθουσα όπου βρίσκονταν κρεμασμένοι πολλοί πίνακες. Στους πίνακες μπορούσε κανείς να δει θαυμαστά πράγματα, όπως την άγνοια του ανθρώπου που πιστεύει ότι είναι σοφός, την αδικία που κάνει αυτός που κρατά τη ζυγαριά της δικαιοσύνης και τις πληγές των εκδικητικών Ουρανών, όλα έκοβαν την ανάσα.

Σε αυτή την αίθουσα υπήρχε κι ένα μακρύ τραπέζι στρωμένο με λαχταριστά φαγητά και δροσιστικά ποτά. Η Παρμετέλλα, που τώρα πεινούσε πολύ, έκατσε στο τραπέζι να φάει σαν σωστή Κοντέσσα. Καθώς έτρωγε λοιπόν, μέσα στην αίθουσα μπήκε ένας νεαρός και όμορφος Σκλάβος που αμέσως της είπε: “Μείνε, μη φύγεις από εδώ κι εγώ θα σε κάνω γυναίκα μου, θα είσαι η πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου!”. Παρόλο το ξάφνιασμά της, η Παρμετέλλα συμπάθησε αμέσως τον νεαρό και δέχτηκε την πρότασή του. Στη στιγμή, εμφανίστηκε μπροστά της μια διαμαντένια άμαξα που την έσερναν τέσσερα χρυσά άλογα με φτερά από σμαράγδια και ρουμπίνια και την σήκωσαν ψηλά στον αέρα. Εμφανίστηκαν και αρκετοί πίθηκοι ντυμένοι στα χρυσά, υπηρέτες της, οι οποίοι την έντυσαν με τα καλύτερα ρούχα από την κορυφή ως τα νύχια, έτσι που έμοιαζε σωστή βασίλισσα.

Μόλις έφτασε η νύχτα και ο Ήλιος αποφάσισε να κοιμηθεί στις όχθες του ποταμού της Ινδίας και έσβησε το φως του, ο Σκλάβος είπε στην Παρμετέλλα: “Αγαπημένη μου, πήγαινε τώρα να ξεκουραστείς σε εκείνο εκεί το κρεβάτι, μα πριν ξαπλώσεις, θυμήσου να σβήσεις το κερί. Κάνε το όπως σου το είπα αλλιώς μεγάλο κακό θα σε βρει”. Η Παρμετέλλα έκανε όπως της είπε μα όπως έκλεινε τα μάτια της, είδε τον Σκλάβο να μεταμορφώνεται σε ευγενή και μετά να ξαπλώνει και αυτός. Το επόμενο πρωί, σαν η Αυγή βγήκε να μαζέψει νέα αυγά από το περιβόλι του Ουρανού, ο νεαρός είχε πάρει την αρχική του μορφή και η Παρμετέλλα έμεινε να αναρωτιέται και να θαυμάζει.

Έτσι, το επόμενο βράδυ, η Παρμετέλλα πήγε να ξαπλώσει και, όπως είχε κάνει και το προηγούμενο βράδυ, έσβησε το κερί και ο νεαρός ήρθε και αυτός να ξαπλώσει στο πλευρό της. Αυτή τη φορά όμως, σαν ο νεαρός έκλεισε τα μάτια του, η Παρμετέλλα σηκώθηκε από το κρεββάτι της και με τη βοήθεια ενός τσακμακιού που είχε φέρει μαζί της, άναψε πάλι το κερί. Τότε είδε ξεκάθαρα τον έβενο να μεταμορφώνεται σε φίλντισι, το κάρβουνο σε κιμωλία. Καθώς είχε μείνει να κοιτά με το στόμα ανοικτό το θαύμα που συνέβαινε μπροστά της, ο νεαρός ξύπνησε και άρχισε να επιπλίττει την Παρμετέλλα λέγοντας: “Αχ συμφορά μου! Η περιέργειά σου με καταδίκασε σε άλλα εφτά χρόνια με αυτή την κατάρα. Φύγε από εδώ, εμπρός, δρόμο! Να μη σε βλέπω μπροστά μου! Δεν ξέρεις τι καλό είχες και το έχασες!” και λέγοντας αυτά εξαφανίστηκε από μπροστά της σαν καπνός.

Το καημένο το κορίτσι αποχώρησε από το παλάτι παγωμένο από τον φόβο και με το κεφάλι χαμηλωμένο από ντροπή. Σαν βγήκε από το σπήλαιο απ’ όπου είχε μπει, συνάντησε μια νεράιδα που της είπε: “Καημένο μου παιδί, πόσο η καρδιά μου πονά για την κακή σου τύχη! Δύστυχο κορίτσι, πας έτοιμη για σφαγή, μοιάζεις σαν να είσαι έτοιμη να περάσεις μια στενή όσο μια τρίχα γέφυρα. Θα προσπαθήσω να σε βοηθήσω να μη χαθείς. Πάρε αυτά τα επτά αδράχτια και τα εφτά σύκα και αυτό το βάζο με μέλι. Πάρε και αυτά τα εφτά ζευγάρια σιδεροπάπουτσα, φόρεσέ τα και περπάτα χωρίς να σταματήσεις μέχρι να λιώσουν όλα. Τότε θα δεις εφτά γυναίκες να κάθονται σε ένα μπαλκόνι και να γνέθουν από ψηλά το νήμα των οστών των νεκρών που βρίσκονται κάτω από το μπαλκόνι τους. Μείνε κρυμμένη και ήσυχη και όταν το νήμα φανεί, βγάλε τα κόκαλα και στη θέση τους βάλε αδράχτι αλειμμένο με μέλι και στη θέση της θηλιάς βάλε ένα σύκο. Μόλις οι γυναίκες ανεβάσουν το αδράχτι στο μπαλκόνι τους και δοκιμάσουν το μέλι θα πουν:

Όποιος μου γλύκανε τ’ αδράχτι

Καλή τύχη θε να ‘χει!

Θα επαναλάβουν αυτά τα λόγια αρκετές φορές και έπειτα η μια μετά την άλλη θα πουν

Εσύ που μας έφερες τα γλυκά εμφανίσου!,

αλλά εσύ να πεις ‘Όχι, θα με φάτε!

Η άλλη τότε θα πει Στο κουταλάκι μας σου υποσχόμαστε, δεν θα σε φάμε

Εσύ όμως να μείνεις ακίνητη και θα ακούσεις

Στο σάλιο μας κάνουμε όρκο, δεν θα σε φάμε

Μην κουνήσεις ρούπι από τη θέση σου, θα σου πουν τότε

Μα τις σκούπες μας σου λέμε βγες, δεν θα σε φάμε

Μην τις πιστέψεις, μετά θα πουν

Σου ορκιζόμαστε στον σούγλο μας, δεν θα σε φάμε

Εσύ κλείσε το στόμα σου, αλλιώς θα το πληρώσεις ακριβά. Στο τέλος θα σου πουν

Σου υποσχόμαστε στον Αστραπόβροντο ότι δεν θα σε φάμε!

Τότε κι εσύ να βγεις και θα είσαι ασφαλής, δεν θα σε φάνε.

Αφού τελείωσε η νεράιδα, η Παρμετέλλα πήρε τον δρόμο πάνω από κοιλάδες και λόφους και μόλις πέρασαν εφτά χρόνια, το τελευταίο ζευγάρι σιδεροπάπουτσα έλιωσε κι αυτό. Πλησίασε τότε ένα σπίτι που στο μπαλκόνι του βρίσκονταν οι εφτά γυναίκες που έγνεθαν. Ακολουθώντας τις οδηγίες της νεράιδας, η Παρμετέλλα υπέμεινε τις ψευτοϋποσχέσεις και τους δελεασμούς των γυναικών μέχρι που τελικά ορκίστηκαν στον Αστραπόβροντο. Τότε η Παρμετέλλα εμφανίστηκε μπροστά τους και ανέβηκε στο μπαλκόνι. Οι εφτά γυναίκες της είπαν τότε: “Προδότρα, εσύ είσαι ο λόγος που ο αδερφός μας έζησε άλλα εφτά χρόνια με την κατάρα στο παλάτι σαν Σκλάβος. Παρόλο που ήσουν προετοιμασμένη και φέρθηκες έξυπνα με τους όρκους μας, θα έρθει και η σειρά σου να πληρώσεις ό,τι χρωστάς, μην αμφιβάλλεις στιγμή γι΄ αυτό. Τώρα όμως κάνε ό,τι σου πούμε. Πήγαινε και κρύψου πίσω από αυτή τη σκάφη και όταν καταφτάσει η μάνα μας, που αν σε δει θα σε κάνει μια χαψιά, πετάξου και πιάσε την από πίσω και μην την αφήσεις αν δεν σου ορκιστεί στον Αστραπόβροντο πως δεν θα σε πειράξει”.

Η Παρμετέλλα έκανε όπως της είπαν οι γυναίκες και αφού η δράκαινα ορκίστηκε στο πυρόφτυαρο, στην ανέμη, στο καρούλι, στο προσκέφαλο και στον πάσσαλο, ορκίστηκε και στον Αστραπόβροντο και η Παρμετέλλα την ελευθέρωσε από τη λαβή της. Παρουσιάστηκε μπροστά της και η δράκαινα της είπε: “Αυτή τη φορά με νίκησες. Αλλά να προσέχεις Προδότρα γιατί με την πρώτη βροχή θα σε στείλω να καείς σε Λάβα”.

Μια μέρα η δράκαινα, που πάντα έψαχνε να βρει τρόπο να καταβροχθίσει την Παρμετέλλα, πήρε δώδεκα σακιά με κάθε λογής σπόρους - αρακά, φακές, ρεβύθια, φασόλια, φασολάκια και λούπινα - και τους ανακάτεψε. Έπειτα είπε στην Παρμετέλλα: “Προδότρα, πάρε αυτούς τους σπόρους και ξεχώρισέ τους τον καθένα στο είδος του. Αν δεν είναι όλοι ξεχωρισμένοι μέχρι το βράδυ τότε θα σε φάω”.

Η καημένη η Παρμετέλλα έκατσε δίπλα στα σακιά και άρχισε να κλαίει με μαύρο δάκρυ: “Αχ Μητέρα, Μητέρα, αυτή η χρυσή ρίζα με έκανε στ’ αλήθεια κακορίζικη! Τώρα η δυστυχία μου ολοκληρώθηκε, γιατί από τότε που είδα το μαύρο πρόσωπο να γίνεται άσπρο, όλος μου ο κόσμος μαύρισε. Αλίμονο! Είμαι τελειωμένη, καταδικασμένη, σαν να είμαι ήδη στο στόμα της δράκαινας και δεν υπάρχει κανείς να με βοηθήσει, κανείς να με συμβουλέψει, κανείς να με παρηγορήσει”.

Καθώς έκλαιγε έτσι το κορίτσι τσαφ! να σου μπροστά της ο Αστραπόβροντος μιας και το ξόρκι που τον κρατούσε φυλακισμένο είχε λήξει. Αν και ήταν πολύ θυμωμένος με την Παρμετέλλα, η καρδιά του δεν θα άλλαζε ποτέ και, βλέποντάς τη να υποφέρει, της είπε: “Προδότρα, γιατί κλαις έτσι;” και το κορίτσι του διηγήθηκε για τη δοκιμασία που της είχε αναθέσει η μητέρα του και πως ήθελε να τη φάει. Της είπε τότε ο Αστραπόβροντος: “Ξέχασε τους φόβους και ηρέμησε την καρδιά σου, γιατί τίποτα κακό δεν θα συμβεί”. Σκόρπισε τότε όλους τους σπόρους στο έδαφος και μετά φώναξε να βγουν από το έδαφος μυρμήγκια που έπιασαν αμέσως δουλειά. Ξεχώρισαν όλους τους σπόρους κατά είδος και η Παρμετέλλα τους έβαζε όλους σε διαφορετικά σακιά.

Μόλις γύρισε σπίτι και η δράκαινα είδε ότι η δουλειά είχε γίνει απελπίστηκε και φώναξε: “Αυτός ο Αστραπόβροντος με ξεγέλασε, αλλά δεν θα σε αφήσω να ξεφύγεις τόσο εύκολα! Πάρε αυτά τα υφάσματα που είναι αρκετά για να φτιαχτούν δώδεκα στρώματα και μέχρι το βράδυ να είναι έτοιμα και γεμισμένα με πούπουλα αλλιώς θα σε κάνω κιμά και θα σε φάω”.

Το δύσμοιρο κορίτσι πήρε τα υφάσματα και πήγε κι έκατσε σε μια γωνιά. Άρχισε να κλαίει τόσο δυνατά που τα δάκρυα έτρεχαν σαν βρύσες από τα μάτια της. Εμφανίστηκε όμως πάλι ο Αστραπόβροντος που την άκουσε από μακριά και της είπε: “Μην κλαις Προδότρα και θα σε βοηθήσω εγώ. Λύσε τα μαλλιά σου και άπλωσε τα υφάσματα στο έδαφος. Στάσου πάνω τους και ξεκίνα να φωνάζεις και να οδύρεσαι πως ο βασιλιάς των πουλιών πέθανε και κοίτα να δεις τι θα γίνει”.

Η Παρμετέλλα έκανε όπως της είπε ο Αστραπόβροντος και από τα σύννεφα ξεπρόβαλλαν κάθε λογής πουλιά μεγάλα και μικρά, τόσα πολλά που σκοτείνιασε ο ουρανός. Χτυπώντας τα φτερά τους έπεφταν άπειρα πούπουλα στο έδαφος και σε μία μόλις ώρα όλα τα στρώματα ήταν γεμάτα! Μόλις η δράκαινα γύρισε σπίτι και είδε ότι η δουλειά είχε γίνει, φούσκωσε από θυμό και όταν ήταν έτοιμη να σκάσει άρχισε να τσιρίζει: “Ο Αστραπόβροντος νομίζει πως είναι εξυπνότερος από εμένα αλλά να με δέσετε στην ουρά γορίλα αν αφήσω εγώ την Παρμετέλλα να μου ξεφύγει!” και γυρνώντας στην Παρμετέλλα της είπε: “Πήγαινε αμέσως στο σπίτι της αδερφής μου και πες της να μου στείλει τα μουσικά όργανα. Αποφάσισα πως ο Αστραπόβροντος θα παντρευτεί και μάλιστα θα του κάνουμε γιορτή που αξίζει μόνο σε βασιλιά!”. Ταυτόχρονα η δράκαινα έστειλε μήνυμα με πουλί στην αδερφή της να σφάξει και να μαγειρέψει το κορίτσι που θα ερχόταν να τη βρει και ότι θα πήγαινε και αυτή να μοιραστούν το γεύμα.

Η Παρμετέλλα, ακούγοντας πόσο εύκολο ήταν αυτό το έργο που της ανέθεσε η δράκαινα, ανακουφίστηκε και άφησε τον εαυτό της να δει τον κόσμο ξανά με αισιοδοξία. Πόσο λάθος όμως έκανε. Στο δρόμο που πήγαινε συνάντησε τον Αστραπόβροντο ο οποίος βλέποντάς την να βιάζεται τη ρώτησε: “Πού πας βρε φουκαριάρικο κορίτσι έτσι βιαστικά; Δεν ξέρεις πως πας κατευθείαν για σφαγή; Με χαμόγελο στα χείλη δένεις μόνη σου στα δεσμά σου, ακονίζεις από μόνη σου το μαχαίρι που θα σε σφάξει και ανακατεύεις με τα χέρια σου τα συστατικά του δηλητηρίου που θα πάρεις. Η δράκαινα για την οποία τραβάς ανέμελα είναι έτοιμη να σε φάει. Αλλά μη φοβάσαι. Πάρε αυτή τη φρατζόλα, αυτή τη δέσμη σανό και αυτή την πέτρα. Σαν θα φτάσεις στο σπίτι της θείας μου εκεί θα δεις ένα σκυλί που αμέσως θα σου χυμήξει να σε δαγκώσει. Δώσε του τη φρατζόλα και θα τη στραβοκαταπιεί. Μόλις περάσεις τον σκύλο, θα δεις ένα αφηνιασμένο άλογο που θα σε πλησιάσει να σε κλωτσήσει και να σε ποδοπατήσει. Δώσε του το σανό και θα του δέσεις τα πόδια. Τέλος, θα φτάσεις σε μια πόρτα που θα ανοιγοκλείνει από μόνη της με μανία. Βάλε στο άνοιγμα κάτω αυτή την πέτρα να σταματήσεις την οργή της. Ανέβα τα σκαλιά και θα βρεθείς μπροστά στη δράκαινα που θα κρατά ένα μωρό στην αγκαλιά με τον φούρνο έτοιμο να σε μαγειρέψει. Τότε θα σου πει να κρατήσεις για λίγο το μωρό όσο εκείνη θα πάει να σου φέρει τα όργανα. Αλλά πρόσεχε, θα πάει να ακονίσει τους χαυλιόδοντές της για να σε ξεσκίσει καλύτερα. Χωρίς κανένα δισταγμό και έλεος, ρίξε το μωρό στο φούρνο, πάρε μόνη σου τα όργανα που είναι πίσω από την πόρτα και βγες τρέχοντας από εκεί μέσα αλλιώς σίγουρα θα είναι το τέλος σου. Τα όργανα βρίσκονται σε ένα κουτί, μην το ανοίξεις όμως εσύ, σε προειδοποιώ”.

Η Παρμετέλλα έκανε όπως της είπε ο Αστραπόβροντος, αλλά καθώς γυρνούσε με το κουτί με τα όργανα παραμάσχαλα, το άνοιξε και ωπ! από μέσα ξεπήδησαν ένα σωρό όργανα - μια φλογέρα, ένας αυλός, μια γκάιντα, ένας πλαγίαυλος - και άρχισαν να παίζουν όλα μαζί γεμίζοντας τον αέρα με μια απερίγραπτη κακοφωνία, ενώ η Παρμετέλλα τραβούσε τα μαλλιά της από απόγνωση.

Εντωμεταξύ η δράκαινα είχε επιστρέψει και μην βλέποντας πουθενά την Παρμετέλλα, βγήκε στο παράθυρο και φώναξε στην πόρτα: “Σύνθλιψε την προδότρα!” μα η πόρτα της απάντησε:

Κακό δεν θα κάνω στο κορίτσι

Μιας και στην οργή μου βρήκε λύση

Τότε η δράκαινα φώναξε στο άλογο: “Πάτα την κλέφτρα να τη λιώσεις!” μα το άλογο αποκρίθηκε:

Δεν θα κάνω στο κορίτσι κακό

Μιας και αυτή μου έδωσε σανό

Τέλος, η δράκαινα φώναξε στο σκύλο: “Δάγκωσέ την να της κόψεις κομμάτι!”, αλλά το σκυλί της είπε:

Δεν θέλω να πάθει κακό η μικρή

Γιατί αυτή μου έδωσε ψωμί

Η Παρμετέλλα έτρεχε γύρω από τα όργανα προσπαθώντας να τα πιάσει αλλά χωρίς αποτέλεσμα, μέχρι που ήρθε δίπλα της κι ο Αστραπόβροντος ο οποίος τη μάλωσε: “Προδότρα, ακόμη να καταλάβεις ότι εξαιτίας της περιέργειάς σου έχεις φτάσει σε αυτό το σημείο;” και σφύριξε στα όργανα να γυρίσουν πίσω και τα έκλεισε πάλι στο κουτί τους. Η Παρμετέλλα πήγε τότε το κουτί με τα όργανα στη μάνα του Αστραπόβροντου η οποία, όταν είδε ότι και αυτή τη δουλειά την είχε φέρει εις πέρας η Παρμετέλλα, είπε: “Σκληρή μου μοίρα, ακόμη και η ίδια μου η αδερφή δεν κατάφερε να μου δώσει την απόλαυση που αποζητώ!”.

Άρχισαν και οι ετοιμασίες για τον γάμο του Αστραπόβροντου και κατέφτασε και η νύφη - ένα κακάσχημο πλάσμα, ένα συνοθύλευμα ασχήμιας, μια αρπυία, μια διαβολική σκιά, ένας τρόμος, ένα τέρας, μια τεράστια σκάφη στολισμένη με λουλούδια και φιόγκους που έμοιαζε με τσίρκο. Η δράκαινα οργάνωσε ένα τρανό φαγοπότι για λόγου της και μιας και ήταν κακόβουλο και ύπουλο πλάσμα, έβαλε το τραπέζι δίπλα σε ένα πηγάδι, με τις εφτά της κόρες να κάθονται εκεί δίπλα κρατώντας από έναν πυρσό στο χέρι. Στην Παρμετέλλα έδωσε να κρατάει δυο πυρσούς και να κάτσει στην άκρη του πηγαδιού έτσι ώστε με μια λάθος κίνησή της να πέσει μέσα στο πηγάδι.

Καθώς τα πιάτα στο τραπέζι πηγαινοερχόντουσαν, ο Αστραπόβροντος, που ανακατευόταν μόνο και μόνο που έβλεπε την μελλοντική του νύφη, είπε στην Παρμετέλλα:

Προδότρα, με αγαπάς;

Από εδώ ως τον ουρανό, του αποκρίθηκε εκείνη.

Αν με αγαπάς τότε δώσε μου ένα φιλί.

Όχι, του είπε τότε εκείνη. Κοίτα τι εξαίσιο πλάσμα έχεις δίπλα σου που σύντομα θα γίνει ολοδικό σου! Σας εύχομαι κάθε ευτυχία και πολλούς απογόνους.

Είναι προφανές πως δεν σου κόβει και πολύ, διέκοψε τότε η νύφη, και όσα χρόνια και να περάσουν έτσι κουτή θα μείνεις. Τι χαζή σεμνοτυφία είναι αυτή, να σου ζητά ένας τόσο όμορφος νεαρός να τον φιλήσεις, εδώ εγώ αφήνω βοσκούς και ζητιάνους να μου κάνουν άλλα κι άλλα.

Ακούγοντάς το αυτό, ο γαμπρός κοκκίνισε από θυμό και το φαγητό τού έκατσε στον λαιμό. Αλλά προσποιήθηκε πως δεν είχε ακούσει τίποτα και χαμογέλασε όπως πριν, σκεπτόμενος πως θα έπαιρνε εκδίκηση μετά. Άρχισε να τελειώνει το γλέντι και μετά από λίγο ο Αστραπόβροντος πλησίασε τη νύφη του και της είπε:

Είδες σύζυγέ μου πώς αυτό το περήφανο πλάσμα αρνήθηκε να με φιλήσει;

Μα ήταν τόσο κουτή να αρνηθεί να φιλήσει έναν τόσο όμορφο νέο σαν κι εσένα, εγώ αφήνω βοσκούς να με φιλούν για το τίποτα.

Ε, εκεί δεν άντεξε άλλο ο Αστραπόβροντος, άστραψε και βρόντηξε και χωρίς να το καταλάβει καλά καλά άρπαξε ένα μαχαίρι και το βύθισε στο στέρνο της νύφης του. Στη συνέχεια την έθαψε στο κελάρι. Πήγε τότε στην Παρμετέλλα, την αγκάλιασε και της είπε: “Είσαι το πετράδι μου, το άνθος όλων των γυναικών, ο καθρέφτης της τιμής! Γύρνα λίγο να με κοιτάξεις κι εμένα, δώσε μου το χέρι και τα χείλη σου, έλα κοντά μου και θα είμαι δικός σου παντοτινά!”.

Το επόμενο πρωί, σαν ο Ήλιος έβγαλε τα φωτεινά του άτια από τον σκοτεινό τους στάβλο να βοσκήσουν στα λιβάδια της Αυγής, η δράκαινα κατέφτασε με φρέσκα αυγά για το νιόπαντρο ζευγάρι για να τα δώσει στη νύφη της κι εκείνη να της πει: “Ευτυχισμένη όποια παντρεύεται και της τυχαίνει τέτοια πεθερά!”. Αλλά στην αγκαλιά του γιού της βρήκε την Παρμετέλλα και, μαθαίνοντας τι είχε γίνει, έτρεξε στην αδερφή της να βρουν μαζί μια λύση να ξεφορτωθούν αυτό το αγκάθι χωρίς να μπορέσει να τη σταματήσει ο Αστραπόβροντος. Φτάνοντας όμως στο σπίτι της αδερφής της είδε πως από στενοχώρια για το χαμό του μωρού της, είχε μπει και η αδερφή της στο φούρνο και είχε καεί. Η δράκαινα τότε από απελπισία μεταμορφώθηκε σε κριάρι και άρχισε να κοπανάει το κεφάλι της στον τοίχο μέχρι που πέθανε. 

Ο Αστραπόβροντος έφερε ειρήνη ανάμεσα στην Παρμετέλλα και στις αδερφές του και έζησαν ευτυχισμένοι όλοι μαζί κάτω από την ίδια στέγη φέρνοντας στο νου το γνωμικό που λέει

Η υπομονή κατακτά τα πάντα.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

-----------------------

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ: Περιέχει βία ενάντια σε ζώα, απειλή σε παιδιά, βίαιες περιγραφές

-----------------------

Επισκεφθείτε μας: www.karakaxa.org

Τίτλοι αρχής: กระต่ายเต้น ระนาดเอก από τον χρήστη chat080222 μέσω pixabay.com

Ηχητικά εφέ: freesound.org

-----------------------

ΠΛΗΡΕΣ ΚΕΙΜΕΝΟ

Το Κυανό Ζωνάρι

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια γριά ζητιάνα που βγήκε έξω στον κόσμο να ζητιανέψει. Είχε και το μικρό αγόρι της μαζί και μόλις το πουγκί της γέμισε είπε να πάρει τον δρόμο μέσα από τους λόφους για να επιστρέψει σπίτι της. Δεν είχαν περπατήσει και πολύ όταν φτάσανε σ΄ένα σταυροδρόμι που συναντιόντουσαν δυο δρόμοι. Εκεί, πεταμένο κάτω στη μέση του δρόμου, είδαν ένα μικρό κυανό ζωνάρι και το αγόρι ζήτησε από τη μάνα του την άδεια να το πάρει: “ Όχι”, του είπε, “μπορεί να του έχουν κάνει μάγια” και τον μάλωσε και τον απείλησε για να την ακολουθήσει.

Σαν περπάτησαν λίγο ακόμη, το αγόρι ζήτησε να πάει για λίγο στην άκρη του δρόμου και η μητέρα του του απάντησε ότι θα τον περίμενε λίγο παρακάτω, ακουμπισμένη στην κουφάλα ενός δέντρου. Αλλά το αγόρι έλειψε πολύ, γιατί μπήκε τόσο βαθιά στο δάσος που η μητέρα του δεν το έβλεπε πια. Πήγε μέχρι εκεί όπου ήταν το κυανό ζωνάρι, το σήκωσε, το φόρεσε στη μέση του και ένοιωσε τόσο δυνατός όσο ποτέ… Μπορούσε να σηκώσει ολάκερο βουνό.

Γύρισε πίσω στη μητέρα του κι εκείνη ήταν πολύ θυμωμένη και απαίτησε να μάθει πού ήταν τόση ώρα: “Δεν σε νοιάζει τίποτα, ε; Δεν ξέρεις πως η νύχτα μας ακολουθεί πιο γρήγορα απ’ ότι εμείς προχωράμε και πως πρέπει να περάσουμε το βουνό πριν νυχτώσει;”. Έτσι με γκρίνιες και μαλώματα συνέχισαν τον δρόμο τους μα στα μισά, η γριά γυναίκα κουράστηκε πολύ και είπε να πάει να ξεκουραστεί κάτω από έναν θάμνο: “Μητέρα μου αγαπημένη”, της είπε τότε το αγόρι, “μπορώ όσο εσύ θα ξαναμαζεύεις τις δυνάμεις σου να πάω μέχρι την κορυφή αυτού εδώ του βράχου να δω αν υπάρχουν τριγύρω καθόλου άνθρωποι;”. Του έδωσε την άδεια και το αγόρι ανέβηκε και είδε όντως προς τον βορρά ένα φως να έρχεται από κάπου κοντά. Πήγε και το είπε στη μάνα του: “Πρέπει να συνεχίσουμε μάνα, εδώ κοντά υπάρχει ένα σπίτι, είδα το φως του να λάμπει όχι μακριά από εδώ, προς τον βορρά”. Η γριά σηκώθηκε, έβαλε το πουγκί της κάτω από τη μασχάλη και κίνησαν οι δυο τους προς το σπίτι. Δεν είχαν προχωρήσει και πολύ, να σου μπροστά τους ένα βαθύ κι αδιαπέραστο χαντάκι: “Αχ λες και το ήξερα!”, φώναξε η γριά γυναίκα, “Βήμα μπροστά δεν μπορούμε να κάνουμε. Ωραίο κρεββάτι θα στήσουμε εδώ…!”. Το αγόρι τότε έβαλε κάτω από το ένα του χέρι το πουγκί και κάτω από το άλλο τη μάνα του και μ΄ έναν πήδο διέσχισε το χαντάκι. “Να, να, κοίτα! Τώρα είμαστε πολύ κοντά στο σπίτι, το φως του φαίνεται καθαρά”. Η γριά γυναίκα τότε του εξήγησε πως σε αυτό το σπίτι δεν έμεναν Χριστιανοί αλλά τρολ. Ήξερε πολύ καλά αυτό το δάσος και γνώριζε πως άλλη ψυχή δεν κατοικούσε ανάμεσα σε αυτά τα δέντρα παρά μόνο πέρα από την κορυφογραμμή. Παρόλ΄ αυτά συνέχισαν προς το φως και σύντομα είδαν πως προερχόταν από ένα αρκετά μεγάλο σπίτι που ήταν βαμμένο κόκκινο:

Και ποιο το όφελος που ήρθα μέχρι εδώ; γκρίνιαξε η γριά. Αφού δεν θα μπούμε μέσα μιας και εδώ μένουν τρολ.

Μην το λες αυτό μητέρα, πρέπει να μπούμε, τέτοιο λαμπερό φως μόνο άνθρωποι μπορούν να έχουν ανάψει.

Και λέγοντας αυτό, το αγόρι μπήκε μέσα στο σπίτι. Η μητέρα του τον ακολούθησε, αλλά δεν πρόλαβε καλά καλά να περάσει το κατώφλι και λιποθύμισε μιας και μπροστά της είδε έναν πελώριο και δυνατόν άντρα να κάθεται στον πάγκο, θα ήταν και έξι μέτρα!

Καλησπέρα παππού! του είπε το αγόρι.

Κάθομαι εδώ τριακόσια χρόνια τώρα, του είπε ο άντρας του σπιτιού. Κανείς ποτέ δεν έχει μπει εδώ μέσα να με πει παππού.

Τότε το αγόρι έκατσε στο πλάι του άνδρα στον πάγκο και άρχισε να του μιλά σαν να τον ήξερε από παλιά και να ήταν φίλοι: “Μα τι έπαθε η μητέρα σου;”, τον διέκοψε κάποια στιγμή ο άντρας, “νομίζω λιποθύμισε, καλό θα ήταν να πας να δεις πώς είναι”. Το αγόρι τότε πλησίασε τη μάνα του κι άρχισε να την γυρνά και να την αναποδογυρίζει στο πάτωμα μέχρι που συνήλθε. Αμέσως όμως αυτή άρχισε να φωνάζει, να κλωτσά και να χτυπά με τις γροθιές της ώσπου κουράστηκε και πήγε κι έκατσε δίπλα στον σωρό με τα ξύλα για το τζάκι. Ήταν τόσο φοβισμένη που δεν τολμούσε να κοιτάξει άνθρωπο στα μάτια. Τότε το αγόρι ρώτησε αν θα μπορούσαν οι δυο τους να περάσουν το βράδυ τους εκεί: “Μα και βέβαια μπορείτε”, του απάντησε ο άντρας.

Συνέχισαν την κουβέντα τους και μετά από λίγο το αγόρι άρχισε να πεινά και ρώτησε τον άντρα αν, εκτός από τη διαμονή, θα μπορούσαν να είχαν και λίγο φαγητό: “Μα και βέβαια μπορείτε”, του απάντησε γι΄ άλλη μια φορά ο άντρας, “θα σας προσφέρω και γεύμα”. Τότε σηκώθηκε και πέταξε έξι κούτσουρα πεύκου στη φωτιά με τη μία! Η γυναίκα φοβήθηκε ακόμη περισσότερο: “Αχ, τώρα στα σίγουρα θα μας κάνει ψητούς!”, μιξόκλαψε, μα ο άντρας περίμενε μέχρι τα ξύλα να γίνουν θράκα και μετά βγήκε από το σπίτι:

Βοηθήστε μας Ουρανοί! Είσαι πολύ θαρραλέος γιόκα μου! είπε η μητέρα στο αγόρι της. Μα δεν βλέπεις πως καταλήξαμε στο ίδιο σπίτι με τρολ;

Σκέτες ανοησίες! Και τι έγινε λοιπόν;

Μετά από λίγο, ο άντρας γύρισε κουβαλώντας μαζί του το πιο μεγάλο και παχύ βόδι που είχε δει ποτέ του το αγόρι. Ο άντρας έδωσε μια με τη γροθιά του κάτω από το αυτί του ζώου και το βόδι έπεσε ξερό στο πάτωμα. Το σήκωσε από τα τέσσερά του πόδια και το έβαλε πάνω στη θράκα. Έπειτα το γύριζε πότε από τη μια και πότε από την άλλη μέχρι που το βόδι ξεροψήθηκε και από τις δυο μεριές. Ο άντρας τότε πήγε σ΄ ένα από τα ντουλάπια του και έφερε ένα τεράστιο ασημένιο πιάτο και μέσα του έβαλε το μαγειρεμένο βόδι. Τόσο μεγάλο ήταν το πιάτο που δεν περίσσευε καθόλου κρέας από καμιά μεριά του. Το έβαλε στο τραπέζι και ύστερα κατέβηκε στο κελάρι. Γύρισε μ΄ ένα βαρέλι κρασί, έβγαλε την τάπα με μια κίνηση και το έβαλε κι αυτό στο τραπέζι μαζί με δυο μαχαίρια πέντε μέτρα το καθένα.

Τότε είπε στους καλεσμένους του να κάτσουν στο τραπέζι να φάνε με την καρδιά τους. Πρώτα πήγε και έκατσε το αγόρι και μετά πήγε και η μάνα του, η οποία άρχισε αμέσως να κλαψουρίζει πως ποτέ δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα μαχαίρια για να φάει. Το αγόρι τότε τα σήκωσε με ευκολία και τα χειρίστηκε με μεγάλη επιδεξιότητα. Έκοψε δυο καλά κομμάτια από το μπούτι του βοδιού και τα έδωσε στη μητέρα του να φάει. Σαν είχαν φάει λίγο, το αγόρι έπιασε το βαρέλι με τα δυο του χέρια και το κατέβασε από το τραπέζι. Είπε τότε στη μάνα του να πάει να πιει, μα το στόμιο ήταν ακόμη πολύ ψηλά για να το φτάσει. Έτσι το αγόρι σήκωσε τη μάνα του στα χέρια για να μπορέσει να πιεί. Μετά κρεμάστηκε κι αυτό από την άκρη του βαρελιού και ήπιε μέχρι που ξεδίψασε. Ξαναέβαλε το βαρέλι πάνω στο τραπέζι κι ευχαρίστησε τον άντρα για το γεύμα που τους είχε προσφέρει. Ακόμη και η μητέρα του, που συνέχιζε να φοβάται πολύ, τον ευχαρίστησε κι εκείνη.

Το αγόρι ξαναέκατσε δίπλα στον ψηλό άνδρα και άρχισαν οι δυο τους να κουτσομπολεύουν. Μετά από λίγο ο άνδρας σηκώθηκε και είπε: “Ε, να πάω να φάω κι εγώ το βραδινό μου” και έκατσε στο τραπέζι να φάει. Έφαγε όλο το υπόλοιπο βόδι, τις οπλές του και τ΄ αυτιά του και ήπιε μέχρι και την τελευταία σταγόνα του κρασιού. Έπειτα, επέστρεψε πίσω στον πάγκο δίπλα στο αγόρι:

Όσο για κρεβάτια, δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει. Έχω μόνο ένα κρεβάτι και μια κούνια. Εσύ να κοιμηθείς στην κούνια, η μητέρα σου στο κρεβάτι και νομίζω έτσι θα βολευτούμε όλοι μια χαρά.

Ευχαριστούμε πολύ, καλοσύνη σου, του απάντησε το αγόρι και αφού γδύθηκε, πήγε και ξάπλωσε στην κούνια.

Ήταν μεγάλη όσο ένα τετράστυλο κρεβάτι. Όσο για τη μητέρα του, ακολούθησε τον άντρα κι ας έτρεμε το φυλλοκάρδι της από τον φόβο και αυτός την οδήγησε μέχρι το κρεβάτι της. Το αγόρι είπε στον εαυτό του: “Δεν είναι και πολύ φρόνιμο να κοιμηθώ ακόμη. Καλύτερα να μείνω ξύπνιος και να έχω τον νου μου καθώς προχωρά το βράδυ”.

Μετά από λίγο, ο ψηλός άντρας άρχισε να μιλά με τη μητέρα του αγοριού και να της λέει:

Ξέρεις, νομίζω ότι θα μπορούσαμε οι δυο μας να ζήσουμε ευτυχισμένοι εδώ. Να μπορούσαμε μόνο να ξεφορτωνόμασταν αυτόν τον γιο σου.

Και τι, έχεις τρόπο να κάνεις κάτι τέτοιο; Αυτό σκεφτόσουν μέχρι τώρα; τον ρώτησε εκείνη.

Μα δεν υπάρχει κάτι πιο εύκολο! είπε σιγογελώντας ο άνδρας.

Διαβεβαίωσε ότι θα προσπαθούσε. Μόνο έπρεπε η γυναίκα να μείνει ακόμη μια-δυο μέρες μαζί του να του φροντίζει το σπίτι και σαν έπαιρνε το αγόρι μαζί του στο λατομείο να σπάσουν πέτρες, θα του κατέβαζε μια πέτρα στο κεφάλι και θα το σκότωνε. Καθώς όμως οι δυο τους κατάστρωναν το σχέδιο τους, το αγόρι τα άκουγε όλα.

Το επόμενο πρωί το τρολ (γιατί τρολ ήταν, τώρα πια ήταν ξεκάθαρο) ρώτησε τη γυναίκα μπροστά στο παιδί αν ήθελε να κάτσουν οι δυο τους για μια δυο μέρες ακόμη να κάνουν δουλειές και να τον βοηθήσουν με τις δικές του. Αργότερα, μέσα στη μέρα, σήκωσε έναν σιδερένιο λοστό και ζήτησε από το αγόρι να πάει μαζί του μέχρι το λατομείο να τον βοηθήσει να σπάσουν πέτρες. Το αγόρι δέχτηκε με περισσή προθυμία και τον ακολούθησε. Αφού λοιπόν έπιασαν και οι δυο δουλειά και άρχισαν να σπάνε πέτρες, το τρολ είπε στο αγόρι να πάει λίγο πιο κάτω και να δει αν υπήρχαν ρωγμές σε κάτι βράχους που ήταν εκεί. Καθώς το παλικάρι έκανε όπως του είχε ζητήσει, το τρολ βάλθηκε να δουλεύει με μανία και σύντομα είχε σπάσει ολόκληρη βραχώδη πλαγιά. Τη σήκωσε και την άφησε να πάρει την κατηφόρα, προς τα εκεί που βρισκόταν ο νεαρός: “Α! Τώρα κατάλαβα τι ήθελες να μου κάνεις”, είπε το αγόρι βγαίνοντας κάτω από τον βράχο χωρίς ούτε μια γρατζουνιά, “ήθελες να με λιώσεις μέχρι θανάτου. Να πας εσύ τώρα να κοιτάξεις αν υπάρχουν ρωγμές στους βράχους και θα κάτσω εγώ στο ύψωμα να δουλέψω”. Το τρολ τρομοκρατημένο δεν έφερε αντίρρηση στο αγόρι και κατέβηκε. Το αγόρι σήκωσε κι αυτό με τη σειρά του έναν πελώριο βράχο, τον κύλησε στην κατηφόρα και πλάκωσε τον έναν γοφό του τρολ, παγιδεύοντάς το: “Για κοίτα! Βρίσκεσαι σε πολύ δύσκολη θέση!” γέλασε μαζί του το αγόρι καθώς κατέβηκε την κατηφόρα, σήκωσε τον βράχο και ελευθέρωσε το τρολ. Μιας και είχε τραυματιστεί όμως, το έβαλε στον ώμο του και πήρε τον δρόμο του γυρισμού τρέχοντας γρήγορα σαν άλογο και χοροπηδώντας κάνοντας έτσι το τρολ να πονάει τόσο πολύ με τα τραντάγματα που έσκουζε και ούρλιαζε από τον πόνο σε όλη τη διαδρομή. Έφτασε και στο σπίτι και έβαλε το τρολ στο κρεβάτι του.

Αργότερα μέσα στη νύχτα, το τρολ άρχισε πάλι να συζητά με τη γυναίκα για το πώς μπορούσαν να ξεφορτωθούν το αγόρι:

Αν σου έρθει καμιά καλή ιδέα πες την, γιατί εγώ σίγουρα δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα, του είπε η γριά.

Για να δούμε… είπε το τρολ. Έχω έναν κήπο με δώδεκα λιοντάρια. Αν υπήρχε κάποιος τρόπος να τον πιάσουν, θα τον ξέσκιζαν σε χίλια κομμάτια.

Είπε τότε η γυναίκα ότι ένας τρόπος να γίνει αυτό είναι να κάνει εκείνη την άρρωστη και να πει πως τίποτα δεν θα μπορούσε να τη γιατρέψει παρά μόνο το γάλα του λιονταριού. Το αγόρι πάλι άκουγε ό,τι έλεγαν οι δυο τους. Έτσι, σαν ξημέρωσε, η γριά γυναίκα άρχισε να παραπονιέται πως, παρόλο που δεν της φαινόταν καθόλου, αισθανόταν πολύ άρρωστη και πως τίποτα δεν θα την έκανε καλά παρά μόνο το γάλα λιονταριού:

Μάλλον τότε θα παραμείνεις άρρωστη μάνα, γιατί δεν έχω ιδέα πού μπορώ να βρω κάτι τέτοιο, της είπε το αγόρι.

Μα αν αυτό είναι το μόνο πρόβλημα, διέκοψε το τρολ, τέτοιο γάλα υπάρχει και μάλιστα άφθονο. Μόνο να υπήρχε και ο κατάλληλος άνθρωπος να πάει να το φέρει.

Και συνέχισε λέγοντας πως αυτός και ο αδερφός του είχαν έναν κήπο με δώδεκα λιοντάρια και πως με το κατάλληλο κλειδί το αγόρι θα μπορούσε να μπει στον κήπο και να αρμέξει τις λέαινες. Έδωσε στο αγόρι το κλειδί κι έναν κουβά κι εκείνο πήρε τον δρόμο για τον κήπο. Ξεκλείδωσε την πόρτα του κήπου και μόλις μπήκε μέσα είδε και τα δώδεκα λιοντάρια εκεί, να κάθονται στα πίσω πόδια τους γρυλίζοντας και απειλώντας τον. Αμέσως το αγόρι έπιασε το μεγαλύτερο λιοντάρι από τα μπροστινά του πόδια και το έσυρε πάνω σε πέτρες, χώμα και χαλίκια μέχρι που το μόνο που είχε μείνει ήταν τα δυο μπροστινά του πόδια. Μόλις το είδαν αυτό τα υπόλοιπα λιοντάρια, φοβισμένα πλησίασαν το αγόρι και ξάπλωσαν ηττημένα μπροστά στα πόδια του. Από εκείνη τη στιγμή ακολουθούσαν το αγόρι όπου κι αν πήγαινε και όταν έφτασε στο σπίτι, τα λιοντάρια πήγαν και έκατσαν ήσυχα ήσυχα απ’ έξω με τα μπροστινά τους πόδια στο κατώφλι του σπιτιού: “Έλα και πιες μητέρα να γίνεις καλά, εδώ είναι το γάλα του λιονταριού”, της είπε και της έδωσε τον κουβά ο οποίος είχε μόλις μια σταγόνα γάλα μέσα. Το τρολ, ξαπλωμένο ακόμη στο κρεβάτι, διαμαρτυρήθηκε πως το αγόρι έλεγε ψέματα και πως δεν θα κατάφερνε ποτέ να αρμέξει λιοντάρι. Το αγόρι τότε ανάγκασε το τρολ να σηκωθεί από το κρεβάτι του, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού και σαν είδαν τα λιοντάρια το τρολ σηκώθηκαν όρθια και του χύμηξαν να το κατασπαράξουν. Μόνο όταν επενέβη το αγόρι σταμάτησαν.

Αργά το βράδυ πάλι άρχισε το τρολ να λέει στη γριά:

Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος τρόπος να ξεφορτωθούμε το αγόρι. Είναι τόσο δυνατός. Εσύ δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτα;

Αν εσύ δεν μπορείς να κατεβάσεις καμιά ιδέα, τότε σίγουρα εγώ δεν μπορώ, του απάντησε η γριά.

Καλά τότε. Έχω δυο αδέρφια που μένουν σ΄ ένα κάστρο. Είναι δώδεκα φορές πιο δυνατοί από εμένα, γι αυτό και με έδιωξαν και αναγκάστηκα να έρθω εδώ σε αυτό το χαμόσπιτο. Σε αυτό το κάστρο τα αδέρφια μου έχουν ένα περιβόλι με μηλιές και όποιος τρώει από αυτά τα μήλα κοιμάται τρεις μέρες και τρεις νύχτες. Αν καταφέρουμε να φάει το αγόρι ένα από αυτά τα μήλα θα πέσει ξερό και τότε οι αδερφοί μου θα το βρουν και θα το σκοτώσουν.

Η γυναίκα είπε τότε ότι πάλι θα κάνει την άρρωστη και αυτή τη φορά θα πει πως μόνο αυτά τα μήλα θέλει να φάει για να γίνει καλά. Το αγόρι άκουσε κάθε λέξη που είπαν.

Το επόμενο πρωί η γριά δεν έβγαλε λέξη, μόνο βογκούσε και αναστέναζε. Τελικά είπε ότι αυτό που μπορούσε να την κάνει καλά ήταν τα μήλα που βρίσκονταν στον οπωρώνα των αδερφών του τρολ. Αλλά δεν είχε ποιον να στείλει να της τα φέρει.

Το αγόρι δήλωσε πανέτοιμο να φύγει να πάει να τα φέρει και τα έντεκα λιοντάρια το ακολούθησαν. Έφτασε στον οπωρώνα, σκαρφάλωσε σε μια μηλιά και έφαγε όσα περισσότερα μήλα μπορούσε. Πριν προλάβει καλά καλά να κατέβει από το δέντρο έπεσε σε βαθύ ύπνο. Τα λιοντάρια τότε ξάπλωσαν γύρω του σ΄ έναν κύκλο. Την τρίτη μέρα κατέφτασαν στο σημείο αυτό και τα αδέρφια του τρολ, μόνο που δεν είχαν ανθρώπινη μορφή. Είχαν τη μορφή ανθρωποφάγων αλόγων που φυσούσαν και ξεφυσούσαν άγρια και μόλις είδαν το παράξενο θέαμα με τα λιοντάρια αναρωτήθηκαν ποιος είχε το θράσος να μπει στο περιβόλι τους με τις μηλιές και ορκίστηκαν πως θα τον έκαναν χίλια κομμάτια. Τα λιοντάρια τότε σηκώθηκαν όλα μαζί και επιτέθηκαν στα τρολ, τα σκότωσαν και τα ξέσκισαν τόσο πολύ που όταν τέλειωσαν το μέρος φαινόταν σαν να είχε ένα βουναλάκι κοπριάς.

Σαν τελείωσαν με τα δυο τρολ, τα λιοντάρια ξαναξάπλωσαν σε κύκλο. Το αγόρι ξύπνησε κατά το απόγευμα, έτριψε νυσταγμένα τα μάτια του, είδε τα διάσπαρτα χνάρια από οπλές αλόγων και έμεινε να αναρωτιέται τι μπορεί να είχε συμβεί. Άρχισε να πλησιάζει το κάστρο κι ένα κορίτσι που τα είχε δει όλα, βγήκε στο παράθυρο και του φώναξε:

Να ευχαριστείς την τύχη σου που δεν ήσουν στη μέση αυτής της μάχης γιατί σίγουρα τώρα θα ήσουν χαμένος.

Εγώ, χαμένος; Μπα, δεν νομίζω να συμβεί αυτό! της απάντησε το αγόρι ευχάριστα.

Το κορίτσι τότε τον παρακάλεσε να πάει και να της μιλήσει μιας και δεν είχε δει άνθρωπο από τότε που είχε πάει εκεί. Του άνοιξε την πόρτα και σαν τα λιοντάρια άρχισαν κι αυτά να σπρώχνονται να περάσουν, το κορίτσι τρομαγμένο άρχισε να τσιρίζει από φόβο και το αγόρι τα πρόσταξε να κάτσουν ήσυχα έξω.

Άρχισαν τότε οι δυο τους να συζητούν και το αγόρι την ρώτησε πώς μια τόσο όμορφη κοπέλα ανεχόταν αυτά τα απαίσια τρολ. Αυτή του απάντησε πως δεν ήταν κάτι που το έκανε οικιοθελώς, την ανάγκασαν να πάει να μείνει μαζί τους. Την είχαν κλέψει από τον πατέρα της, τον Βασιλιά της Αραβίας. Συνέχισαν να συνομιλούν μέχρι που το κορίτσι τον ρώτησε τι έπρεπε τώρα να κάνει, αν έπρεπε να πάει πίσω σπίτι της και αν το αγόρι θα την έπαιρνε για γυναίκα του. Το αγόρι είπε πως βέβαια και την ήθελε για γυναίκα του, αλλά δεν έπρεπε να γυρίσει πίσω σπίτι της.

Άρχισαν τότε να κόβουν βόλτες στο κάστρο μέχρι που έφτασαν στη μεγάλη αίθουσα όπου τα τρολ είχαν κρεμάσει στον τοίχο τα δυο τρανά τους ξίφη:

Αναρωτιέμαι αν είσαι αρκετά δυνατός άντρας ώστε να μπορείς να χειριστείς ένα από αυτά, του είπε το κορίτσι.

Ποιος, εγώ; σάστισε το αγόρι. Ωραία που θα ήταν να μπορούσα!

Έβαλε τότε τρεις καρέκλες τη μια πάνω στην άλλη, σκαρφάλωσε και τεντώνοντας τα χέρια του άγγιξε ένα από τα ξίφη. Το ξεκρέμασε, το πέταξε ψηλά στον αέρα και με ευκολία έπιασε τη λαβή του. Κατέβηκε τότε από τις καρέκλες μ΄ έναν πήδο τόσο δυνατό που ολόκληρο το κάστρο σείστηκε. Έβαλε το ξίφος κάτω από το μπράτσο του και από τότε το είχε πάντα μαζί του.

Οι δυο τους έμειναν για λίγο καιρό μαζί στο κάστρο, ώσπου μια μέρα το κορίτσι είπε στο αγόρι ότι θα ήθελε να γυρίσει σπίτι της να πει στους γονείς της τι της είχε συμβεί. Φόρτωσαν λοιπόν ένα καράβι και το κορίτσι σάλπαρε για τον τόπο της.

Αφού είχε φύγει, το αγόρι χαζολόγησε για λίγο εδώ κι εκεί και καποια στιγμή θυμήθηκε ότι αρχικά είχε πάει σε αυτόν τον τόπο μ΄ έναν σκοπό, να φέρει κάτι πίσω στη μητέρα του για να γίνει καλά. Είπε τότε στον εαυτό του: “Ω, μα δεν ήταν και τόσο άρρωστη, σίγουρα θα έχει γίνει καλά μέχρι σήμερα”. Παρόλ΄ αυτά θεώρησε σωστό να πάει να δει πώς ήταν η μητέρα του και όταν έφτασε βρήκε και τη μητέρα του και τον ψηλό άντρα υγιέστατους: “Τι κρίμα να ζείτε οι δυο σας σε αυτήν εδώ την τρώγλη”, τους είπε το αγόρι, “Ελάτε μαζί μου στο κάστρο μου να δείτε τι σωστός άνθρωπος είμαι”.

Πήραν το δρόμο οι τρεις τους και κάποια στιγμή καθώς περπατούσαν η μητέρα του αγοριού τον πήρε παραδίπλα και τον ρώτησε πώς και είχε γίνει τόσο δυνατός:

Αφού ρωτάς μητέρα, τη δύναμη την απόκτησα όταν φόρεσα το κυανό ζωνάρι που είχαμε βρει μαζί εκείνη τη φορά που είχαμε κατέβει στην πόλη να ζητιανέψουμε.

Το έχεις ακόμα αγόρι μου; τον ρώτησε η γριά.

Αμέ! Το φορώ στη μέση μου! της απάντησε ο γιος της.

Μπορώ να το δω;

Βεβαίως και μπορείς, απάντησε το αγόρι και μεμιάς ξεκούμπωσε το παλτό του και έδειξε στη μητέρα του το ζωνάρι.

Με μια γρήγορη κίνηση η γριά έπιασε το ζωνάρι, το τράβηξε από τη μέση του και το τύλιξε γύρω από τη γροθιά της:

Τώρα, του φώναξε, τι θα κάνω μ΄ εσένα τον φουκαρά; Θα σου δώσω μια γροθιά και θα σε ξαπλώσω κάτω!

Δεν του αξίζει τόσο γρήγορος θάνατος! είπε τότε και το τρολ. Ας του κάψουμε πρώτα τα μάτια κι ας τον βάλουμε να περιπλανιέται για πάντα μέσα σε μια βάρκα.

Παρόλα τα παρακάλια και τις προσευχές του αγοριού, οι δυο του έκαψαν τα μάτια και τον έσπρωξαν με τη βάρκα στο νερό. Τα λιοντάρια όμως βούτηξαν και τα έντεκα στο νερό, έπιασαν τη βάρκα και την έβγαλαν στην ξηρά, σ΄ ένα νησί όπου κι έβαλαν το αγόρι να ξεκουραστεί κάτω από ένα έλατο. Του έφερναν να φάει θηράματα που έπιαναν και μέχρι και πουλιά ξεπουπούλιασαν για να του φτιάξουν κρεβάτι. Μα το αγόρι αναγκαζόταν να τρώει το κρέας του ωμό και… ήταν τυφλό.

Μια μέρα λοιπόν, εκεί που το μεγαλύτερο από τα λιοντάρια κυνηγούσε να πιάσει έναν τυφλό λαγό, ο λαγός έτρεχε άτσαλα πάνω στα βράχια και στην άμμο, χωρίς να ξέρει πού πηγαίνει, μέχρι που κουτούλησε στην κουφάλα ενός έλατου, έπεσε πίσω σε μια φρέσκια πηγή και να! Βγαίνοντας από την πηγή μπορούσε και πάλι να δει κι έτσι έτρεξε μακριά και σώθηκε: “Τι λες!” σκέφτηκε το λιοντάρι και πήγε αμέσως στο αγόρι, το έπιασε από τα ρούχα και το έσυρε μέχρι την πηγή. Του βούτηξε το κεφάλι μέχρι τα αυτιά στο νερό και το παλικάρι βρήκε και πάλι το φως του. Τότε γύρισε πίσω στα λιοντάρια και τους έκανε νόημα να μαζευτούν όλα κοντά κοντά, σα να σχηματίζουν σχεδία, στάθηκε στην πλάτη τους κι εκείνα κολύμπησαν μέχρι την ηπειρωτική χώρα.

Σαν πάτησε στη στεριά το αγόρι πλησίασε σ΄ ένα άλσος με σημύδες και είπε στα λιοντάρια να ξαπλώσουν χάμω και να παραμείνουν ήσυχα. Τότε, σαν κλέφτης, πλησίασε το κάστρο και κρυφοκοίταξε από την κλειδαρότρυπα να δει αν μπορούσε να βρει πουθενά το ζωνάρι του. Και το βρήκε, κρεμόταν από μια καρέκλα στην κουζίνα. Αθόρυβος σαν ποντίκι, έφτασε μέχρι το ζωνάρι μιας και κανείς δεν ήταν σε εκείνο το δωμάτιο, το πήρε και το φόρεσε. Μετά άρχισε να πετάει τα έπιπλα και να ποδοπατάει το πάτωμα με τέτοια μανία, σαν να ήταν τρελός. Τρέχοντας, μπήκε και η μάνα του τότε στην κουζίνα:

Αγάπη μου, γιόκα μου! Δώσε μου πίσω το ζωνάρι να σε χαρώ!

Να ‘σαι καλά μάνα, της είπε το παιδί. Τώρα θα σε βρει η ίδια μοίρα που προόριζες για μένα! και με αυτό την αποτέλειωσε στη στιγμή.

Ξοπίσω της κατέφτασε και το τρολ ακούγοντας όλον αυτόν τον σαματά. Έπεσε στα γόνατα και άρχισε να παρακαλά το αγόρι να του χαρίσει τη ζωή και να του δείξει έλεος: “Θα σε αφήσω να ζήσεις, αλλά θα σε τιμωρήσω όπως κι εσύ τιμώρησες εμένα”, του είπε το αγόρι και ευθύς αμέσως τύφλωσε το τρολ και το έβαλε σε μια βάρκα να περιπλανιέται χωρίς λιοντάρια όμως να το σώσουν.

Έμεινε το αγόρι μόνο του στο κάστρο και όλο και λαχταρούσε να ξαναδεί την αγαπημένη του. Μια μέρα δεν άντεξε άλλο και, από επιθυμία για την πριγκίπισσά του, ναύλωσε τέσσερα καράβια και τράβηξε για την Αραβία να τη βρει. Τις πρώτες μέρες ο άνεμος ήταν με το μέρος τους και προχωρούσαν γρήγορα μα κάποτε βρέθηκαν χωρίς καθόλου αέρα να τους σπρώχνει, κολλημένοι δίπλα σ΄ ένα ξερονήσι.

Το πλήρωμα βγήκε στο νησί να ξεμουδιάσει και βρήκαν ένα αυγό μεγάλο σαν μικρό σπίτι. Σήκωσαν τότε πέτρες και άρχισαν να το κοπανάνε μα τίποτα δεν μπορούσε να σπάσει το κέλυφος. Το αγόρι άκουσε το θόρυβο από τις προσπάθειες των ναυτών και πήγε κι αυτό να δει τι συνέβαινε. Βλέποντας το αυγό σκέφτηκε ότι θα ήταν παιχνιδάκι για αυτόν να το σπάσει. Με το ξίφος του του έδωσε μια, το αυγό έσπασε κι από μέσα ξεπήδησε ένα κοτόπουλο μεγάλο σαν ελέφαντας! “Δεν έπρεπε να το είχαμε κάνει αυτό, τώρα κινδυνεύουμε όλοι”, είπε τότε το αγόρι. Γρήγορα γύρισε στο πλήρωμά του και τους ρώτησε αν ήταν αρκετά ανδρείοι για να φύγουν τώρα και να τραβούν κουπί μέχρι να συναντήσουν καλό άνεμο που θα τους βοηθήσει να φτάσουν στην Αραβία σε μία μέρα. Όλοι του απάντησαν πως θα έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους και αμέσως μπάρκαραν στα τέσσερα καράβια, τράβηξαν όλοι δυνατό κουπί ώσπου βρήκαν καλό άνεμο και έφτασαν στη Αραβία λίγο πριν περάσει μία ολόκληρη μέρα.

Βγήκαν όλοι τους στη στεριά και το αγόρι διέταξε όλους τους ναύτες να πάνε και να θαφτούν κάτω από έναν αμμόλοφο αρκετά μακριά από τα καράβια, ίσα να τα βλέπουν. Εκείνος και οι καπετάνιοι του πήγαν και στάθηκαν στην κορυφή ενός πολύ ψηλού βράχου, κάτω από ένα έλατο όπου και κρύφτηκαν. Δεν είχε περάσει και πολλή ώρα, να σου στον ορίζοντα ένα πελώριο πουλί που στα νύχια του κουβαλούσε ένα μικρό νησί. Το άφησε να του πέσει πάνω από τα καράβια και τα βύθισε όλα. Μετά πέταξε πάνω από τον αμμόλοφο και χτύπησε τα φτερά του τόσο δυνατά που παραλίγο να διαμελίσει τους ναύτες. Πέταξε και πάνω από το έλατο και ο αέρας που σήκωσε έκανε το αγόρι και τους καπετάνιους να χάσουν για μια στιγμή τη γη κάτω από τα πόδια τους. Το αγόρι όμως ήταν έτοιμο με το ξίφος του στο χέρι και την κατάλληλη στιγμή έδωσε μια στο πουλί και εκείνο έπεσε νεκρό.

Όταν ηρέμησαν τα πράγματα πήγαν όλοι τους στην πόλη η οποία γιόρταζε την επιστροφή της κόρης του Βασιλιά τους. Ο Βασιλιάς όμως είχε κρύψει την κόρη του, παρόλο που ήταν ήδη λογοδοσμένη, και είχε διακηρύξει πως όποιος την έβρισκε αυτός και θα την παντρευόταν.

Καθώς περιπλανιόταν το αγόρι στην πόλη είδε έναν έμπορα που πουλούσε τομάρια αρκούδων. Αγόρασε ένα και το φόρεσε. Ένας από τους καπετάνιους του, φόρεσε στο αγόρι μια αλυσίδα γύρω από τον λαιμό του και άρχισαν μαζί να γυρίζουν την πόλη κάνοντας νούμερα για να ψυχαγωγούν τον κόσμο.

Έφτασε και στα αυτιά τού Βασιλιά πως είχε έρθει στην πόλη του μια λευκή αρκούδα που χόρευε και έκοβε κρεμμύδια όποτε της το ζητούσαν. Ο Βασιλιάς έστειλε αμέσως αγγελειοφόρο να πάει να προσκαλέσει την αρκούδα στο κάστρο για να κάνει τα κόλπα της κι εκεί. Σαν έφτασε στο παλάτι, όλοι που την είδαν φοβήθηκαν, αφού δεν είχαν ξαναδεί ποτέ τους τέτοιο θηρίο. Ο καπετάνιος όμως τους διαβεβαίωσε πως δεν υπήρχε κανένας κίνδυνος, αρκεί να μην περιγελούσε κανείς την αρκούδα. Ξεκίνησε λοιπόν η αρκούδα να κάνει τα κόλπα της και να χορεύει ώσπου μπήκε μέσα στην αίθουσα μια υπηρέτρια που μόλις είδε την αρκούδα, άρχισε να γελάει δυνατά και να την κοροϊδεύει. Η αρκούδα αμέσως όρμησε στην υπηρέτρια και την έκανε λωρίδες με τα νύχια της. Όλη η αυλή άρχισε τότε να κλαίει και περισσότερο από όλους ο καπετάνιος: “Κουταμάρες”, είπε ο Βασιλιάς, “δεν ήταν παρά μια υπηρέτρια. Και στο κάτω κάτω δικό μου θέμα είναι κι όχι δικό σας”. Μέχρι να τελειώσει η παράσταση είχε πάει αργά το βράδυ:

Δεν κάνει να φύγετε τόσο αργά, είπε ο Βασιλιάς. Καλύτερα η αρκούδα να περάσει το βράδυ της εδώ.